Over een weekje is het zover. Dan mag ik (voorlopig) voor het laatst naar Amsterdam om me te melden bij de Fotovakschool. Het is de laatste les van het eerste deel van de cursus, en alle opdrachten die we in de afgelopen maanden gehad hebben moeten dan worden ingeleverd. Alle foto's dienen te zijn afgedrukt op A4 formaat en bepalen- samen met het oordeel van lerares -of je goed genoeg bent om door te stromen naar het tweede deel (áls je dat al van plan was uiteraard).
Het was dus nog even aanpoten de afgelopen dagen. Er moest bijvoorbeeld een bestaande foto gereproduceerd worden. Je mocht deze wel zelf uitzoeken, maar moest uiteraard wel goedgekeurd worden. Ik had een foto van Piet Zwart uitgezocht die op het eerste gezicht vrij simpel na te maken leek. Dat dat best tegenviel werd me afgelopen zondag duidelijk! Een oud rond brilletje en een krant met veel kolommen tekst waren de enige ingrediënten die ik nodig had... En lícht! Goed licht! Een oude videolamp van m'n vader zou eventueel uitkomst kunnen bieden, om het geheel binnenshuis te kunnen uitvoeren. Maar al snel bleek dat Dhr. Zwart deze foto niet met kunstlicht had gemaakt. In ieder geval niet met een 1000 watt videolamp (waar je ontzéttend fijn je vingers aan kan verbranden!). De zon zou het dan moeten doen, maar de invalshoek van het licht was zo laag dat ook dat vrijwel onmogelijk leek. Tot mij ineens het lumineuze idee te beginnen schoot zélf de invalshoek van het zonlicht te bepalen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand.... Als iemand nu nog even de wind kan uitzetten!!! Maar het is gelukt! Ik ben tevreden en mag (hopelijk), na inlevering volgende week, in augustus aan deel twee beginnen...
woensdag 18 juni 2008
woensdag 11 juni 2008
Forza!
Ik ga het niet over voetbal hebben.
Domweg omdat er in Nederland alleen nog maar over voetbal gepraat wordt. De liesblessure van Robben houdt de gemoederen meer bezig dan bijvoorbeeld de teloorgang van de thuiszorg, waar ik vandaag door een kleine groepje SP-ers in Den Haag op werd gewezen. Ze hadden weinig bekijks, maar het is dan ook niet slim om in deze tijd in rode jassen en t-shirts door de stad te tuigen. Men zal waarschijnlijk denken dat je aanhanger bent van- pak 'm beet- Turkije, Spanje, Zwitserland of Belgie. En laatstgenoemde dingt niet eens mee naar de Europese titel, maar dat terzijde. (Ondertussen is duidelijk geworden dat ook een-na-laatst genoemde niet meer meedingt... red.)
Overigens is dat hele thuiszorgverhaal ook een stuk makkelijker op te lossen dan- in dit geval de liesblessure van Robben, want een van de weinige dingen waar ik het met Pim mee eens was/ben, is herinvoering van de dienstplicht. En dan niet alleen een militaire dienstplicht, maar keuze tussen of een militaire- of een sociale dienstplicht. Zijn alle hoogbejaarden en anderszins hulpbehoevenden ruim voorzien van de benodigde aandacht, en is ons land ook weer eens goed bewaakt...
Die lies van Robben daarentegen... Daar heb ik vooralsnog geen pasklare oplossing voor.
Omdat ik het nu toch niet over voetbal heb, wil ik ook niet kwijt dat ik met volle teugen van ons nationale voetbalteam heb genoten, derhalve zal ik me niet verlagen het er toch over te hebben. .... Iedereen heeft het er al over, per slot van rekening...
Ik wil eigenlijk nog even terug naar Curacao. En naar Bonaire, als het even kan. In elk geval in gedachten is dat mogelijk, dus ik laat jullie nog wat meegenieten. Onze laatste dagen na Bonaire waren we nog even te gast bij Jasper en Astrid. Jasper was de hele week vrij, en er was 's avonds een BBQ gepland samen met andere gasten Chantal en Jeroen. Het was gezellig die avond. Goed gezelschap, Vlees, Vis en Bright zijn goede ingredienten voor een geslaagde avond. De ochtend daarna werd in serene rust doorgebracht. Er waren geen grootse plannen, en niemand leek daar ook echt behoefte aan te hebben. Lekker relaxen in en om het huis. 's Middags toch nog maar even naar het buurstrand Daaibooi gereden om het relaxen nog enige uitlegbare vorm te geven. Per slot van rekening had As de hele dag gewerkt. Dan kan je niet zeggen dat je he-le-maal nix gedaan hebt die dag...
Vrijdag was de laatste. Die avond was het feest echt over, en ik wilde graag nog even het Spaanse water over denderen op een surfplank. Eenmaal daar bleek wederom de wind spelbreker te zijn, en viel het watersportavontuur in het water. Tot Jap vertelde over de waterscooterverhuur, een klein stukske verderop! Wat een geweld(ige!) die dingen! Lekker over de deining rossen, hele korte bochtjes draaien en een ongelooflijke acceleratie! Dat halve uurtje leken net 10 minuten... Maar het was een leuke watersport-afsluiting.
Omdat As die vrijdag aan het werk was hadden we een lunchafspraak met z'n vieren. Bij de Delifrance moesten we elkaar gedag zeggen. Best een rare gewaarwording op zo'n parkeerterrein...
Jasper was zo vriendelijk ons die middag naar de luchthaven te brengen. Het is nooit leuk afscheid te nemen, en deze keer week daar niet vanaf. Slechts de wetenschap dat we- zeker weten- weer terugkomen maakte het wat makkelijker. We hebben genoten!
Jap en As, ontzettend bedankt voor de leuke tijd!
Vrijdag gaan we naar de Hendo... Voor een half Haantje!!!
vrijdag 6 juni 2008
Buenos Aires
Het voor gisteren beloofde, maar niet aan toegekomen vervolg:
Bonaire is -net als Curacao- een vrij ruig eiland. Ook hier groeien de cactici (cacté is overigens een Frans meervoud, géén Nederlands... En cactici is per definitie niet goed, maar klinkt leuk...) metershoog, is het land vrij dor en heeft het ook een hoog western-gehalte. Ook hier hadden we een dikke HiLux tot onze beschikking, wat erg praktisch was met al die duikspullen die elke keer meegesleept moesten worden. Zeker als de bende nat is na een onderwateravontuur wil je dat liever niet op de achterbank moeten leggen. De uitdrukking "natte hond" of erger nog: "dooie hond" of "natte dooie hond", is dan ook maar één keer ter sprake geweest, toen we de vochtige spullen tijdens de zeiltocht in de cabine hadden opgeborgen. De huurauto's op Bonaire zijn uit voorzorg dan ook allemaal uitgerust met een 'fraai' skaileren overtreksetje voor stoelen en achterbank. Kan weinig mis mee...
De zuidpunt van het eiland is waar de zoutwinning plaats heeft. Enorme 'piramides' van zout staan daar in het zonlicht te schitteren. Er liggen paars-roze achtige zoutwinplassen. De beste man die het fort bewaakte had overigens wel een prima verklaring voor die paarsige kleur: "Dat komt door het zout, m'neer!" Wat natuurlijk heel logisch is... tenminste... ehhh... nou ja, door het zout dus! Eenmaal de zoutpannen gepasseerd kom je bij een soort lagune met blauw-groen water waar vooral gewindsurft wordt. Voorál gewindsurft zeg ik er nog maar bij, aangezien je er ook naakt-garnalen-zoeken kunt beoefenen. Even uitleggen?
Naast de twee windsurf-verhuurplekken staat een houten scherm welke bedoeld is om het aangelegen naturistenstrand van wat privacy te voorzien. Of andersom natuurlijk, maar zo wordt het zelden uitgelegd. Tot zover niets aan de hand zou je zeggen. Echter de voornoemde lagune is tot over een lengte van zo'n 500 meter slechts enkeldiep. En dat scherm reikt slechts 10 meter zee-inwaarts. Vandaar...
Maar wij gingen surfen (al scheelde het weinig, he As?), en met wij bedoel ik ook wij; Met z'n vieren dus. Simone had zo'n 15 jaar geleden voor het laatst op een plank gestaan, en Astrid had een aantal weken ervoor voor de eerste keer een poging gewaagd. Het waren wel dé ideale omstandigheden voor de dames: Rond de 30 graden, zowel lucht als water. Net aan kniediep water en een lekker rustig, aanlandig windje. Daar waren dus niet veel woorden aan vuil te maken, en maakten Jap en ik dat we onze eigen spullen konden ophalen. Maar uiteindelijk zelfs met 8 (Jap zelfs met 8,5) vierkante meters in de handen en 140 liters onder de voeten ging het maar moeizaam vooruit. Ofwel: te weinig wind! Met zulke fraaie omstandigheden... Ach, ik kom er nog wel een keer, vermoed ik zo...
De noordkant van het eiland is een heel ander verhaal. Daar ligt het natuurpark Washington Slagbaai. Eigenlijk was het de bedoeling dat we ook daar nog een duik gingen maken, maar i.v.m. met de vlucht die we de volgende dag hadden leek dat niet zo'n goed idee. Dan maar lekker met de 4x4 met 2wd door het park boenderen. Helaas had men besloten de 'lastige' stukken terrein te voorzien van betonplaten waardoor de hilux nooit echt op de proef gesteld werd. Het pad slingert zich door een bergachtig rotsenlandschap. Beetje oranje-achtig zand, bijna woestijn. Het laat zich maar lastig beschrijven. Ik zal binnenkort zorgen dat er wat foto's beschikbaar zijn, maar de rolletjes zijn nog niet ontwikkeld... ;-)
Bonaire is -net als Curacao- een vrij ruig eiland. Ook hier groeien de cactici (cacté is overigens een Frans meervoud, géén Nederlands... En cactici is per definitie niet goed, maar klinkt leuk...) metershoog, is het land vrij dor en heeft het ook een hoog western-gehalte. Ook hier hadden we een dikke HiLux tot onze beschikking, wat erg praktisch was met al die duikspullen die elke keer meegesleept moesten worden. Zeker als de bende nat is na een onderwateravontuur wil je dat liever niet op de achterbank moeten leggen. De uitdrukking "natte hond" of erger nog: "dooie hond" of "natte dooie hond", is dan ook maar één keer ter sprake geweest, toen we de vochtige spullen tijdens de zeiltocht in de cabine hadden opgeborgen. De huurauto's op Bonaire zijn uit voorzorg dan ook allemaal uitgerust met een 'fraai' skaileren overtreksetje voor stoelen en achterbank. Kan weinig mis mee...
De zuidpunt van het eiland is waar de zoutwinning plaats heeft. Enorme 'piramides' van zout staan daar in het zonlicht te schitteren. Er liggen paars-roze achtige zoutwinplassen. De beste man die het fort bewaakte had overigens wel een prima verklaring voor die paarsige kleur: "Dat komt door het zout, m'neer!" Wat natuurlijk heel logisch is... tenminste... ehhh... nou ja, door het zout dus! Eenmaal de zoutpannen gepasseerd kom je bij een soort lagune met blauw-groen water waar vooral gewindsurft wordt. Voorál gewindsurft zeg ik er nog maar bij, aangezien je er ook naakt-garnalen-zoeken kunt beoefenen. Even uitleggen?
Naast de twee windsurf-verhuurplekken staat een houten scherm welke bedoeld is om het aangelegen naturistenstrand van wat privacy te voorzien. Of andersom natuurlijk, maar zo wordt het zelden uitgelegd. Tot zover niets aan de hand zou je zeggen. Echter de voornoemde lagune is tot over een lengte van zo'n 500 meter slechts enkeldiep. En dat scherm reikt slechts 10 meter zee-inwaarts. Vandaar...
Maar wij gingen surfen (al scheelde het weinig, he As?), en met wij bedoel ik ook wij; Met z'n vieren dus. Simone had zo'n 15 jaar geleden voor het laatst op een plank gestaan, en Astrid had een aantal weken ervoor voor de eerste keer een poging gewaagd. Het waren wel dé ideale omstandigheden voor de dames: Rond de 30 graden, zowel lucht als water. Net aan kniediep water en een lekker rustig, aanlandig windje. Daar waren dus niet veel woorden aan vuil te maken, en maakten Jap en ik dat we onze eigen spullen konden ophalen. Maar uiteindelijk zelfs met 8 (Jap zelfs met 8,5) vierkante meters in de handen en 140 liters onder de voeten ging het maar moeizaam vooruit. Ofwel: te weinig wind! Met zulke fraaie omstandigheden... Ach, ik kom er nog wel een keer, vermoed ik zo...
De noordkant van het eiland is een heel ander verhaal. Daar ligt het natuurpark Washington Slagbaai. Eigenlijk was het de bedoeling dat we ook daar nog een duik gingen maken, maar i.v.m. met de vlucht die we de volgende dag hadden leek dat niet zo'n goed idee. Dan maar lekker met de 4x4 met 2wd door het park boenderen. Helaas had men besloten de 'lastige' stukken terrein te voorzien van betonplaten waardoor de hilux nooit echt op de proef gesteld werd. Het pad slingert zich door een bergachtig rotsenlandschap. Beetje oranje-achtig zand, bijna woestijn. Het laat zich maar lastig beschrijven. Ik zal binnenkort zorgen dat er wat foto's beschikbaar zijn, maar de rolletjes zijn nog niet ontwikkeld... ;-)
donderdag 5 juni 2008
Opdeet
Woensdagnacht alweer. Wederom aan de late kant, maar vanavond kan het lijden omdat morgen in het teken staat van een zgn. "directieuitje". "Maar jij zit toch helemaal niet in de directie?!" merkte Simone gisteren al zeer terecht op. Dat klopt, maar het uitje is dan ook voor alle medewerkers die voor de directie werken... En daar hoor ik dan weer wel bij.
Om het verhaal weer op te pakken ga ik even terug naar Hato Airport, op die bewuste vrijdagavond. Keurig op tijd meldden we ons aan de incheckbalie van DAE. De bagage van Jap & As was reeds vertrokken op het lopende bandje, en onze koffer lag klaar om weggesluisd te worden. Tot de dame achter de balie iets teveel rimpels in haar voorhoofd trok, waar wij dan weer een heel ongemakkelijk gevoel bij kregen.
- "Dhr Prins en Mevr. Jansen staan niet voor deze vlucht... Die staan pas voor 23 juni!"
- "Ehhh, nou dat kan dus niet want ik heb de vier tickets in een keer gereserveerd"
- "Ja, maar het staat hier toch echt! U kunt niet mee op deze vlucht"
- "Het lijkt mij dat u ergens een fout heeft gemaakt in de reservering. We moeten allemaal mee op deze vlucht... Geen discussie!"
- "Dat kan niet m'neer, want ik heb geen stoelen meer vrij..."
- "Dan regelt u dat maar mevrouw, want het is jullie schuld!"
- "Ik ben alleen maar om mensen in te checken. U moet zich beklagen bij de DAE office"
Met het stoom uit m'n oren been ik naar de DAE office, in de volle overtuiging dat ik daar iemand achter de balie vandaan ga trekken. Liefst aan de oren o.i.d.
Dat is in het verleden waarschijnlijk wel vaker gebeurd, want de dames zitten veilig achter een dikke laag plexiglas. De wandeling was gelukkig ook ver genoeg om me te realiseren dat met verbaal geweld in dit land vrijwel nix bereikt wordt. Samen met Jasper sta ik lief lachend de dames te woord, en er wordt ons een vlucht om half elf 's avonds aangeboden. Twee uur langer wachten schijnt op Hato een meevaller te zijn, dus we grijpen de mogelijkheid met beide handen aan. "Toch bedankt, al was het jullie schuld..."
Bonaire is heerlijk. Klein, overzichtelijk, vriendelijk, mooi, warm en ... klein. Klein voornamelijk in inwoneraantal. Zo rond de 14000 mensen is nog minder dan tegenwoordig in Sassenheim wonen. Het is dus een soort uitgestrekt dorp. Maar wel mooi! Met de meest fantastische duikplekken- toegankelijk vanaf het strand! Het hele eiland is er dan ook op ingericht. Je kan nog net niet bij de supermarkt je flessen perslucht wisselen, maar het zou me niet verbazen als dat binnenkort ook tot de mogelijkheden gaat behoren. Na het kopen van van de verplichte Nature-Tag en een -eveneens verplichte- proefduik mogen we zelfstandig het water in. Ik heb ondertussen best wat mooie plekken gezien, ook onder water. Maar vaak moet je daar dan eerst een heel stuk voor varen voor je bij zo'n fantastisch rif bent. Op Bonaire ligt alles 'voor het grijpen'. Zo vanaf het strand zwem je een meter of 50, laat je afzakken naar een kleine 20 meter en je ligt in een soort 'koraaltuin'... Echt briljant!
Op zondagochtend had Jasper ons verzocht geen plannen te maken, want die waren er al... En de ervaring leert dat dat meestal iets leuks betekent. Zo bleek ook nu. Zijn collega-officier op Bonaire is tevens voorzitter van een zeilvereniging aldaar. Die gaan op zondagochtend met allemaal sunfishes het water op om lekker op de caribische zee te zeilen. Wij mochten bij afwezigheid van wat clubleden gebruik maken van deze wankele schuitjes. We zeilden met zo'n 5 a 6 bootjes met een lekkere bries ruime wind richting Klein Bonaire. Ze lopen trouwens als de brandweer die zonvissen; met z'n tweeen trek je 'm ruime wind bijna nog in plane!
Overigens hadden we voor we aan dit zeilavontuur begonnen, de dag al ingeluid met een vroege duik. Om half acht lagen we in het azuurblauwe water, met een zonnetje wat zich door de regenwolken baande. Veel mooier kan je dag niet beginnen!
Het was dus om rond half drie 's middags al een zeer produktieve dag geweest, en hebben we het plan om nog een duik te maken maar laten varen... En omdat we er toch al waren: op zee....
Morgen meer...
maandag 2 juni 2008
Vakantie update
We zijn alweer een paar dagen thuis, en ik ben me reeds weer op het ministerie aan het vermaken. Simone heeft een dag langer vrij om haar jetlag rustig uit te zitten. Ik praat jullie nog wat bij over Curacao.
Op de dag voordat we met z'n vieren naar Bonaire zouden vertrekken hadden Simone en ik nog een dag om ons samen te vermaken. Het leek ons een goed idee om maar eens samen te gaan zeilen, aangezien we dat nog nooit getweëen hadden gedaan. Met een Centaur op het Spaanse water was onze gezamenlijke vuurdoop. Dat ging best lekker, en met vlagen van rond de 5 Bft was het af en toe behoorlijk aanpoten. Maar het bootje liep mooi, en liet zich gemakkelijk over het brakke water manouvreren. De aanstaande blaren- nog van het surfen -begonnen zich na een paar uurtjes weer aan te dienen dus leek het een mooi moment te stoppen. We hebben wat boodschappen gehaald om voor 's avonds alsnog een Indonese maaltijd neer te zetten. Helaas moest Astrid dit missen omdat ze nog verplichtingen op haar werk had...
De vrijdag hadden we vrijgehouden om Jasper eens in andere actie te kunnen zien dan op een zeilboot of surfplank... We konden een zitting bijwonen! Een rechtzaaltje zoals je ze kent uit slechte westerns: Houten hekje ter afscheiding van de publieke tribune, die ook weer uit hout was opgetrokken. Verdachte in deze zaak: Eeen moorddadige jamaicaan. Klinkt ook een beetje als een slechte western dit... Het was een indrukwekkend gezicht om Jasper zo aan het werk te zien. Een betoog waar je "U" tegen zegt, en het scheelde weinig of de advocate had dat ook daadwerkelijk gedaan... Best bijzonder te zien hoe verdachten in gevangenisoutfit met geboeide enkels worden voorgeleid. Zéér bijzonder was te zien hoe de familie van het slachtoffer zich op de publieke tribune uitermate rustig hield... Geen emotionele reacties, helemaal niets!
Na de zitting togen we gedrieën nog even Punda in voor een late lunch. 's Avonds vertrokken we richting Hato om met de 'truttenschudder' van DAE naar Bonaire te vertrekken...
Hierover later meer.
Op de dag voordat we met z'n vieren naar Bonaire zouden vertrekken hadden Simone en ik nog een dag om ons samen te vermaken. Het leek ons een goed idee om maar eens samen te gaan zeilen, aangezien we dat nog nooit getweëen hadden gedaan. Met een Centaur op het Spaanse water was onze gezamenlijke vuurdoop. Dat ging best lekker, en met vlagen van rond de 5 Bft was het af en toe behoorlijk aanpoten. Maar het bootje liep mooi, en liet zich gemakkelijk over het brakke water manouvreren. De aanstaande blaren- nog van het surfen -begonnen zich na een paar uurtjes weer aan te dienen dus leek het een mooi moment te stoppen. We hebben wat boodschappen gehaald om voor 's avonds alsnog een Indonese maaltijd neer te zetten. Helaas moest Astrid dit missen omdat ze nog verplichtingen op haar werk had...
De vrijdag hadden we vrijgehouden om Jasper eens in andere actie te kunnen zien dan op een zeilboot of surfplank... We konden een zitting bijwonen! Een rechtzaaltje zoals je ze kent uit slechte westerns: Houten hekje ter afscheiding van de publieke tribune, die ook weer uit hout was opgetrokken. Verdachte in deze zaak: Eeen moorddadige jamaicaan. Klinkt ook een beetje als een slechte western dit... Het was een indrukwekkend gezicht om Jasper zo aan het werk te zien. Een betoog waar je "U" tegen zegt, en het scheelde weinig of de advocate had dat ook daadwerkelijk gedaan... Best bijzonder te zien hoe verdachten in gevangenisoutfit met geboeide enkels worden voorgeleid. Zéér bijzonder was te zien hoe de familie van het slachtoffer zich op de publieke tribune uitermate rustig hield... Geen emotionele reacties, helemaal niets!
Na de zitting togen we gedrieën nog even Punda in voor een late lunch. 's Avonds vertrokken we richting Hato om met de 'truttenschudder' van DAE naar Bonaire te vertrekken...
Hierover later meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)