Re: toriek

Het is alweer een tijdje stil hier, maar in het klein wordt er toch nog wel eens wat geschreven. Om dit toch wereldkundig te maken een bloemlezing van een miniblog genaamd:
Treinreizen...

Donderdagmiddag 

Een vervelend, verveeld gesprek via de telefoon links tegenover mij. Vervelend door de nasale stem, verveeld door de leegte in de geproduceerde zinnen. Verder heerst er spreekstilte en vult de coupé zich met het ratelroffelende geluid van wind langs de ventilatieroosters. De meesten houden in minimaal één hand een mobiele telefoon, al was het maar om de onaanspreekbaarheid nog eens dik te onderstrepen...

Vrijdagochtend 

Zoals zo vaak is er geen reguliere zitplaats te bekennen en rest mij een plekje op de trap op het laatste balkon. Het is er vrijwel leeg, maar nog voor ik goed en wel zit krijst het kind vanuit de kinderwagen mijn gehoorgangen finaal dicht. Onderwijl voert moeder op dwingende toon een telefoongesprek over de dubbele agenda van de vermoedelijke vader. Door de verhitte toon van moeder krijst kindlief zo mogelijk nog harder, en als ik enigszins verontrust opkijk, ben ik alleen maar blij dat ik nog leef na haar dodelijke blik. Vooralsnog richt haar woede zich kennelijk op elke man...

Vrijdagmiddag 

In kleine, met de hand afgebroken stukjes gaat de chocolademuffin gestaag mondwaarts. De bezetting in de vierzitter is klassiek, en hoezeer ik ook de methode kruislings vullen van een vierzitter in de trein verfoei, doe ik er zelf net zo hard aan mee. Terwijl nog steeds de muizenhapjes muffin naar binnen gaan, verbaas ik me over de dikke laag make-up die overduidelijk haar functie als camouflagemiddel jegens een onrustige huid met pukkeltjes niet adequaat vervult. Het is een slordige en onprettige aanblik. In de vierzitter naast me wordt onderwijl in recordtempo een mail getikt op het te kleine laptopje... Schiphol nadert, en ik vlucht.  

Maandagochtend 

Ritselend krantenpapier en deodorant. De zon komt, onderbroken door bomen en andere obstakels , vlekkerig de coupe binnen. De man naast me geniet er zichtbaar van, en legt z'n hoofd tegen het grijze glas en sluit z'n ogen. Wat hij mist is prachtige ochtendmist over bedauwde velden. Dan ineens klinkt een mobiel die de sereniteit in de coupe heftig opheft. Een kort gesprek in rap Chinees volgt, en iedereen is weer terug op aarde...

Vrijdagochtend 

Er is geen officiële houdbaarheidsdatum voor stewardessen, maar het exemplaar dat twee vierzitters verderop de 'Krant van zwakker Nederland' leest, is er desondanks ver overheen. Ze heeft iets van dat strenge, hautaine gedrag wat ze in de loop der jaren ontwikkeld heeft, vermoedelijk om iets te enthousiaste passagiers op gewenste afstand te houden. Verder in mijn gezichtsveld veel koptelefoons, gratis dagbladen en blikken van mensen die liever niet onderweg zouden zijn naar hun huidige bestemming. Behalve de stewardess natuurlijk; Die vliegt- in mijn fantasie -weer eens de halve wereld over richting een prachtige exotische bestemming... 

Vrijdagmiddag 

Vol. De trein dan voornamelijk, met reizigers die niet blij zijn omdat ze vanuit Amsterdam via Leiden naar Haarlem moeten omreizen. Ik zit op een trap ergens midden in de trein. Naast me twee typische studenten met dito humor, geïllustreerd met een onaangename dikke lach. Het irriteert me vooral omdat het vrij plat is, wat het studentenimago geen goed doet. Gelukkig... Het is weekend  

Dinsdagmiddag 

Driftig bladert ze door het document, om af en toe met een fluorgele accentueerstift een alinea van importantie te beschrijven. Het geheel wordt bijeengehouden door een klein nietje, door mij duidelijk herkend als een machinaal aangebracht nietje. Eindeloos veel van dit soort documenten heb ik in de afgelopen vier jaar geproduceerd en in ontvangst genomen. Het nut er van was vaak ver te zoeken. Naast me wordt met eenzelfde betrokken enthousiasme een boek gelezen waarbij vooral het luide omslaan van de pagina's opvalt. Buiten razen de Leidsche volkstuintjes alweer voorbij, wat voor de hoofdconducteur vaak het punt is om zojuist ingedutte passagiers op te schrikken door met luide stem: "Leiden Centraal!" en alle bijbehorende overstapmogelijkheden aan te kondigen. Voor mij het teken de driftige lezers achter me te laten en ook over te stappen richting huis...

Hopelijk binnenkort meer...

re: presentatief

Je kon de spanning in de lucht voelen, gisteren op de FotoAcademie in Amsterdam... Vanaf 10 uur in de ochtend druppelden de leerlingen uit klas D205 binnen, eenieder getooid met minimaal 1 grote tas, doos of anderzins verpakkingsmateriaal. De afgelopen weken waren voor mij één lange rush naar dit (tijdelijke) eindpunt, wat eigenlijk een tussenstand is van eenieders fotografische ontwikkeling. Maar wel een serieus meetpunt- in die zin -, omdat hier bepaald wordt of je aan het tweede halfjaar mag beginnen of dit eerste halfjaar nog eens fijn mag overdoen.

Gezonde spanning derhalve bij iedereen...

In drie lokalen waren grote U-opstellingen van uitlegtafels gemaakt waarop per keer een leerling het werk presenteert. De opdrachten uiteraard netjes bij elkaar, voorzien van opdrachtnamen en een korte omschrijving van het werk. Een beoordelingscommissie van drie personen loopt vervolgens rond om het werk te bekijken, en onderwijl vertelt de beoordeelde zijn of haar verhaal. Vervolgens stelt de commissie vragen over het werk en geeft haar bescheiden mening. En na gemiddeld een kwartier zweten, worden dan de competenties doorgesproken en beoordeeld. Toe maar... Zoiets had ik op de Fotovakschool nog nooit meegemaakt. Ik was als vierde aan de beurt, en gek genoeg was ik nauwelijks zenuwachtig. Ik wist wat ik had; ik wist dat sommige dingen goed waren, en andere ehhh.... iets minder goed.

"Kom maar op!" was dan ook meer m'n gevoel (...)

Het deed in ieder geval geen pijn, al vond ik het wel moeilijk te verteren dat, wat ik mijn beste serie achtte toch redelijk onder vuur werd genomen. Maar het lag niet in mijn bedoeling daar enorme discussie aan te gaan, aangezien deze mensen er best wel verstand van hebben. Anyway, alles bij elkaar was het wel voldoende om het tweede halfjaar te mogen starten, en dat was toch het belangrijkste nieuws. Verder was het natuurlijk een enorm leermoment om op deze manier je werk te moeten presenteren, en moet je de geleverde kritieken als opbouwend beschouwen...

Ik hoop dat ze dat ook doen met de geleverde kritieken mijnerzijds op het evaluatieformulier. ;-)

Re: vivre

... Nog slechts een week of vier en een paar dagen, en dan zit een niet nader gespecificeerde kanarie met z'n ongeoefende bovenbenen in een skilift op weg naar één van de hoogste skipistes van west-Europa. Om zich daarna met gezwinde spoed, en -nog steeds, maar dan uíterst merkbaar- ongeoefende bovenbenen in het diepe dal richting Val Thorens te storten. Een normaal mensch doet zulks evenwel niet; maar werd hij deze dag niet weerom uitgedaagd door een zongeblakerde Antilliaan van Hollandsch bloet op een onverzaagde skiplank (Nota Bene!) wie hem telkenmale een paar meter vooruit raast? En is zo niet al dagen lang de zin ver te zoeken, en de waan zeer nabij?

Doch, als alles weer eens goed gaat, drinken ze- ruim bezweet en vroolijk- gezamenlijk bier of gloeiende wijn in een der aftandse etablissementen die dit skiparadijs rijk is, als waar het een lieve lust!

Een meisje- dat deze twee dwazen reeds een gelijk aantal dagen op de voet volgt- zal zich al hoofdschuddend bij dit duo vervoegen, en zich vragen waartoe al dit geweld toch moet dienen... Maar reeds ver voor zij dit hekele punt zal oprakelen (dienen doet het namenlijk geheel niet en nergens toe...) is zij gevangen door de kul en kolder die deze twee daarbij nog eens verkondigen, en staat het lachen haar voorlopig nader dan het janken!

En alvoor de waard er erg in heeft, en zijn tranen zullen vloeien tot zij als ijspegels aan zijn baard kleven, is dit illustere trio reeds uit zicht verdwenen, en werden dagen lang daarna nog vele andere pistes gepijnigd door scherpe boards en ziedende skies...

Heus, heb ik zin om te gaan...

Re: solution

Vanmorgen zat ik in de trein van dertien over negen van Leiden naar Amsterdam. Ik was onderweg naar de fotoacademie, en bemachtigde een plekje geheel alleen op het trapje van het voorste balkon van de intercity. Dat ik alleen zat gaf me wat meer vrijheid om even rustig één van mijn nieuwe aanwinsten op cameragebied te onderzoeken en te proberen. Afgelopen week kocht ik via marktplaats een echte Zeiss Ikon Contessa, ergens uit de jaren zestig:

En daarnaast nog een Yashica Electro 35, een der eerste halfautomaat camera's. Laatstgenoemde is werkelijk een beeldschoon cameraatje, ziet u voor uzelf:

Maar als de onderhandelingen m.b.t. de aanschaf al niet zo soepel verlopen, moet je eigenlijk al nattigheid voelen. De Yashica Electro heet natuurlijk niet voor niets zo, en doet derhalve zo goed als niets zonder een welpassende batterij die zorgt dat de lichtmeter werkt en- veel belangrijker nog- dat de sluiter gespannen wordt. En navraag leerde dat deze batterij al ruim tien jaar niet meer geproduceerd wordt, omdat deze nogal milieubelastend bleek. Gelukkig zijn er altijd mensen die daar iets op verzinnen, en zo blijkt er een batterij-adapter te bestaan welke gebruik van een gangbaar batterijtype mogelijk maakt... Leve de inventievelingen! Morgen even bestellen dan maar...

Nu ik u een beetje heb bijgepraat over het wel en wee van stroomvoorziening voor een prachtig jaren zeventig Japansch cameramodel, wil ik weer even terug naar mijn treinreis van hedenochtend.

Ik zat dus fijn met de Zeiss op schoot en genoot van de onverwachte rust waar ik mij in bevond. Ik schoot wat foto's door de vuile ruiten, en hoopte (...zó heerlijk weer, dat analoge gekloot waarbij je niet meteen je resultaat op de achterzijde van je camera kan beschouwen...) dat het weerkaatsende zonlicht op de kleine slootjes in de polder in het voorbijrazen der trein toch nog gevangen zouden worden door het kleine lensje. Een man keek vanuit de coupé weliswaar iets vreemd op toen hij me op mn knietjes voor de kleine ruit in de deur zag zitten, maar verder was er eigenlijk niets dat deze reis nog onaangenaam kon maken. Zelfs de norse conducteur kon mijn frisse gemoed niet bederven, en ook de plotselinge druk op de oren veroorzaakt door het inrazen van de schipholtunnel deed geen afbreuk...

..."A Jumbo- fucking - jet" moest er net geland zijn. Ik heb zelden zoveel mensen in één trein zien stappen... En daar gingen we: op halve snelheid de tunnel weer uit. Dag uitzicht! Hallo heel leger Engelse we-gaan-een-weekend-blowen-toeristen! En ook hallo dom giechelende spaanssprekende meisjes... "Pffff... Zeker nog nooit een trein gezien?" "Of in ieder geval nog nooit een héle" (de redactie neemt weer 's geen verantwoording voor smakeloze grappen. red.).

Ik deed m'n oortjes van de i-pod in, en zat de rest van de ineens nog ernstig lange rit uit...

re: animatie

"Heb je nog wel eens tijd over Aharend?" Nou, verrekte weinig mag ik u meedelen! Maar om dit weblog geen stille dood te laten sterven laat er even een paar beademingen en wat massages op los. Hoewel de avond allang voorbij is en de ochtend waarop ik in de vroege vrieskou een rondje met m'n hondje zal gaan lopen ernstig in aantocht is, poog ik toch nog even u op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen.

Om het in aflopende tijdsgeest te plaatsen zal ik beginnen met te vermelden dat ik vanavond naar de eindexpositie van mijn voormalige klasgenoten van de Fotovakschool ben gegaan. Eén van de drie klasgenoten die vanaf januari direct zijn doorgegaan met hun specialisatie was zo vriendelijk mij hiervoor een uitnodiging te sturen. Het was een gezamenlijke expositie van in totaal 9 afzwaaiers met allen compleet verschillende thema's. Leuk was het weerzien, en goed was om te zien dat ze mooie series hadden gemaakt.

Wel kan ik hier meteen bij vermelden dat ze voor deze eindserie (1 serie van zo'n 10 beelden) vanaf januari tot november de tijd hebben gehad... Nu wil ik niet klagen ofzo, maar ik doe het toch even... Toen ik mijn eerste lesdag op 24 september begon bij de Fotoacademie, kreeg ik een map met opdrachten ,welke na selectie van een paar keuzeopdrachten, nog altijd 15 opdrachten bevat. Deze 15 opdrachten bevatten soms ook series die uit zo'n 8 tot 10 beelden moeten bestaan, en andere- eerlijk is eerlijk - soms maar uit 2. En dit geheel moet eind januari gereed én goedgekeurd zijn, want anders mag je het tweede halfjaar niet eens starten!

In ieder geval is me duidelijk geworden dat het specialisatiejaar van de FVS weliswaar mooie beelden oplevert, maar wel ernstig weinig beeld...

"tsss... over mooi beeld gesproken!"

Anyhow... Wat er verder nog speelt behalve mijn 15 opdrachten (+ 2 actually, want we kregen er ook nog even een documentaire en een kunstproject tussendoor gesmeerd) is zeker niet onbelangrijk, maar ik bemerk zojuist dat ik op dit moment geen zin (en tijd) meer heb om dat nog uitgebreid te gaan beschrijven. Dus... Wat een Cliffhanger!

Tot binnenkort!