Re: sidual

Weemoedig open ik zojuist mijn eigen blogpagina, en word direct geconfronteerd met de fraaie afbeelding van mijn zo geliefde Landcruiser bovenaan deze pagina. Een afbeelding uit een serie die ik ooit als opdracht voor de Fotovakschool maakte, en waarvan mijn toenmalige docent zei dat je de liefde voor de auto duidelijk kon terugzien. En voor zover ik de capaciteit bezit om liefde voor het materiële te koesteren, gold dat zeker voor m'n stoere Landcruiser. Ik herinner me nog als de dag van gisteren het moment van aankoop, de proefrit, en de eerste trotse kilometers als nieuwe eigenaar door het Brabantse Land... De eerste voorzichtige terreinmeters in de grote zandbak van Almere... Helemaal afgeladen met fietsen achterop en surfplanken op het dak voor de zomervakantie, en dito maar dan zonder fietsen maar mét skies en snowboards op het dak richting de Franse sneeuw... Goeie herinneringen aan de tofste auto in mijn bestaan tot zover!

Vorige week vrijdag draaide drie uur later dan afgesproken een zilvergrijze Toyota Avensis voorzien van een exportkenteken de straat in. In die auto drie donkergetinte mannen waarvan de eerste die uit de auto kwam mij vriendelijk begroette. De andere twee volgden zijn voorbeeld en een van hen vroeg of ik de sleutel van de Landcruiser aan hem wilde overhandigen... Dat wilde ik weliswaar niet, maar deed het toch omdat dat nu eenmaal de procedure is die gevolgd dient te worden bij een eventuele autoverkoop. De mannen begonnen razendsnel aan het door hen- duidelijk niet voor het eerst -uitgevoerde ritueel: Eén praatte met mij over de historie van de auto, de reden van verkoop en de huidige technische staat. De ander klom direct in de auto om deze te starten en vervolgens de airconditioning uitgebreid te testen, en de derde liep rondom de auto en beoordeelde het uiterlijk. De motorkap werd geopend terwijl ondertussen in onverstaanbaar Frans druk werd gecommuniceerd. De informatie die ik aan de eerste persoon had vrijgegeven werd doorgespeeld aan de andere twee, en na een ogenblik van bijna prettige stilte knikten ze alledrie tevreden. De eerste man gaf me vervolgens weer een hand en zei dat het "Okay" was...
Twee van de mannen sprongen vervolgens weer in de Avensis, en een van de twee riep vanuit de auto dat de derde man het verder met mij zou regelen... Deze lachte vriendelijk, en daarop stelde ik voor om dan het financiële gedeelte maar even binnen af te wikkelen. Dat leek hem ook een beter idee... Zie je nou dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde zijn... Zaken doe je binnen.
Eenmaal binnen probeerde hij toch nog even de prijs te onderhandelen, maar dat leek me beter van niet, omdat hij dan alsnog naar huis zou moeten lopen... We waren namelijk eerder die week telefonisch al een prijs overeengekomen, dit even om duidelijk te maken- en dat u hiermee niet in de veronderstelling verkeert -dat ik niet zou weten hoe het "marktplaatsmodel" werkt. Hij lachte wederom vriendelijk, en zei- wederom- dat het "okay" was. Vervolgens ging met een ervaren zwaai de schoudertas open, waar hij een enorme stapel briefjes van €50 uit opdiepte. Keurig per 10 gebundeld, die hij vervolgens in keurige stapeltjes op tafel uitstalde tot het overeengekomen bedrag in z'n geheel de tafel vulde... Nu vertrouw ik iedereen van nature het liefst gewoon op z'n blauwe ogen, maar íets in me zei dat het toch verstandig was het boeltje even na te tellen; ook al omdat hij geheel geen blauwe ogen bleek te hebben... Ik duizelde al bij het aanzien van de stapeltjes, let alone dat ik ook al die stapeltjes nog eens zou moeten natellen op de gewenste hoeveelheid.
Ik begon desondanks... Maar ineens leken alle briefjes wel een andere structuur te hebben, van ander papier gemaakt te zijn, of zelfs van formaat te verschillen... Met iets andere woorden: ik vertrouwde de deal ineens voor geen meter meer. Ik vroeg hem om met me mee te gaan naar de dichtstbijzijnde bank, zodat ze daar het geld machinaal konden tellen omdat ik elke keer de tel kwijt raakte (en meteen konden oordelen over de authenticiteit hiervan, maar dat hoefde hij uiteraard niet te weten). Hij lachte maar weer eens vriendelijk, en zei dat het "okay" was. De minstens zo vriendelijke dame bij de ING telde professioneel handmatig het bedrag... het bleek te kloppen. En ze fluisterde me toe het bedrag via de machine te storten omdat dan meteen de authenticiteit van het geld getoetst zou worden (maar dat hoefde hij uiteraard niet weten). Het bleek te kloppen... Hij lachte vriendelijk en we stapten de bank uit om gezamenlijk met zijn auto op mijn naam richting Zoetermeer te rijden...

Mijn laatste rit met de Cruiser was naar de RDW te Zoetermeer. Zeker niet de meest romantische bestemming, maar wel het adres om een auto die- in dit geval naar Mali- geëxporteerd gaat worden definitief te laten uitschrijven. De kentekenplaten moet je er ter plaatse afschroeven en door een luikje in de muur naar binnen deponeren...
Ik hoop dat de "rich businessman" (zoals de koper -die slechts tussenhandelaar bleek-, de vermoedelijke nieuwe eigenaar in Mali typeerde) nog jarenlang plezier heeft van mijn Cruiser!

Re: spons

Treinreizen 2

Woensdagochtend 

In de veel kortere trein dan normaal op dit tijdstip, is nauwelijks een plek te vinden. Uiteindelijk nestel ik me weer eens op de trap, waarna nog tientallen mensen mij willen passeren omdat ze denken dat zich elders in de trein nog een leeg zitparadijs bevindt. Buiten mijn zicht, maar binnen mijn gehoor, wordt een telefoongesprek in het Engels gevoerd met een dik Amerikaans accent. De filmische toon die daarmee wordt gezet trekt met regelmaat de aandacht van mijn balkongenoten. Als 'the American' ophangt, word ik onaangenaam herinnerd aan de vraag die ik mezelf al vaker stelde, al zittend op de bovenste traptrede: "Waar komt die enorme tocht in een trein soms zo plotseling vandaan?!" 

Woensdagmiddag 

Het weer is spontaan omgeslagen, en ineens is het wollen vest dat ik vanmorgen nog hard nodig had, nu ernstig overbodige bagage. Met het vest in m'n rugzak, welke hierdoor buitenproportionele vormen aanneemt, baan ik me een weg door de volle coupé. Ik probeer niemand te raken met het gevaarte op m'n rug, en ik vind, zonder noemenswaardige kleerscheuren, een zitplaats. Het gesprek in de aangelegen vierzitter behelst beebies, babies, baby's en babygerelateerd geneuzel. En dat door twee (aannemelijk) academisch geschoolde vrouwen. Het is domweg geen gehoor... Babyeuze prietpraat op niveau, Blèghh!

Donderdagochtend 

Bijna psychedelisch is het effect van het volgen van de bovenleiding gefocust op eenzelfde punt. Het lage zonlicht is bijna te fel om tegenin te kijken, en ik weet nu al dat als ik strax in de donkere stationshal van Den Haag CS uitstap, ik van die vlekken voor m'n ogen ga krijgen. M'n oren werden even daarvoor reeds flink geteisterd door de conducteur met kleine dreads in z'n nek (...) die tot 4 keer(!) toe juist naast míjn oor het signaal gaf dat we zouden vertrekken. 'Make up your mind!' "Besluiteloosheid dunkt me geen pré in een beroep als het uwe!". Half doof, half blind; een goed begin van een toch al mooie (werk)dag...

Dinsdagochtend

De zon laat zich tussen de grijze regenwolken nu met regelmaat zien, en de wereld ziet er zo toch een stuk vriendelijker uit. Als ik vanuit de coupé probeer omhoog te kijken hoe de lucht er verder uit ziet, bemerk ik ineens dat het zicht beperkt wordt een sticker aan de bovenzijde van de ruit. Een 'S' in het midden met rechts daarvan 'Stilte' en op links de Engelse vertaling daarvan. Ik ken het doel van een stiltecoupé, maar snappen doe ik het evenwel niet. Stilte is doorgaans best fijn, maar je voelt je toch een beetje "geshust!" met zo'n sticker. Bovendien beperkt het ook nog eens het uitzicht... Je mág nie praten nie, en je kán nie zien nie! 

Dinsdagmiddag 

Het vertrek vanaf Den Haag Cs gaat altijd gepaard met het schommelen van de trein. Met een lege maag kan je er zelfs kortstondig een beetje zeeziek van worden; Maar vandaag niet. In de coupé klinkt een aangename geluidssensatie van kleine gesprekjes, ritselend krantenpapier en het rollen van de dikke stalen wielen onder het treinstel. Buiten lopen koeien, schapen, honden en bazen. De zon schijnt, en het eerste groen begint weer te groeien. Zo lijkt het leven ineens weer erg mooi. Bijna een eng voorteken, aangezien ik me afgelopen zaterdag ook zo voelde... 

Woensdagochtend 

Ondanks dat de trein behoorlijk vol is, en de meeste vierzitters daadwerkelijk door vier mensen gevuld worden, kreeg de man schuin tegenover mij het voor elkaar vier stoelen in z'n eentje te bezetten. Z'n hele houding straalt dan ook onvriendelijkheid uit, en z'n blik was op z'n minst verstoord te noemen toen ik schuin tegenover hem plaats nam. Bij hoge uitzondering op dit korte traject komt een conducteur langs om de 'kaartjes te knippen'. De man is in het bezit van een trajectkaart dus heeft ervaring in het asociaal bezetten van zitplaatsen. In de vierzitter naast ons legt een jongedame in Nederlands- Engels telefonisch aan haar aupair uit hoe de moedermelk uit de koelkast vermengd moet worden.... Den Haag is soms best ver... 

Woensdagavond 

Veel later dan gehoopt plaats ik mijn achterste op een van de twee lege stoelen. De frustratie van werk is nog vers, en ik stoor me feitelijk aan alles waar ik geen grip op heb. Het gesprek van de dames iets verderop in de coupé vraagt dan ook een uiterste inspanning hier niet tussen te springen en te vragen of ze 'alsjeblieft hun mond willen houden'. Ik realiseer me ineens dat hiervoor stiltecoupées voor zijn uitgevonden. Had ik daar niet een uitgesproken mening over?! 
Maar genoeg over mij... 

Donderdagochtend 

De sfeer op het station is enigszins bedrukt en veel mensen 'ondergaan hun lot' om zich naar hun bestemming te begeven. Zo ook ik, en als een lam naar de slachtbank laat ik me meevoeren de trein in. Ik heb door de massa nauwelijks keus of ik boven of beneden ga zitten en eindig uiteindelijk bij toeval naast een lege stoel. Ik zit. Bekende geluiden, alleen klinken ze nu niet rustgevend, doch eerder onheilspellend. Als ik af en toe even opkijk van m'n schermpje en ik kijk toevallig iemand aan, zie ik zo'n zelfde holle blik die ik mezelf ook toedicht op dit moment. De machinist heeft echter peper in z'n reet, en binnen no-time lopen we Laan van NOI binnen. Het komt vast goed vandaag... 

Dinsdagmiddag 

De NS heeft weer een manier gevonden om de reiziger het reizen zo onaangenaam mogelijk te maken: een trein inzetten op het drukste moment van de dag die slechts eenderde van de normale lengte heeft... Werkelijk, varkens worden nog luxer vervoerd! (oke, iets gechargeerd geef ik toe)  

Vrijdagochtend  

Zwarte katten, ladders, gebroken spiegels... Ik heb m'n best gedaan al deze ongeluksitems te vermijden hedenochtend. Maar tot nog toe mag deze vrijdag de 13e wat mij betreft al opgenoteerd worden als een prachtige dag. Momenteel razen we in een redelijk bezette intercity langs de uitgebloeide bollenvelden mooie uitgelicht door een felle ochtendzon. Niemand praat te hard, geen iPods op hoog volume... Eigenlijk nix te klagen... 

Re: tro

Hoewel ik sinds een aantal jaar mezelf niet meer tot de categorie "fanatieke windsurfers" mag rekenen, ben ik nog steeds wel in het bezit van een compleet surfsetje. Hiermee kan ik op dagen dat de windmeter minimaal vier Bft aangeeft in ieder geval lekker het water op en, ondanks dat ik niet de snelste van de plas ben, kan ik nog steeds goed meevaren met de eerder genoemde categorie. De surfset die ik bezit is een allegaartje van materiaal dat ik ofwel als overjarig model op de kop kon tikken, danwel via het bekende tweedehands circuit in de vorm van Marktplaats heb bemachtigd. Het is ondertussen bijna een neurose geworden dat ik gemiddeld zo eens in de week mezelf weer op de het web begeef om te zien of er nog "spullen van mijn gading" voor een prikkie te koop zijn. Zo ook een klein halfuur geleden, toen mijn oog ineens getrokken werd naar een advertentie die een enorme glimlach op mijn gezicht toverde...

En hoewel ik echt nog 'Oldschool"heb leren surfen, laat ik deze briljante aanbieding denk ik toch aan me voorbij gaan... (Wel zonde van het bijbehorende wedstrijdzeil...)

Re: toriek

Het is alweer een tijdje stil hier, maar in het klein wordt er toch nog wel eens wat geschreven. Om dit toch wereldkundig te maken een bloemlezing van een miniblog genaamd:
Treinreizen...

Donderdagmiddag 

Een vervelend, verveeld gesprek via de telefoon links tegenover mij. Vervelend door de nasale stem, verveeld door de leegte in de geproduceerde zinnen. Verder heerst er spreekstilte en vult de coupé zich met het ratelroffelende geluid van wind langs de ventilatieroosters. De meesten houden in minimaal één hand een mobiele telefoon, al was het maar om de onaanspreekbaarheid nog eens dik te onderstrepen...

Vrijdagochtend 

Zoals zo vaak is er geen reguliere zitplaats te bekennen en rest mij een plekje op de trap op het laatste balkon. Het is er vrijwel leeg, maar nog voor ik goed en wel zit krijst het kind vanuit de kinderwagen mijn gehoorgangen finaal dicht. Onderwijl voert moeder op dwingende toon een telefoongesprek over de dubbele agenda van de vermoedelijke vader. Door de verhitte toon van moeder krijst kindlief zo mogelijk nog harder, en als ik enigszins verontrust opkijk, ben ik alleen maar blij dat ik nog leef na haar dodelijke blik. Vooralsnog richt haar woede zich kennelijk op elke man...

Vrijdagmiddag 

In kleine, met de hand afgebroken stukjes gaat de chocolademuffin gestaag mondwaarts. De bezetting in de vierzitter is klassiek, en hoezeer ik ook de methode kruislings vullen van een vierzitter in de trein verfoei, doe ik er zelf net zo hard aan mee. Terwijl nog steeds de muizenhapjes muffin naar binnen gaan, verbaas ik me over de dikke laag make-up die overduidelijk haar functie als camouflagemiddel jegens een onrustige huid met pukkeltjes niet adequaat vervult. Het is een slordige en onprettige aanblik. In de vierzitter naast me wordt onderwijl in recordtempo een mail getikt op het te kleine laptopje... Schiphol nadert, en ik vlucht.  

Maandagochtend 

Ritselend krantenpapier en deodorant. De zon komt, onderbroken door bomen en andere obstakels , vlekkerig de coupe binnen. De man naast me geniet er zichtbaar van, en legt z'n hoofd tegen het grijze glas en sluit z'n ogen. Wat hij mist is prachtige ochtendmist over bedauwde velden. Dan ineens klinkt een mobiel die de sereniteit in de coupe heftig opheft. Een kort gesprek in rap Chinees volgt, en iedereen is weer terug op aarde...

Vrijdagochtend 

Er is geen officiële houdbaarheidsdatum voor stewardessen, maar het exemplaar dat twee vierzitters verderop de 'Krant van zwakker Nederland' leest, is er desondanks ver overheen. Ze heeft iets van dat strenge, hautaine gedrag wat ze in de loop der jaren ontwikkeld heeft, vermoedelijk om iets te enthousiaste passagiers op gewenste afstand te houden. Verder in mijn gezichtsveld veel koptelefoons, gratis dagbladen en blikken van mensen die liever niet onderweg zouden zijn naar hun huidige bestemming. Behalve de stewardess natuurlijk; Die vliegt- in mijn fantasie -weer eens de halve wereld over richting een prachtige exotische bestemming... 

Vrijdagmiddag 

Vol. De trein dan voornamelijk, met reizigers die niet blij zijn omdat ze vanuit Amsterdam via Leiden naar Haarlem moeten omreizen. Ik zit op een trap ergens midden in de trein. Naast me twee typische studenten met dito humor, geïllustreerd met een onaangename dikke lach. Het irriteert me vooral omdat het vrij plat is, wat het studentenimago geen goed doet. Gelukkig... Het is weekend  

Dinsdagmiddag 

Driftig bladert ze door het document, om af en toe met een fluorgele accentueerstift een alinea van importantie te beschrijven. Het geheel wordt bijeengehouden door een klein nietje, door mij duidelijk herkend als een machinaal aangebracht nietje. Eindeloos veel van dit soort documenten heb ik in de afgelopen vier jaar geproduceerd en in ontvangst genomen. Het nut er van was vaak ver te zoeken. Naast me wordt met eenzelfde betrokken enthousiasme een boek gelezen waarbij vooral het luide omslaan van de pagina's opvalt. Buiten razen de Leidsche volkstuintjes alweer voorbij, wat voor de hoofdconducteur vaak het punt is om zojuist ingedutte passagiers op te schrikken door met luide stem: "Leiden Centraal!" en alle bijbehorende overstapmogelijkheden aan te kondigen. Voor mij het teken de driftige lezers achter me te laten en ook over te stappen richting huis...

Hopelijk binnenkort meer...

re: presentatief

Je kon de spanning in de lucht voelen, gisteren op de FotoAcademie in Amsterdam... Vanaf 10 uur in de ochtend druppelden de leerlingen uit klas D205 binnen, eenieder getooid met minimaal 1 grote tas, doos of anderzins verpakkingsmateriaal. De afgelopen weken waren voor mij één lange rush naar dit (tijdelijke) eindpunt, wat eigenlijk een tussenstand is van eenieders fotografische ontwikkeling. Maar wel een serieus meetpunt- in die zin -, omdat hier bepaald wordt of je aan het tweede halfjaar mag beginnen of dit eerste halfjaar nog eens fijn mag overdoen.

Gezonde spanning derhalve bij iedereen...

In drie lokalen waren grote U-opstellingen van uitlegtafels gemaakt waarop per keer een leerling het werk presenteert. De opdrachten uiteraard netjes bij elkaar, voorzien van opdrachtnamen en een korte omschrijving van het werk. Een beoordelingscommissie van drie personen loopt vervolgens rond om het werk te bekijken, en onderwijl vertelt de beoordeelde zijn of haar verhaal. Vervolgens stelt de commissie vragen over het werk en geeft haar bescheiden mening. En na gemiddeld een kwartier zweten, worden dan de competenties doorgesproken en beoordeeld. Toe maar... Zoiets had ik op de Fotovakschool nog nooit meegemaakt. Ik was als vierde aan de beurt, en gek genoeg was ik nauwelijks zenuwachtig. Ik wist wat ik had; ik wist dat sommige dingen goed waren, en andere ehhh.... iets minder goed.

"Kom maar op!" was dan ook meer m'n gevoel (...)

Het deed in ieder geval geen pijn, al vond ik het wel moeilijk te verteren dat, wat ik mijn beste serie achtte toch redelijk onder vuur werd genomen. Maar het lag niet in mijn bedoeling daar enorme discussie aan te gaan, aangezien deze mensen er best wel verstand van hebben. Anyway, alles bij elkaar was het wel voldoende om het tweede halfjaar te mogen starten, en dat was toch het belangrijkste nieuws. Verder was het natuurlijk een enorm leermoment om op deze manier je werk te moeten presenteren, en moet je de geleverde kritieken als opbouwend beschouwen...

Ik hoop dat ze dat ook doen met de geleverde kritieken mijnerzijds op het evaluatieformulier. ;-)

Re: vivre

... Nog slechts een week of vier en een paar dagen, en dan zit een niet nader gespecificeerde kanarie met z'n ongeoefende bovenbenen in een skilift op weg naar één van de hoogste skipistes van west-Europa. Om zich daarna met gezwinde spoed, en -nog steeds, maar dan uíterst merkbaar- ongeoefende bovenbenen in het diepe dal richting Val Thorens te storten. Een normaal mensch doet zulks evenwel niet; maar werd hij deze dag niet weerom uitgedaagd door een zongeblakerde Antilliaan van Hollandsch bloet op een onverzaagde skiplank (Nota Bene!) wie hem telkenmale een paar meter vooruit raast? En is zo niet al dagen lang de zin ver te zoeken, en de waan zeer nabij?

Doch, als alles weer eens goed gaat, drinken ze- ruim bezweet en vroolijk- gezamenlijk bier of gloeiende wijn in een der aftandse etablissementen die dit skiparadijs rijk is, als waar het een lieve lust!

Een meisje- dat deze twee dwazen reeds een gelijk aantal dagen op de voet volgt- zal zich al hoofdschuddend bij dit duo vervoegen, en zich vragen waartoe al dit geweld toch moet dienen... Maar reeds ver voor zij dit hekele punt zal oprakelen (dienen doet het namenlijk geheel niet en nergens toe...) is zij gevangen door de kul en kolder die deze twee daarbij nog eens verkondigen, en staat het lachen haar voorlopig nader dan het janken!

En alvoor de waard er erg in heeft, en zijn tranen zullen vloeien tot zij als ijspegels aan zijn baard kleven, is dit illustere trio reeds uit zicht verdwenen, en werden dagen lang daarna nog vele andere pistes gepijnigd door scherpe boards en ziedende skies...

Heus, heb ik zin om te gaan...

Re: solution

Vanmorgen zat ik in de trein van dertien over negen van Leiden naar Amsterdam. Ik was onderweg naar de fotoacademie, en bemachtigde een plekje geheel alleen op het trapje van het voorste balkon van de intercity. Dat ik alleen zat gaf me wat meer vrijheid om even rustig één van mijn nieuwe aanwinsten op cameragebied te onderzoeken en te proberen. Afgelopen week kocht ik via marktplaats een echte Zeiss Ikon Contessa, ergens uit de jaren zestig:

En daarnaast nog een Yashica Electro 35, een der eerste halfautomaat camera's. Laatstgenoemde is werkelijk een beeldschoon cameraatje, ziet u voor uzelf:

Maar als de onderhandelingen m.b.t. de aanschaf al niet zo soepel verlopen, moet je eigenlijk al nattigheid voelen. De Yashica Electro heet natuurlijk niet voor niets zo, en doet derhalve zo goed als niets zonder een welpassende batterij die zorgt dat de lichtmeter werkt en- veel belangrijker nog- dat de sluiter gespannen wordt. En navraag leerde dat deze batterij al ruim tien jaar niet meer geproduceerd wordt, omdat deze nogal milieubelastend bleek. Gelukkig zijn er altijd mensen die daar iets op verzinnen, en zo blijkt er een batterij-adapter te bestaan welke gebruik van een gangbaar batterijtype mogelijk maakt... Leve de inventievelingen! Morgen even bestellen dan maar...

Nu ik u een beetje heb bijgepraat over het wel en wee van stroomvoorziening voor een prachtig jaren zeventig Japansch cameramodel, wil ik weer even terug naar mijn treinreis van hedenochtend.

Ik zat dus fijn met de Zeiss op schoot en genoot van de onverwachte rust waar ik mij in bevond. Ik schoot wat foto's door de vuile ruiten, en hoopte (...zó heerlijk weer, dat analoge gekloot waarbij je niet meteen je resultaat op de achterzijde van je camera kan beschouwen...) dat het weerkaatsende zonlicht op de kleine slootjes in de polder in het voorbijrazen der trein toch nog gevangen zouden worden door het kleine lensje. Een man keek vanuit de coupé weliswaar iets vreemd op toen hij me op mn knietjes voor de kleine ruit in de deur zag zitten, maar verder was er eigenlijk niets dat deze reis nog onaangenaam kon maken. Zelfs de norse conducteur kon mijn frisse gemoed niet bederven, en ook de plotselinge druk op de oren veroorzaakt door het inrazen van de schipholtunnel deed geen afbreuk...

..."A Jumbo- fucking - jet" moest er net geland zijn. Ik heb zelden zoveel mensen in één trein zien stappen... En daar gingen we: op halve snelheid de tunnel weer uit. Dag uitzicht! Hallo heel leger Engelse we-gaan-een-weekend-blowen-toeristen! En ook hallo dom giechelende spaanssprekende meisjes... "Pffff... Zeker nog nooit een trein gezien?" "Of in ieder geval nog nooit een héle" (de redactie neemt weer 's geen verantwoording voor smakeloze grappen. red.).

Ik deed m'n oortjes van de i-pod in, en zat de rest van de ineens nog ernstig lange rit uit...

re: animatie

"Heb je nog wel eens tijd over Aharend?" Nou, verrekte weinig mag ik u meedelen! Maar om dit weblog geen stille dood te laten sterven laat er even een paar beademingen en wat massages op los. Hoewel de avond allang voorbij is en de ochtend waarop ik in de vroege vrieskou een rondje met m'n hondje zal gaan lopen ernstig in aantocht is, poog ik toch nog even u op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen.

Om het in aflopende tijdsgeest te plaatsen zal ik beginnen met te vermelden dat ik vanavond naar de eindexpositie van mijn voormalige klasgenoten van de Fotovakschool ben gegaan. Eén van de drie klasgenoten die vanaf januari direct zijn doorgegaan met hun specialisatie was zo vriendelijk mij hiervoor een uitnodiging te sturen. Het was een gezamenlijke expositie van in totaal 9 afzwaaiers met allen compleet verschillende thema's. Leuk was het weerzien, en goed was om te zien dat ze mooie series hadden gemaakt.

Wel kan ik hier meteen bij vermelden dat ze voor deze eindserie (1 serie van zo'n 10 beelden) vanaf januari tot november de tijd hebben gehad... Nu wil ik niet klagen ofzo, maar ik doe het toch even... Toen ik mijn eerste lesdag op 24 september begon bij de Fotoacademie, kreeg ik een map met opdrachten ,welke na selectie van een paar keuzeopdrachten, nog altijd 15 opdrachten bevat. Deze 15 opdrachten bevatten soms ook series die uit zo'n 8 tot 10 beelden moeten bestaan, en andere- eerlijk is eerlijk - soms maar uit 2. En dit geheel moet eind januari gereed én goedgekeurd zijn, want anders mag je het tweede halfjaar niet eens starten!

In ieder geval is me duidelijk geworden dat het specialisatiejaar van de FVS weliswaar mooie beelden oplevert, maar wel ernstig weinig beeld...

"tsss... over mooi beeld gesproken!"

Anyhow... Wat er verder nog speelt behalve mijn 15 opdrachten (+ 2 actually, want we kregen er ook nog even een documentaire en een kunstproject tussendoor gesmeerd) is zeker niet onbelangrijk, maar ik bemerk zojuist dat ik op dit moment geen zin (en tijd) meer heb om dat nog uitgebreid te gaan beschrijven. Dus... Wat een Cliffhanger!

Tot binnenkort!

De beste k*ttent

De laatste nacht van m'n vakantie is zojuist ingegaan... Altijd even een vreemd gevoel als je weer moet gaan beginnen, al is het natuurlijk wel de eerste werkweek volgens mijn nieuwe driedaagse rooster. Het is bijna de situatie zoals ik me die altijd al als ideaalbeeld had geschapen: een vijfdaags weekend en een tweedaagse werkweek. Dan heb ik dat toch redelijk dicht benaderd met drie om vier... Maar goed, alles heeft een reden, zo ook deze luxury. Vanaf vrijdag de 24ste zal ik me elke vrijdag in Amsterdam moeten vervoegen om me daar nog verder in de fotografie te verdiepen. En om meteen de spanning maar wat op te voeren kreeg ik ruim voordat die eerste lesdag aanbreekt al mijn eerste opdracht via de post binnen. Even kort werd in de brief vermeld dat ik daadwerkelijk ben ingeschreven en bijbehorend in welke klas ik me mag melden, om daar meteen als bijlage bij te voegen de "Antwerpen-opdracht", welke literatuur daartoe verschalkt dient te worden, én dat we in oktober klasgewijs ook een weekend die kant op gaan om invulling te geven aan het op de eerste lesdag in te leveren plan van aanpak. Welkom op de fotoacademie stond er geloof ik niet bij...

We hebben over de dertienhonderdtwintig kilometer die Leiden van Hyeres scheiden zo'n 13 uur en 10 minuten gereden. Een mooi streven vind ik om het gemiddelde van zo'n trip op honderd per uur te houden, al was het maar om heel makkelijk de aankomsttijd te kunnen bepalen. Echter de camping die ons een plek moest gaan verschaffen (die we overigens niet gereserveerd hadden. maar waarom zou je ook?) weigerde één van z'n overige gasten vervroegd naar huis te sturen opdat wij gearriveerd waren... Hoe dol dan ook, weigerde de verder uiterst vriendelijk en behulpzame dame zelfs een plek voor de volgende dag, of zelfs twee dagen daarna te reserveren. "Hmmmm... Volgens mij moeten we echt op zoek naar een andere camping" was dan na lang wikken en nog meer wegen de conclusie. En dat viel nog niet eens mee. Zeker vijf bezochte campings hadden ook geen plek meer naast het toilet, of hadden die wel maar dan bleek het toilet nooit gereinigd te worden. En dat is dan weer niet zo'n heel smakelijk idee.

Uiteindelijk vonden we 15 kilometer verderop langs de kust in le Londe wel een camping met plaats. Geen verkeerde plek, maar gewoon op de verkeerde plek; maar dat heb je natuurlijk al snel als je maar op één plek wilt staan...
Twee dagen later konden we de tent kletsnat ("regen?" , "JA REGEN!" Maar 1 nacht, dus niet zeuren!) achterin de auto schuiven, en alsnog een plek veroveren op Camping International te Giens. En sterker nog: op de plaats waar we ook vorig jaar hadden gestaan... Dus...
De 'nieuwe' De Waardtent (bouwjaar '82 geloof ik) werd als een huis aan de knalharde grond verankerd, het tafeltje waterpas gezet, de selfinflatable matrasjes- eehh- uitgerold, de koelkast geïnstalleerd, en toen was ik er klaar voor: "Kom maar op met die wind!". Maar helaas, de Mistral gaf niet thuis en de voorspelling voor de rest van de week was ook al niet hoopgevend. Anyhow, de zon scheen fantastisch en de tent was binnen het uur kurkiedroog. En dan heeft Giens altijd nog het heerlijke strand en azuurblauwe water. Geen wind betekende veel strand, en ik moest oppassen dat ik niet- als waar ik de eerste de beste engelsman- zo rood als een gloeiende bakplaat eindigde. Lekker smeren derhalve!

De ligging van de camping is waarlijk ideaal: Slechts een vrij rustige tweebaansweg scheidt je van de ingang naar 'le Solarium', ook eigendom van de camping, en waar je vrij gemakkelijk met je surfspullen te water kunt, ook al omdat daar de surfschool gevestigd is. Er staan wat relaxerende strandstoelen, veelal bemand of bevrouwd door Duitsers of Italianen, en er is het geenszins aantrekkelijke- doch zeer geliefde restaurant. Dit restaurant, door mij sinds deze vakantie liefkozend gebombardeerd tot "Beste Kuttent ter Wereld", verdient geen enkele aanbeveling en tóch moet je er heen. Het wordt bestierd door een man die het vermoedelijk pacht van de campingeigenaar, en liever zijn krantje leest dan dat hij (bijvoorbeeld) de keuken eens van een flinke poetsbeurt voorziet. Er is de kok, die er met zijn lange ingevallen gezicht, en gewapend met zijn koksmes nogal angstaanjagend uitziet. En dan is er nog de jongeman die de bediening voor zijn rekening neemt, dit permanent getooid met donkere zonnebril, en een gezicht dat daarachter immer op zwaar weer staat. Overigens niet geheel vreemd gezien het enorme aantal tafels dat hij tijdens de drukke lunchtijd in z'n eentje moet belopen. Hij en de scary cook werken zich tijdens lunchtijd werkelijk een slag in de rondte, doch kon dit niet voorkomen dat Simone en ik eens plaats namen op het terras en te horen kregen: "No, no more lunch today... it's too busy!" Een biertje bestellen kon dan nog wel, maar eten... No Way! Na ruim een uur, en drie biertjes verder kregen we dan eindelijk de kaart en mochten bestellen. Nadat de- toch weer smakelijke -lunch was verorberd vroegen we de rekening, welke vervolgens van gepaste afstand (ruim een halve meter) op tafel werd gesmeten. Een dergeljik optreden vráágt natuurlijk om een dikke fooi, die we dan ook niet achterlieten. En toch: ...De volgende dag zit je er gewoon wéér! Want waar lunch je aan de Franse zuidkust nou aan het water, met twee personen, mét twee grote biéres per persoon, voor rond de €20,00? Eerlijk toch, normaal ben je dat alleen al voor het bier kwijt; En dan is het eten ook nog eens prima!

Naarmate de vakantie verder verstreek en de mensen van dit illustere restaurantje in de gaten kregen dat we- ondanks de eerdere pogingen het ons zo onaangenaam mogelijk te maken- toch elke dag weer terug keerden, zelfs om 's ochtends espressootjes te drinken (€1,40 voor goede koffie! ...voilá!) stegen we wat in het aanzien. Dit resulteerde in een welgemeende handdruk toen we na twee weken hadden aangegeven dat ons verblijf er helaas weer op zat.

De Mistral was getergd. Logisch als zovele wind- en kitesurfers zich al een aantal dagen minzaam over je uitlaten. "Nee... De Mistral is ook niet meer wat het geweest is..." en meer van dit soort aantijgingen werken op een gerenommeerd passaatwind natuurlijk als een rode lap op een nerveuze stier. En wat doe je dan? Juist, je neemt een paar van die belachelijke, -in neopreen gehulde torero's eens flink op de hoorns! De laatste week van ons verblijf had hij er nog een beetje 'tegenaan geschurkt'. Net niet helemaal uit de juiste richting, doch afdoende om je met voldoende vierkante meters zeiloppervlak en een beetje volume in je board, met een gezwinde spoed over het heerlijke azuurblauwe tot diepblauwe water te kunnen begeven. Maar die laatste zaterdag..... man, man, man! In de ochtend al reeds goed 5 Bft en op de dag aanzwellend, dreigend, en loeiend, om in de middag met vlagen van ruim 9 Bft het leven van flink wat (te) onervaren menneke- en vrouwkesurfers heel onaangenaam te maken. Dit fijne spektakel nog steeds onder een strak blauwe lucht en zo'n 26 graden. De diehards bleven knallen, en de enige wens die me restte was een fysiek van zo'n 20 jaar geleden, zodat ik gewoon tot ver na zonsondergang nog had kunnen doorvaren. Helaas, 'opa' is bijna 40... Maar hij kan het nog steeds!

Die zondag daarna braken we ons katoenen huis weer af, klapte het tafeltje in, rolde de matrasjes op, de koelkast werd ontkoppeld, propten de Cruiser vol, en reden in zo'n 13 uur en 10 minuten weer huiswaarts...

Hopelijk volgend jaar weer.

Skip is back!

En zo werd het plotseling eind augustus... Wees gerust; ik heb niet in een coma gelegen, noch was ik beland op een onbewoond eiland of welk ander excuus dan ook om zo lang niets te schrijven. Maar er moet ook de zin zijn om de gebeurtenissen op te schrijven, en die zin ontbrak er een beetje aan. "Een gebrek aan creatieve impulsen" zou je het kunnen noemen. Het had niet alleen z'n weerslag op dit weblog, maar ook in mijn fotografie en zelfs een beetje in m'n totale 'zijn'.

Ik zal hier nu niet direct beweren dat dat nu volledig verleden tijd is, maar ik ben wel van mening dat de ban enigszins gebroken is.

Eén van de beste beslissingen die ik genomen heb in de afgelopen maanden, is om mijn werk bij het Ministerie per 1 september met twee dagen per week te verminderen. Dit bied me de mogelijkheid meer tijd aan fotografie te gaan besteden, en tevens om één dag per week een opleiding te gaan volgen aan de Fotoacademie in Amsterdam. Ik ga het dus niet zozeer rustiger krijgen door die kortere werkweken, maar ik ga wel riant meer tijd besteden aan zaken die ik leuker vind. Dat is, volgens mijn bescheiden mening, toch waar het om draait...

Wat mij betreft dus een mooi moment om een dag na terugkomst van vakantie weer eens te beginnen met jullie op de hoogte te brengen van de wel en wee's.

De afgelopen twee-en-een-halve week waren zeer ontspannen. De eerste dagen van de vakantie waren gepland voor een lekkere zeiltocht langs de Noord-Hollandsche en Friesche stadjes langs het IJsselmeer. Op vrijdag vertrokken we met een lekker briesje vanuit Almere met als doel Enkhuizen. Het eerste gedeelte van de tocht verliep zeer voorspoedig en zeilden we met een kleine zes knopen lekker halve wind het Markermeer over. Maar iets over de helft begon de wind te luwen, tot er op het log niet meer af te lezen viel dan een schamele 1,2 knoop. Het water veranderde in een schitterende spiegel, en de lucht kreeg een onheilspellend donkerroze gloed. Een front van dikke gestapelde wolken pakte zich langzaam maar zeker samen aan de oostkant van de plas, en bewoog zich gestaag voort in onze richting. Het leek mij zinnig de tocht iets te versnellen door de motor bij te zetten, en alvast het grootzeil te laten zakken. Met ondertussen de sluis van Enkhuizen in het vizier, en een aanwakkerende wind voor de storm uit hesen we ons vast in onze zeilpakken. Uiteindelijk bleef de 'schade' beperkt tot een staartje regen en wind, en passeerde het hart van het stormfront (gepaard met waterhozen en al, zo las ik later) ons op een kilometer op dertig noordwaarts. Van de vriendelijke havenmeester kregen we ondanks het bord "haven vol" toch een plek toegewezen, al moest je wel uitkijken als je je peuk naar buiten gooide, aangezien we vrijwel voor de benzinepomp lagen...

De volgende dag begon prachtig! Noord-Noordoost, drie tot vier Bft en zon.... Need I say more?

Simone aan het roer, en ik sliep op de kuipbank. Dé dagen waarvoor zeilen is uitgevonden volgens mij... Zóóó relaxed! We zeilden naar Hindeloopen en kregen waarschijnlijk puur op ons voorkomen een box die veel te groot was voor het schip... "who gives a sht?" We voelden ons lekker, en dronken 's avonds bier in het kleine café (vlakbij de haven).

Zondagochtend was different koek. Gierende wind door de masten van de afgemeerde schepen in de haven, in grijs grauw weer. Teletekst gaf nog steeds aan dat er maximaal zo'n 5 Bft zou waaien, al was het op dat moment al goed 6... We twijfelden niet: we gingen er uit. Doel voor de dag was om 's middags bij het slipdepot IJsseloog in het Ketelmeer af te meren. Ik zette een rif in het grootzeil, sloeg de high-aspectfok aan, we hesen ons wederom in de pakken en tuften de haven uit... Het leek allemaal wel me te vallen, en zo zetten we koers zuidoostwaarts. Omdat het vrijwel recht voor de wind ging, zette ik alleen de fok op. Red Alert liep echt als een trein! Naarmate we Stavoren passeerde begon de wind nog wat aan te trekken, en liepen de golven al ruim een meter op. Stevig rollend met de deining op de kont haalden we een constante zes knopen, dat schiet tenminste een beetje op! Wel was al snel duidelijk dat ik het roer niet meer uit handen ging geven die dag... De golfslag gooide er ook nog een flinke schep bovenop, en naarmate we verder onderweg waren realiseerden we ons dat het een heel lang tocht zou worden al rollend richting Ketelmeer. En Enkhuizen lonkte aan de overkant... Beide opties waren geen prettige koers ten opzichte van golfslag, alleen de ene was wel wat korter. En aangezien we met niemand hadden afgesproken bij het slibdepot, leek Enkhuizen een iets aantrekkelijker optie. Al rollend en stuiterend kwamen we uiteindelijk de haven binnengelopen, waar we meewarig werden aangestaard door blikken van mensen op boten die- zacht gezegd - iets beter toegerust zouden zijn voor zulke omstandigheden. Maar wij waren gegaan, en zij niet... en dat geeft toch een heel fijn gevoel... Het "Moest je er uit, of had je er gewoon zin in?" van de havenmeester maakte dat gevoel compleet. "Nee hoor, we hadden er gewoon zin in!"

Enkhuizen-Almere was een dag later de laatste zeiltocht, en wederom een zeer relaxte. Zelfs de soep kon op... Dan weet u het wel. Langere en verdere tochten liggen in het verschiet, da's een ding wat zeker is!

Hoe makkelijk je desondanks op een nog kleiner zeilschip stapt, met een relatief veel groter zeil, en een nóg straffer windje leest u binnenkort in het tweede deel van onze vakantie...

Memorie

Het jaar is nog maar twee-en-een-halve week oud, maar is nu al memorabel. Zoals je al hebt kunnen lezen in de voorgaande stukken is m'n opleiding afgerond voor wat betreft de Vakopleiding fotografie; En mag je wel zeggen dat dit redelijk turbulent tot een finale kwam. Terwijl ik dit schrijf duurt het nog een paar uur alvorens ik- waarschijnlijk- ten laatsten male richting de FVS Amsterdam zal afreizen. Dit om mijn nog niet geslaagde klasgenoten de verdiende aandacht te geven voor de door hen gemaakte opdrachten, en uiteraard om mijn eigen opdracht weer op te halen. Enerzijds hoop ik dat ik nog wel de kans krijg om mijn mening betreffende de opleiding te kunnen geven aan degene die dat het meeste aangaat; de coördinator aldaar. 's Anderenzijds moet ik het misschien maar laten rusten, en m'n energie steken in leuke projecten en opdrachten. Maar het is een ei wat ik nog niet kwijt ben. Mensen die me een beetje kennen, weten dat ik niet heel snel kwaad ben, en als je dat onverhoopt toch voor elkaar krijgt dat dat dan wel even duurt voor ik dat kwijt ben...

Misschien is een schriftelijke reactie wel een mooie tussenweg. We'll see...

En dan natuurlijk gisterenavond... Toen werd ik rond kwart over negen gebeld door- wederom - mijn vader, maar dit keer met een minder vrolijke mededeling: M'n oma was overleden. Op de wel zeer respectabele leeftijd van maar liefst honderdentwee jaar oud. Het zat er al een paar dagen aan te komen, aangezien ze niet meer wilde eten en drinken. Ik vraag me af of ze zelf nog wist hoe oud ze was, dit om aan te geven dat haar dementie behoorlijk was. Ze heeft een enorm lange tijd van haar leven gesleten in de St. Bernardus, waar ze toentertijd als eerste ongetrouwd koppel mocht gaan samenwonen. (noot: Mijn echte opa is vrij jong komen te overlijden, en mijn oma kreeg later een 'nieuwe vriend', waar ze eerst nog een aantal jaren zelfstandig mee heeft samengewoond) Een ware revolutie!

Nu vond ze het welletjes geweest, en dat is heel begrijpelijk na zo'n lang leven!

Vrijdag wordt ze begraven...

Slaap lekker, oma...

Ouwe Meuk...

*

De oplettende lezer van de vorige post was het waarschijnlijk al opgevallen dat het wel een bijzonder lange tocht van Den Haag naar Amsterdam geweest moet zijn, aangezien de reis op 'papier' zo'n drie uur in beslag nam. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat er ook wel eens gegeten dient te worden, en ik dat deed langs de snelweg A4 bij een aldaar gevestigd brandstofdistributiepunt (ja, benzinepomp kán hier ook maar dat klinkt zo ordi...). Op het moment van de laatste hap van mijn broodje ging mijn telefoon. Het bleek mijn vader te zijn die klaarblijkelijk, zoals het een goeie vader betaamt, altijd precies weet waar ik uithang. Na de wederzijdse vriendelijkheden te hebben uitgewisseld kwam hij to the point, en zei dat een kennis van een kennis van een kennis ergens in Lisse een huis aan het leegruimen was. Het huis was van een overleden fotograaf geweest, zo vertelde mijn vader verder, en er lag er nog een soort achtergronddoek in het huis dat dreigde te worden weggegooid. Of ík daar dan eventueel geïnteresseerd in zou zijn... In iemand anders z'n ouwe meuk...

Een klein half uur later stond ik op de stoep van het huis in Lisse. Ik vertelde dat ik kwam kijken naar een achtergronddoek dat van een wisse afvaldood gered kon worden. De vriendelijke man ging me voor naar de garage en al snel werd me duidelijk dat er nog veel meer spullen stonden die hetzelfde lot te wachten stond. Voor de zekerheid vroeg ik dit nog maar even, en de man zei dat alles weg zou gaan als niemand het wilde hebben. Ik struinde wat door de garage en achterin trof ik een grote kist aan. Ik opende de kist en zag tot mijn stomme verbazing een keurig opgeslagen technische camera van het merk Sinar liggen. Ik moet op dat moment waarschijnlijk nogal stom uit m'n ogen hebben gekeken, en nogmaals stelde ik de man dezelfde vraag "Gaat dit allemaal weg?". "Ja hoor", zei de vrouw waarvan ik aannam dat ze de eega was van de voornoemde man, "Als je het wil hebben mag je het meenemen".

Ik wilde het wel hebben... Ik durfde bijna niet te kijken wat er in de tweede kist zat die naast de eerste stond. Ondanks dat trok ik toch het deksel open, en trof hier een tweede technische camera aan, ditmaal van het merk Cambo. Respectievelijk zwitserse precisie en oerhollandsche degelijkheid, samen in een garage in Lisse, klaar om te worden gedumpt... Oef! Net op tijd!

Verder stond er een koffer van zo'n 40 kilo vol met allerlei studiomaterialen als klemmen, schroefbuizen, hoeken en standaards. Een halve hernia verder lag ook deze in de auto, en ontfermde ik me ook nog over een tweetal statieven behorend bij de technische camera's. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet zomaar blindelings met dit soort camera's overweg kan. Op school hebben we er twee lessen mee gewerkt, en dat is duidelijk niet afdoende om ze volledig te beheersen. Maar het dunkt me een fantastische uitdaging me dit in de komende maanden maar eens meester te maken. 'Helaas' zijn de camera's niet geheel compleet. Ik denk dat er al wat spullen waren verdwenen met een collega fotograaf die daar al voor mij was langs geweest... Nog een wonder dat hij de camera's heeft gelaten voor wat ze waren!

Twee dozen met studiolicht stonden nog te wachten op toezegging aan weer een andere fotografe, maar aangezien zij niets meer had laten horen ben ik de volgende dag nog maar een keer langsgereden om ook deze op te halen. Helaas zijn de aansturende generatoren weliswaar aanwezig, maar niet werkend. Daar moet ik maar even een 'mannetje' naar laten kijken.

Hopelijk krijg ik het allemaal werkend! Best leuk, iemands ouwe meuk...!

Hollandsche degelijckheit

O ja, het achtergronddoek heb ik overigens niet meegenomen. Het bleek een enórme rol ribbelkarton van zo'n 4 meter breed. Niet te sjouwen, en al helemaal niet op de auto te vervoeren...

(Kiss my) Ass...essment

Belofte maakt schuld... En schulden los ik doorgaans zo snel mogelijk in, dus hier volgt het relaas van een tegenvallende presentatie van m'n eindopdracht, en een nogal aparte dag hieraan voorafgaand.

Als je al een tijd lang een deeltijdopleiding volgt kan je in het algemeen het rooster redelijk dromen. Bovendien zeg je aan het eind van een lesdag elkaar altijd gedag, en zegt er dan meestal nog - in dit geval- "tot over twee weken!" bij. Zo wisten ik- en iedereen in mijn klas - al maandenlang dat het assessment voor de eindmodule 'projecten' plaats zou hebben op dinsdag 12 januari 2010. Geen verrassingen, zou je zeggen. Groot is dan ook een understatement als het mijn verbazing betreft, welke ik had toen ik vorige week donderdag door puur toeval op de FVS site het rooster voor m'n neus kreeg, en daar zag dat de laatste lesdag op 19 januari zou zijn. Meteen steeg het schaamrood me naar de kaken, aangezien ik bij Expo Den Haag flink druk op de ketel had gezet dat mijn foto's ab-so-luut maandag 11 januari gereed moesten zijn. En die donderdag al, werd ik gebeld dat ze gereed stonden. Ik besloot dan ook meteen dat ik ze hoe dan ook die maandag op zou halen. Om mijn ontstane twijfel weg te nemen belde ik een klasgenoot om te vragen wanneer volgens haar het assessment zou plaatsvinden. "Aanstaande dinsdag, toch? de 12e?" was haar reactie. Ik belde vervolgens naar Apeldoorn...

Niet omdat ze dat op televisie tegenwoordig weer verantwoord achtten te roepen sinds 30 april, maar omdat zich daar de hoofdvestiging van de FVS bevindt. Een uiterst vriendelijke man stond me te woord, en vertelde dat het best eens mogelijk zou kunnen zijn dat de datum gewijzigd was. Hij checkte nogmaals het rooster en bevestigde uiteindelijk de 19e als laatste lesdag. Hij vond het "zeer collegiaal" toen ik zei dat ik dan in ieder geval al m'n klasgenoten zou mailen om deze wijziging door te geven. Tja.... Ik zou het zelf ook prettig gevonden hebben als ze me even een berichtje zouden sturen in zo'n geval... Maar goed. Ik mailde iedereen, en kreeg druppelsgewijs berichten terug waarin men me bedankte, en een aantal zeer verheugd bleken omdat ze dan nog meer tijd hadden de boel af te ronden. So far so good.

Het werd maandag 11 januari. Voordat ik me zou melden op mijn Haagse zetel, wilde ik eerst de ingelijste foto's ophalen bij Expo. Die hadden mooi werk verricht, en even na half tien reed ik alweer de parkeergarage uit met de foto's achterin. Ik bedacht dat het handig zou zijn op school alvast te melden dat ik de volgende week mijn foto's wilde ophangen, en tevens nog even melding te maken van het rare verloop omtrent die datum. De foto's ophangen was geen probleem, en die gewijzigde datum vond de dame in kwestie ook een vreemd verhaal. Ik begaf me naar m'n werkplek. Na ongeveer een uur ging m'n telefoon.... U raadt het vast al: De datum voor assessment was tóch dinsdag 12 januari... ofwel Morgen! "Nee, Ja, ik vind het ook heel vervelend. Maar ik heb van iedereen mobiele nummers, dus ik ga iedereen nu bellen" was de reactie van de receptioniste... Gelukkig kan er bij een ministerie veel geregeld worden, dus ook dat ik alsnog m'n hielen kon lichten en richting Amsterdam kon om de foto's op te hangen.

Rond 11:30 uur reed ik weg uit Den Haag.

Het zal rond 14:30 uur * geweest zijn, toen ik m'n auto voor de deur van de FVS parkeerde. Ik tilde de lijsten van de achterbank en bracht ze naar binnen. "Zet ze maar hier achter de balie neer hoor, daar staan ze veilig!" kreeg ik goedbedoeld te horen toen ik alles binnen had. "Ja, maar ik wil ze graag ergens ophangen als het mogelijk is. Da's wel zo leuk voor een presentatie, toch?" Het werd geregeld, en ik kreeg te horen de foto's op te hangen in het lokaal waar we de volgende dag zouden zitten. Ik haalde de foto's die er hingen van de wand, en begon met het ophangen van eigen werk. In het aangrenzende kantoor was coördinator Tom druk doende met dozen verslepen en tegelijkertijd telefoneren. Hij wíst dat ik daar bezig was met lijsten op te hangen. Toen ik bijna m'n laatste lijst aan de muur wilde hangen kwam hij ineens, al telefonerend, het lokaal in en maakte mij duidelijk dat het niet de bedoeling was dat ik m'n foto''s hier ging ophangen... "Nou dat was nog eens een vriendelijk woord!" dacht ik hardop, en ik verkaste m'n foto's naar een ander lokaal. "Leuk ook, die reactie op m'n gemaakte werk en die interesse!" en zo dacht ik nog even hardop verder...

Enfin, een half uur later stond het keurig uitgestald, klaar voor de test!

De dinsdag startte als elke andere assessmentdag. Er werd nog volop geprint vlak voor de presentatie. We gingen naar ons lokaal en één voor één werd ons gevraagd de opdracht te presenteren. En dat gebeurde... ook op exact dezelfde manier als elk ander assessment. En een beetje teleurstellend vond ik dat wel. Ik voelde me- overigens onterecht -wel een beetje 'overdressed' als u begrijpt wat ik bedoel. Dat je op een feest in smoking verschijnt terwijl iedereen gewoon in z'n spijkerbroek rondwandeld, zeg maar... Terwijl je toch echt de indruk had naar een gala te gaan. Nou, zo dus ongeveer. "Grote moeite, klein plezier" zou een goed passende slogan zijn...

Naast het tegenvallende assessment, vergeet ik nog bijna te vermelden dat de datumwijziging uiteindelijk toch bij drie mensen niet was doorgekomen. Coördinator Tom had hieruit geconcludeerd dat "het toch nog allemaal was goed gekomen". Slechts drie van de tien niet aanwezig... bij de laatste lesdag... waarna het leeuwendeel elkaar waarschijnlijk niet meer ziet... Valt toch reuze mee..? bijna éénderde!!! Ik hoef zijn gebrek aan betrokkenheid verder niet te illustreren, hoop ik?

Als klap op de vuurpijl van deze wonderbaarlijke dag kreeg ik en plein public nog een fikse uitbrander van iemand die meende zich verantwoordelijk te voelen voor de door mij in eerste instantie verwijderde foto's. Hij vond dat het echt niet kon dat ik zó met andermans spullen was omgesprongen, en ik had ze eigenlijk al helemaal niet mogen aanraken zonder dat hij er iets van wist... Ik had ze overigens keurig langs de muur gezet, in de veronderstelling dat iemand van school zorg zou dragen voor verdere opslag. Nadat ik hem er nadrukkelijk op gewezen had dat ik door niemand, en zeker niet door hem zo geadresseerd wenste te worden, de organisatie op school aan alle kanten rammelt, en ik zeker niet in Amsterdam mijn specialisatie zal gaan volgen, heb ik mijn spullen gepakt. Ik kreeg nog een hand van m'n leraar, die "het allemaal heel vervelend vond" (waar had ik dat eerder gehoord...?) en toen stond ik buiten.

Gelukkig belandden we met een aantal mensen in een vertrouwd kroegje op de hoek. Een nog enigszins waardige afsluiting... En we hebben collectief besloten volgende week, als de overige klasgenoten alsnog hun presentatie hebben, daarbij aanwezig te zijn.

In Leiden at ik met Jessica en Roos nog gezellig een hap Thais. Ik geloof dat de knoflook nu nog uit m'n poriën dampt... Maar het was lekker!

Kant en Clara!

Het kan verkeren... Zo zit je nog met de handen in het- al dan niet aanwezige- haar over ideëen voor een eindopdracht, en zo zit je ineens 'werkloos' op de bank met de wetenschap dat je 'plots' gecertificeerd fotograaf bent. Dat 'werkloos' slaat gelukkig slechts op de afwezigheid van studieopdrachten, want in Den Haag vermaak ik me nog steeds afdoende met het aanbod ministerieel te verrichten arbeid.

Maar evengoed: Klaar dus! Met de vakopleiding fotografie welteverstaan, want er is nog genoeg te leren in de meer gespecialiseerde richtingen.

De oplossing voor het probleem van een geweldig idee voor mijn eindopdracht werd gevonden in het toevoegen van een serie beelden aan een reeds bestaand beeld. En dat klinkt een stuk simpeler dan het is... Het bestaande beeld waar ik de serie omheen wilde gaan bouwen was de foto van Carla, waar ze, eehhh, er zeg maar niet zo goed aan toe was (of beter: leek, want het was natuurlijk geënsceneerd...) Een leraar die zich al een aantal keer érg positief had uitgelaten over dit beeld, doe je dan natuurlijk geen groter plezier door hier nog een aantal beelden bij te schieten. En zo geschiette...

Carla had zich vlak voor haar vertrek naar Curacao bereid verklaard zich nog eenmaal in de rol van getergde vrouw te storten. En zo stonden we ons, op een kille decemberavond op een industrieterrein in Hillegom, te herinneren hoe die sfeer ook weer gecreëerd moest worden. Maar net als de eerste keer aldaar, kwam het ook nu als vanzelf. De serie liep fantastisch, en na een uur of 2 in de -nog net geen- vrieskou besloot ik dat ik genoeg had. Car mocht zich gaan opwarmen op de porch bij As en Jap, en ik kon me gaan richten op de selectie, nabewerking, en presentatie.

De voorlaatste lesdag kwam, en ik had me de avond ervoor even flink woest gemaakt, wat resulteerde in maar liefst 12 bewerkte beelden. Na een beschouwing van leraar en klas wist ik eigenlijk al dat dit niet meer stuk kon. Goeie reacties, en eigenlijk als enige commentaar dat het teveel beelden waren, en ik daar nog even in moest gaan selecteren.

Voor de eindpresentatie had ik hoog ingezet door alle (uiteindelijk 10) beelden in te laten lijsten bij Expo Den Haag. En ja: Het zijn wissellijsten; want hoe blij ik ook ben met de serie, ik ga 'm niet thuis aan de muur hangen... En ik denk Carla ook niet!

De uiteindelijke presentatie viel dan weer een beetje tegen, maar dat had weer heel andere oorzaken. Daar ga ik het verder nu niet over hebben, maar ik beloof wel dat ik dit zeer binnenkort met eenieder hier zal delen. Geloof me: aan mij lag het niet...

Een deel uit de serie met als eerste de reeds bestaande foto:

Car ik dank je nogmaals enorm voor je inzet, ideëen, én modeltalent!

.....

Hoe komt een goed idee tot stand? Vaak op momenten dat je er het minst rekening mee houd en bij activiteiten die- op z'n zachts gezegd - totaal geen verband houden met het idee. U weet wellicht waar ik heen wil: onder de douche, tijdens een toiletbezoek, tijdens de hond uitlaten of tijdens een telefoongesprek waar je eigenlijk je hoofd bij moet houden; Autorijden, treinreizen, op de fiets van of naar diezelfde trein, tijdens een functioneringsgesprek, tijdens het tandenpoetsen, of soms zelfs midden in de nacht in je diepste Remslaap. Eigenlijk kunnen goede ideeën derhalve vrijwel altijd en overal aan de gekwelde geest ontspruiten, vermits er maar enige inspiratie in de achtergrond op de loer ligt. Wat brengt mij op dit prangende onderwerp?

Ik heb een briljant idee nodig! ...En ik heb er geen!

Ik fiets me suf van en naar station, rijd auto, reis met de trein, poep, plas, douche, laat de hond uit, poets m'n tanden, slaap diep, en -hell- voerde zelfs onlangs nog een functioneringsgesprek, maar er ontsproot helegaar niets! Let alone een briljant idee ... bummer!

Ik moet mijn eindopdracht voor school maken. Dinsdag ga ik schieten; Dinsdag moet ik schieten. Ik moet een idee... ik heb alleen geen idee. Anyway...

Binnenkort meer!

Uit(vr)eters

Het was alweer heel lang geleden dat Simone en ik samen uit eten gingen. Niet omdat ik zo'n lompe kinkel ben die nooit zijn vriendin eens mee uit eten neemt, maar meer omdat mijn vriendin de laatste tijd maar zelden tijd heeft om überhaupt iets leuks gezamenlijk te doen. Dat is overigens een geaccepteerd feit hoor- dus maakt u zich vooral geen zorgen- maar sinds haar overplaatsing naar een nieuw op te leveren AH filiaal bekend werd, zijn haar werkweken gemiddeld twee keer zo lang geworden...

Dat filiaal is trouwens afgelopen woensdag officieel geopend, waarmee de ergste arbeidinspanning vooralsnog geleverd is. Vanavond zei ik al gekscherend: "Zo, nu kun je weer gewoon 12 uur per dag gaan werken in plaats van 18...".

Zoals ik al schreef was het dus al even geleden dat we voor het laatst in de gelegenheid waren om eens gezamenlijk de stad in te tuigen. Toen ik Simone vanuit de auto belde, vandaag zo rond 18:00, vroeg ze me dan ook even te reserveren bij ons favoriete restaurant in Leiden: Wessels. Goed eten en drinken, betaalbaar, ontspannen, fijne- en kundige bediening, en - ook niet onbelangrijk - op rolafstand van huis. Maar een telefoontje verder bleken wij niet de enige te zijn die er zo over dachten: Vol. Dan maar een alternatief bedacht in de vorm van Olive Garden. Ook goed bevallen, al is het maar ervaring van een eenmalig bezoek. Maar ook deze uitspanning bleek populair, en kon ons geen 'tafel voor twee' aanbieden. "Tjee-de-pee!" riep ik verontwaardigd (terwijl ik mij onderwijl oprecht verbaasde over het gemak van een automatische versnellingsbak want ik had de Cruiser ook al een tijdje niet meer bereden) "Wat nou recessie?!" "De hele stad zit vanavond voor kapitalen buiten de deur te knagen!" Enfin, ik kan me nog wel eens heel hardop verbazen als ik lekker alleen in de auto rijd. Desalniettemin had ik nog steeds geen geschikte eetgelegenheid gevonden, en nam me voor eenmaal thuis eerst even internet te checken of er nog leuke ideeën te vinden waren. Maar het valt niet geheel mee in Leiden; Tenminste, als je Wessels als standaard neemt. Die prijs/kwaliteit verhouding is gewoon erg goed. Simone en ik hadden al eens eerder de fout gemaakt toen Wessels volgeboekt bleek om bij "de Branderij" te gaan eten. Dat valt dan gewoon vies tegen. Met de nadruk op vies.

Uiteindelijk besloten we na thuiskomst van Simone om gewoon lekker de stad in te lopen en onderweg een restaurantje uit te zoeken. En, what's in a name, belandden we bij Mej. Janssen. Leuke kaart, aardige locatie (tegenover de erotische supermarkt, dus je moet het wel leuk vinden om naar paspoppen in miniscule strings te kijken), maar verder geen reden om niet eens binnen te lopen. We begonnen met een biertje en een mandje stokbrood met... ja... wat was het nou precies? Geen Aioli, geen kruidenboter, maar ook niet echt knoflooksaus, hoewel de grofgemalen knoflook wel tussen de tanden bleef zitten... We bestelden voorgerechten (paling voor Simone, forelfilet voor mij) en hoofdgerechten (2 x de Tournedos Poivre; 1 medium, 1 medium-rare). We hadden natuurlijk veel bij te praten, en veel praten maakt dorstig. Onze glazen stonden echter al een minuut of tien leeg, en niemand in de buurt... Bij het brengen van het voorgerecht konden we eindelijk nieuwe bestellen. Met het voorgerecht op tafel wil je dan wel graag beginnen met eten, maar helaas ontbrak het mij aan het nodige gereedschap om de forel op gepaste wijze naar binnen te werken: "Oh ja, bestek..." kirde 'onze' als kruising tussen Macy Gray en Mickey Mouse klinkende serveerster. De smaak was overigens wel in orde, maar kan iemand mij uitleggen waarom je- als je net als aperitief een mandje stokbrood voor je neus had staan, je er dan bij het voorgerecht weer een krijgt?! Is het eigenlijk een soort broodmaaltijd? En kom me niet aan met 'het neutraliseren van de smaakpapillen', want er lag slechts 1 smaak op het bord...

Daarna kwamen de tournedos. Overladen met champignons, en het ontbreken van peper in wat voor vorm dan ook, deed mij vermoeden dat er een ander recept van de kaart op tafel was beland. Om het niet te ingewikkeld te maken besloten we dat een aanvulling van de bestelde pepersaus afdoende zou zijn, en vroeg ik maar niet welke van de twee nou eigenlijk medium-rare gebakken was... Dat konden we zelf wel uitvogelen, toch? Op het bord voor m'n neus lag een biefstuk van uitstekende kwaliteit en flink formaat, keurig medium-rare gebakken. Op Simone d'r bord lag een- zo mogelijk- nog grotere biefstuk van uitstekende kwaliteit, die aan beide zijden heel even de pan had geraakt. Zo'n 4 cm dik , en diep, dieprood (en koud!) aan de binnenkant! Navraag bij de serveerster leerde dat we de borden hadden moeten omruilen (hoe hadden we ook zo dom kunnen zijn...?) want er was er een rare, en een medium, toch?

We drongen er op aan dat deze koe toch nog even iets bijgebraden diende te worden, al was het maar om met zekerheid te kunnen vaststellen dat deze echt niet meer leefde! Nou, het mocht!

Alleen toen Simone haar bord weer terug kreeg waren natuurlijk de reeds opgeschepte (gefrituurde(!)) aardappels verdwenen. "Ohhww ja... nou dan komen die er zo nog wel aan" kirde Macy Mouse weer even vrolijk.

Over de smaak en kwaliteit van de biefstuk viel niet te twisten, die was goed! Maar verder is het echt zonde van je geld om bij Mejuffrouw Janssen te gaan eten. Een ruime €90, zonder enige excuses voor bijvoorbeeld de verkeerde bestelling, vind ik echt schandalig! Wessels is ongeveer van hetzelfde prijsniveau, maar dan ga je wel voldaan weer naar huis.... al rollend!...

:-)

Overigens ligt Simone nu alweer een tijdje op een oor... Die moet nog een beetje slaap inhalen!

verkeer informatie

Zo kort voor het slapen gaan realiseerde ik me dat het wellicht nuttig was te vermelden dat ik de afgelopen dagen weer ipodloos reis...

Voor de ietwat betrokken lezer een duidelijke aanwijzing voor wat mijn gemoedstoestand betreft.

For what it's worth...

Weer zin

Ik heb een plan: Ik maak nooit meer een plan... Zo beschreven Acda & de Munnik uitstekend het gevoel wat ik heb met de voornemens betreffende dit weblog. Het klinkt natuurlijk fantastisch om nieuwe stukken aan te kondigen, maar als die vervolgens uitblijven is het extra zuur voor al die trouwe lezers die zich reeds zaten te verkneukelen aan het idee van nieuwe loze informatie van mijn hand. 

De oorzaak van het zo lang uitblijven van nieuwe posts is wat mij betreft duidelijk: Momenteel zuigt mijn werk... En dat "zuigt" is in dit geval zowel letterlijk als figuurlijk. Het zuigt als in "it sucks"; En daarbij zuigt het ook werkelijk alle energie uit mijn (overigens verder goddelijke) lijf, waardoor ik behoorlijk inspiratieloos ben en- erger nog -niet eens de energie heb om uberhaupt iets in te tikken. Met wat er dan allemaal aan de hand is op dat ministerie zal ik jullie niet gaan vermoeien, maar aanstaande woensdag zal ik in ieder geval een gesprek hebben waarin ik ten laatsten male ga proberen een gedegen oplossing te bespreken voor de onstane ellende. Feit is dat ik, evenals mijn overige collega-drukwerkplanners, met onverminderde tegenzin de dagelijkse gang naar Den Haag maak. Dat er een onaangename sfeer op de afdeling is, en een gedegen management ontbreekt. Zo, dat is het enige wat ik er over ga zeggen, ook om te voorkomen dat ook de laatste 3 lezers van dit ooit zo illustere weblog zullen afhaken.

Maar de beperking van gebrek aan inspiratie, goedgeluimdheid, en energie heeft (hoe kan het ook anders...) ook een positieve kant. Mijn dagelijkse tocht naar Den Haag leg ik in ±80% van de dagen af  zonder enige vorm van vermaak in de zin van ipods of couranten. Principieel geen kranten mits ze zich reeds in de coupe bevinden (en dan eigenlijk alleen maar De Pers. Maar die lijken sinds een aantal maanden ook volledig het spoor bijster nu ze vrijwel dagelijks openen met een vreselijk opiniestuk, terwijl ze in het verleden toch juist geroemd werden wegens objectiviteit) Als ik lekker in m'n vel steek vermaak ik me meestal prima met kijken naar voorbij flitsende koeien, schapen en elektriciteitsmasten; Mensen in de coupe met foute dassen, luid telefonerende aanstaande sollicitanten ("Ja, ik heb nu nog geen oplossing voor de kinderen, maar ik ga gewoon zeggen dat ik dan maar tot half drie kan werken" aldus de vrouw hedenmorgen tegenover mij, kwetterend tegen een vriendin. Gaat vast lukken met die baan...) onbegrijpelijk brabbelende toeristen, en norse conducteurs (ik weet eigenlijk niet of ze nog zo heten sinds ik vandaag constateerde dat er met koeienletters "Service en Veiligheid" op hunner ruggen geborduurd staat en de aloude conducteur me daar geen archetype van dunkt) Maar als ik me in de overige 20% van de dagen bevind, ervaar ik mijn medepassagiers als een enorm overbodige luxe en zonder ik me graag af met muziek. "Net als de meeste mensen", zou ik haast zeggen. En dat heeft dan weer tot gevolg dat je- ondanks bijna 15 gieg aan muziek in je telefoon- toch moet constateren dat je aan wat nieuws toe bent. En gelukkig delen Simone en ik voor ongeveer diezelfde 80% eenzelfde muzieksmaak. Derhalve schafte ik vorige week aan: (ja, lees het nog even na, stelletje downloaders: "schafte aan!") de nieuwe Muse, Arctic Monkeys, Pearl Jam, en Paolo Nutini. En dan heb je ineens heel veel nieuws te luisteren! 

Met name Paolo Nutini is erg prettig als je niet zo heel erg veel zin hebt om naar je werk te gaan. Lekker oud gemaakt, doet soms denken aan Otis Redding of Ray Charles, maar ook met latinklanken, country en soul. Alom een erg lekker plaatje wat me tot nu toe dusdanig heeft geboeid dat de overige drie albums nog even moeten wachten op nadere beschouwing.

Ik beloof nix, maar hoop jullie hier toch binnenkort weer te zien!

 

Drukkend Bestaan

Stay tuned... Binnenkort komt er een dag dat ik weer eens iets te vertellen heb. 

Jaja, ik weet het: het is vakantietijd en het zou allemaal een stuk rustiger moeten zijn, maar ik merk er vooralsnog verrekte weinig van! Het ministerie is in deze tijd vrijwel volledig verlaten, maar de nadruk ligt hier toch op het- doorgaans zo onschuldige- woordje 'vrijwel'; Degenen die de posten eenzaam bemannen ofwel bevrouwen hebben er schijnbaar lol in gekregen de Grafische en Multimediale diensten te overspoelen met werk... Weliswaar variabel in omvang en bewerkelijkheid, maar immer voldoende om de (door mij eveneens eenzaam bemande) drukwerkplanning tot een onaantrekkelijk drukke werkplek te maken. "Druk, werk"... zeg dat wel. Of deze: "Best druk... in je eentje"

Tel daarbij nog een aantal (overigens erg leuke!) foto-opdrachten bij op, en er blijft ineens bar weinig tijd (en zin) over om middels dit medium de rest van de wereld op de hoogte te brengen van m'n overige belevenissen...

Maar... beterschap is beloofd. Tot snel!

 

It's been a while...

En zo is het alweer ruim anderhalve maand geleden dat hier voor het laatst iets nieuws te lezen viel. Ja, een mooie nieuwe openingsfoto kon er nog wel van af; maar schrijven: Ho maar... 

Het was dan ook een behoorlijk drukke tijd, die voor een belangrijk deel in het teken stond van een opdracht voor school die behoorlijk aan me vrat. Het gewenste resultaat bleef uit, en de creativiteit leed onder de steeds meer toenemende tijdsdruk. Voor het eerst in mijn fotovakschoolcarriere behaalde ik een module met de welbekende 'hakken over de sloot'. En waar ik dat in mijn middelbare schooltijd meer dan prima vond, heb ik daar nu een stuk meer moeite mee... Het moet gewoon goed zijn, liefst nog beter... geen gelul.

Toch was ik uiteindelijk blij dat ik niets over hoefde te doen. 

Verder was het periode met wat problemen rond Red Alert. Vorig jaar is ze de kant opgetakeld zonder dat er van mijn kant enige moeite was genomen om haar heerlijke diesel winterklaar te prepareren. En dat dat consequenties heeft weet ook ik nu. Een behoorlijke vorstperiode had er voor gezorgd dat een aantal rubbers en een pakking waren stukgevroren, en -achteraf gezien- mag ik met die beperkte schade nog niet eens klagen. Het had een stuk erger kunnen zijn, is me ook al menigmaal onder de neus gewreven. Om de betreffende rubbers en pakking te vervangen, en om in eerste instantie sowieso de schade vast te kunnen stellen moest helaas het halve blok uit elkaar worden gesleuteld, en logischerwijs later ook weer in elkaar. Niet zoveel materiaalkosten dus... des te meer arbeidsloon... dus... Het was een wijze, maar dure les. 

Gelukkig hebben we de afgelopen weken wel kunnen profiteren van een flink aantal fantastische zeildagen! Een steady viertje, een strakblauwe lucht, een nieuw grootzeil, verse kleur op de romp, compleet gepoetst dek en beslag, maakten de eerste mijlen op het Markermeer tot een waar feest! Wat een fijne schuit is ze toch... Ik zal de volgende winter toch wat zorgzamer zijn.

Niet te vergeten zijn er in de afgelopen weken ook nog twee nieuwe aardbewoners bijgekomen. Ongetwijfeld zijn dat er nog veel meer dan twee, maar van deze twee was ik al een tijdje op de hoogte dat ze er aan zaten te komen. Hugo is de kersverse zoon van Claudine en Patrick, en een dag na Hugo besloot ook David dat het tijd was om de wereld met eigen ogen te gaan bekijken. Hij is de zoon van Grietje en Jelmer, en vanaf hier heet ik beide heren van harte welkom! 

Stel, je woont en werkt op Curacao. En stel, je hebt vakantie en het lijkt je leuk om weer eens in Nederland te gaan buurten. Familie en vrienden bezoeken, dat soort dingen. Dan is het natuurlijk handig als je een beetje in de buurt verblijft van waar al die mensen wonen. Je zou dan bij die familie of vrienden kunnen intrekken, maar je wilt ook wat privacy. Dan zou je een hotel kunnen overwegen, of een gezellige bungalow op Solassi o.i.d., maar daar is de gezelligheid weer ver te zoeken... En dus zoek je nog even door, en breng je uiteindelijk twee weken op Hollandschen bodem door op een van de plekken waar je vroeger al van droomde er te wonen! "En waar dan wel?" hoor ik u verzuchten... Nou, op de Kagerplassen natuurlijk; In een heerlijk vrijliggend woonbootje!!! Met de nodige vaartuigen 'voor de deur' om je verpozen op deze toch al niet lullige plek nog iets aangenamer te laten zijn. 

Alsof al dat zeilend vermogen en lonkend Kaagwater voor de deur nog niet genoeg was, gingen deze Antillianen ook nog een dagje mee met ons het Markermeer op. De onderschatte vier bleek bij vlagen een goeie zes. Met een gereefd grootzeil en de high aspect klaar om te hijsen voeren we de haven uit, alwaar direct bleek dat volledig zeilpak vandaag noodzakelijk was. Vrolijk stuiterend voeren we door de vaargeul om daar te besluiten dat misschien een stormfok een betere keus was geweest. Jap (niet echt een Antilliaanse naam overigens..) verwisselde de fok en even later voeren met gereefd grootzeil en een theedoek met ruim drie knopen iets te relaxed in het rond... Bij nader inzien was die high aspect toch niet zo'n gek idee... Na de terugwissel liep het fantastisch en moest er minimaal bier aan te pas komen om de loosgaten goed doorspoeld te krijgen. Met iets andere woorden (voor de niet zeilers...): viel het bier dus om in de kuip door de ontstane hellingshoek...

Daar het in dit geval de laatste biertjes bleken, en we toch graag voor Pampus wilden liggen werd het tijd dit vreemde eilandachtige obstakel eens met een bezoek te vereren. Best leuk, maar er hadden best een paar leuke kunstpalmbomen neergezet kunnen worden...

Wel prima cappucino-die-eigenlijk-geen-cappucino-is-maar-dat-is-niet-erg-want-ik-hou-eigenlijk-helemaal-niet-van-cappucino, volgens As (ook al niet echt een Antilliaanse tongval...).

We besloten de dag met sate bij Ome Ko... Need I say more?

Was gezellig! Tot oktober!

Recentelijk mochten we nog naar de stembus voor de Europese verkiezingen. Uitstel tot het laatste moment, maar toch blij dat ik gegaan ben! Wat is er toch allemaal aan de hand in Nederland? Zelfs Wilders' ongelooflijk walgelijke manier om het door hem aan Nederland toegedichte "morele verval van onze Elite" te onderbouwen, bleek niet van invloed op zijn populariteit. Het "Pim Fortuyn-effect" begint weer de kop op te steken, en de op straat geinterviewde doorsnee PVV-stemmer geeft als opgaaf van reden voor zijn of haar keuze: "Hij zegt het tenminste... dat wat iedereen vind" 

En het moet gezegd: Er staat ook bar weinig verbale weerstand tegenover. Onze huidige politici zijn zo niet opgewassen tegen de hedendaagse populistische manier van campagne voeren. Achteraf wordt er gejammerd, is het iedereen z'n schuld behalve die van henzelf. En zelfs al hebben ze inhoudelijk zo veel meer te vertellen dan Wilders, dan komt het nog steeds niet aan bij het grote kiezerspubliek...

En zo zijn we internationaal weer eens flink voor lul gezet. 

Een ding is zeker: Mocht over anderhalf jaar de PVV een regeringspartij worden, en de Minister van Binnenlandse Zaken van deze partij worden afgevaardigd... Dan gaat deze zoetwaterkapitein op zoek naar een andere betrekking.

Waarvan Akte...