Weer zin

Ik heb een plan: Ik maak nooit meer een plan... Zo beschreven Acda & de Munnik uitstekend het gevoel wat ik heb met de voornemens betreffende dit weblog. Het klinkt natuurlijk fantastisch om nieuwe stukken aan te kondigen, maar als die vervolgens uitblijven is het extra zuur voor al die trouwe lezers die zich reeds zaten te verkneukelen aan het idee van nieuwe loze informatie van mijn hand. 

De oorzaak van het zo lang uitblijven van nieuwe posts is wat mij betreft duidelijk: Momenteel zuigt mijn werk... En dat "zuigt" is in dit geval zowel letterlijk als figuurlijk. Het zuigt als in "it sucks"; En daarbij zuigt het ook werkelijk alle energie uit mijn (overigens verder goddelijke) lijf, waardoor ik behoorlijk inspiratieloos ben en- erger nog -niet eens de energie heb om uberhaupt iets in te tikken. Met wat er dan allemaal aan de hand is op dat ministerie zal ik jullie niet gaan vermoeien, maar aanstaande woensdag zal ik in ieder geval een gesprek hebben waarin ik ten laatsten male ga proberen een gedegen oplossing te bespreken voor de onstane ellende. Feit is dat ik, evenals mijn overige collega-drukwerkplanners, met onverminderde tegenzin de dagelijkse gang naar Den Haag maak. Dat er een onaangename sfeer op de afdeling is, en een gedegen management ontbreekt. Zo, dat is het enige wat ik er over ga zeggen, ook om te voorkomen dat ook de laatste 3 lezers van dit ooit zo illustere weblog zullen afhaken.

Maar de beperking van gebrek aan inspiratie, goedgeluimdheid, en energie heeft (hoe kan het ook anders...) ook een positieve kant. Mijn dagelijkse tocht naar Den Haag leg ik in ±80% van de dagen af  zonder enige vorm van vermaak in de zin van ipods of couranten. Principieel geen kranten mits ze zich reeds in de coupe bevinden (en dan eigenlijk alleen maar De Pers. Maar die lijken sinds een aantal maanden ook volledig het spoor bijster nu ze vrijwel dagelijks openen met een vreselijk opiniestuk, terwijl ze in het verleden toch juist geroemd werden wegens objectiviteit) Als ik lekker in m'n vel steek vermaak ik me meestal prima met kijken naar voorbij flitsende koeien, schapen en elektriciteitsmasten; Mensen in de coupe met foute dassen, luid telefonerende aanstaande sollicitanten ("Ja, ik heb nu nog geen oplossing voor de kinderen, maar ik ga gewoon zeggen dat ik dan maar tot half drie kan werken" aldus de vrouw hedenmorgen tegenover mij, kwetterend tegen een vriendin. Gaat vast lukken met die baan...) onbegrijpelijk brabbelende toeristen, en norse conducteurs (ik weet eigenlijk niet of ze nog zo heten sinds ik vandaag constateerde dat er met koeienletters "Service en Veiligheid" op hunner ruggen geborduurd staat en de aloude conducteur me daar geen archetype van dunkt) Maar als ik me in de overige 20% van de dagen bevind, ervaar ik mijn medepassagiers als een enorm overbodige luxe en zonder ik me graag af met muziek. "Net als de meeste mensen", zou ik haast zeggen. En dat heeft dan weer tot gevolg dat je- ondanks bijna 15 gieg aan muziek in je telefoon- toch moet constateren dat je aan wat nieuws toe bent. En gelukkig delen Simone en ik voor ongeveer diezelfde 80% eenzelfde muzieksmaak. Derhalve schafte ik vorige week aan: (ja, lees het nog even na, stelletje downloaders: "schafte aan!") de nieuwe Muse, Arctic Monkeys, Pearl Jam, en Paolo Nutini. En dan heb je ineens heel veel nieuws te luisteren! 

Met name Paolo Nutini is erg prettig als je niet zo heel erg veel zin hebt om naar je werk te gaan. Lekker oud gemaakt, doet soms denken aan Otis Redding of Ray Charles, maar ook met latinklanken, country en soul. Alom een erg lekker plaatje wat me tot nu toe dusdanig heeft geboeid dat de overige drie albums nog even moeten wachten op nadere beschouwing.

Ik beloof nix, maar hoop jullie hier toch binnenkort weer te zien!

 

Drukkend Bestaan

Stay tuned... Binnenkort komt er een dag dat ik weer eens iets te vertellen heb. 

Jaja, ik weet het: het is vakantietijd en het zou allemaal een stuk rustiger moeten zijn, maar ik merk er vooralsnog verrekte weinig van! Het ministerie is in deze tijd vrijwel volledig verlaten, maar de nadruk ligt hier toch op het- doorgaans zo onschuldige- woordje 'vrijwel'; Degenen die de posten eenzaam bemannen ofwel bevrouwen hebben er schijnbaar lol in gekregen de Grafische en Multimediale diensten te overspoelen met werk... Weliswaar variabel in omvang en bewerkelijkheid, maar immer voldoende om de (door mij eveneens eenzaam bemande) drukwerkplanning tot een onaantrekkelijk drukke werkplek te maken. "Druk, werk"... zeg dat wel. Of deze: "Best druk... in je eentje"

Tel daarbij nog een aantal (overigens erg leuke!) foto-opdrachten bij op, en er blijft ineens bar weinig tijd (en zin) over om middels dit medium de rest van de wereld op de hoogte te brengen van m'n overige belevenissen...

Maar... beterschap is beloofd. Tot snel!

 

It's been a while...

En zo is het alweer ruim anderhalve maand geleden dat hier voor het laatst iets nieuws te lezen viel. Ja, een mooie nieuwe openingsfoto kon er nog wel van af; maar schrijven: Ho maar... 

Het was dan ook een behoorlijk drukke tijd, die voor een belangrijk deel in het teken stond van een opdracht voor school die behoorlijk aan me vrat. Het gewenste resultaat bleef uit, en de creativiteit leed onder de steeds meer toenemende tijdsdruk. Voor het eerst in mijn fotovakschoolcarriere behaalde ik een module met de welbekende 'hakken over de sloot'. En waar ik dat in mijn middelbare schooltijd meer dan prima vond, heb ik daar nu een stuk meer moeite mee... Het moet gewoon goed zijn, liefst nog beter... geen gelul.

Toch was ik uiteindelijk blij dat ik niets over hoefde te doen. 

Verder was het periode met wat problemen rond Red Alert. Vorig jaar is ze de kant opgetakeld zonder dat er van mijn kant enige moeite was genomen om haar heerlijke diesel winterklaar te prepareren. En dat dat consequenties heeft weet ook ik nu. Een behoorlijke vorstperiode had er voor gezorgd dat een aantal rubbers en een pakking waren stukgevroren, en -achteraf gezien- mag ik met die beperkte schade nog niet eens klagen. Het had een stuk erger kunnen zijn, is me ook al menigmaal onder de neus gewreven. Om de betreffende rubbers en pakking te vervangen, en om in eerste instantie sowieso de schade vast te kunnen stellen moest helaas het halve blok uit elkaar worden gesleuteld, en logischerwijs later ook weer in elkaar. Niet zoveel materiaalkosten dus... des te meer arbeidsloon... dus... Het was een wijze, maar dure les. 

Gelukkig hebben we de afgelopen weken wel kunnen profiteren van een flink aantal fantastische zeildagen! Een steady viertje, een strakblauwe lucht, een nieuw grootzeil, verse kleur op de romp, compleet gepoetst dek en beslag, maakten de eerste mijlen op het Markermeer tot een waar feest! Wat een fijne schuit is ze toch... Ik zal de volgende winter toch wat zorgzamer zijn.

Niet te vergeten zijn er in de afgelopen weken ook nog twee nieuwe aardbewoners bijgekomen. Ongetwijfeld zijn dat er nog veel meer dan twee, maar van deze twee was ik al een tijdje op de hoogte dat ze er aan zaten te komen. Hugo is de kersverse zoon van Claudine en Patrick, en een dag na Hugo besloot ook David dat het tijd was om de wereld met eigen ogen te gaan bekijken. Hij is de zoon van Grietje en Jelmer, en vanaf hier heet ik beide heren van harte welkom! 

Stel, je woont en werkt op Curacao. En stel, je hebt vakantie en het lijkt je leuk om weer eens in Nederland te gaan buurten. Familie en vrienden bezoeken, dat soort dingen. Dan is het natuurlijk handig als je een beetje in de buurt verblijft van waar al die mensen wonen. Je zou dan bij die familie of vrienden kunnen intrekken, maar je wilt ook wat privacy. Dan zou je een hotel kunnen overwegen, of een gezellige bungalow op Solassi o.i.d., maar daar is de gezelligheid weer ver te zoeken... En dus zoek je nog even door, en breng je uiteindelijk twee weken op Hollandschen bodem door op een van de plekken waar je vroeger al van droomde er te wonen! "En waar dan wel?" hoor ik u verzuchten... Nou, op de Kagerplassen natuurlijk; In een heerlijk vrijliggend woonbootje!!! Met de nodige vaartuigen 'voor de deur' om je verpozen op deze toch al niet lullige plek nog iets aangenamer te laten zijn. 

Alsof al dat zeilend vermogen en lonkend Kaagwater voor de deur nog niet genoeg was, gingen deze Antillianen ook nog een dagje mee met ons het Markermeer op. De onderschatte vier bleek bij vlagen een goeie zes. Met een gereefd grootzeil en de high aspect klaar om te hijsen voeren we de haven uit, alwaar direct bleek dat volledig zeilpak vandaag noodzakelijk was. Vrolijk stuiterend voeren we door de vaargeul om daar te besluiten dat misschien een stormfok een betere keus was geweest. Jap (niet echt een Antilliaanse naam overigens..) verwisselde de fok en even later voeren met gereefd grootzeil en een theedoek met ruim drie knopen iets te relaxed in het rond... Bij nader inzien was die high aspect toch niet zo'n gek idee... Na de terugwissel liep het fantastisch en moest er minimaal bier aan te pas komen om de loosgaten goed doorspoeld te krijgen. Met iets andere woorden (voor de niet zeilers...): viel het bier dus om in de kuip door de ontstane hellingshoek...

Daar het in dit geval de laatste biertjes bleken, en we toch graag voor Pampus wilden liggen werd het tijd dit vreemde eilandachtige obstakel eens met een bezoek te vereren. Best leuk, maar er hadden best een paar leuke kunstpalmbomen neergezet kunnen worden...

Wel prima cappucino-die-eigenlijk-geen-cappucino-is-maar-dat-is-niet-erg-want-ik-hou-eigenlijk-helemaal-niet-van-cappucino, volgens As (ook al niet echt een Antilliaanse tongval...).

We besloten de dag met sate bij Ome Ko... Need I say more?

Was gezellig! Tot oktober!

Recentelijk mochten we nog naar de stembus voor de Europese verkiezingen. Uitstel tot het laatste moment, maar toch blij dat ik gegaan ben! Wat is er toch allemaal aan de hand in Nederland? Zelfs Wilders' ongelooflijk walgelijke manier om het door hem aan Nederland toegedichte "morele verval van onze Elite" te onderbouwen, bleek niet van invloed op zijn populariteit. Het "Pim Fortuyn-effect" begint weer de kop op te steken, en de op straat geinterviewde doorsnee PVV-stemmer geeft als opgaaf van reden voor zijn of haar keuze: "Hij zegt het tenminste... dat wat iedereen vind" 

En het moet gezegd: Er staat ook bar weinig verbale weerstand tegenover. Onze huidige politici zijn zo niet opgewassen tegen de hedendaagse populistische manier van campagne voeren. Achteraf wordt er gejammerd, is het iedereen z'n schuld behalve die van henzelf. En zelfs al hebben ze inhoudelijk zo veel meer te vertellen dan Wilders, dan komt het nog steeds niet aan bij het grote kiezerspubliek...

En zo zijn we internationaal weer eens flink voor lul gezet. 

Een ding is zeker: Mocht over anderhalf jaar de PVV een regeringspartij worden, en de Minister van Binnenlandse Zaken van deze partij worden afgevaardigd... Dan gaat deze zoetwaterkapitein op zoek naar een andere betrekking.

Waarvan Akte...

Photoshoppen

Sinds begin dit jaar ben ik in het bezit van een nieuwe camera; En niet zomaar een camera, maar de fantastische Nikon D700! Mooie specificaties (die ik hier achterwege zal laten, maar normaliter heerlijk zijn om rond te bazuinen...), goede reviews, en lyrische fotografen. Omdat ik het ene merk voor het andere verruilde (Minolta werd Nikon) moest er tevens een gloednieuwe set objectieven aan toegevoegd worden... En natuurlijk: erg goede!

U begrijpt: kwijlende verkopers die- net na het omvallen van de eerste bank die de kredietcrisis inluidde- mij maar al te graag zo'n kostbaar setje wilden aansmeren... Goed rondshoppen was derhalve het devies, en ik vroeg her en der offertes aan. Uiteindelijk liet ik mij op naamsbekendheid, prijs, én de belofte van goeie koffie overhalen af te reizen naar Amsterdam. Firma Calumet leek mij bij uitstek geschikt daar eens een flinke bom duiten uit te geven. Ondanks de koffie (Douwe Egberts uit een automaat... Blehhhg!) besloot ik toch mijn nieuwe spullen hier aan te schaffen, voornamelijk omdat de verkoper mij een aanbod deed de betaling renteloos over tien maanden uit te stellen. Dat is een goede deal, zelfs als je van plan was de hele mik in een keer te betalen. Mijn doel was om in die tussentijd zoveel mogelijk opdrachten aan te nemen, en de opbrengsten hiervan in deze pot te storten. De koop werd gesloten en de hele set zou in de eerste week januari geleverd worden.

Pas in de derde week januari werd ik gebeld dat mijn spullen binnen waren... Twee weken te laat, maar goed. Na inspectie en enige uitleg over de camera ging ik richting kassa, alwaar ik de verkoper moest herinneren aan de zgn. '10 maandenregeling' die we overeen waren gekomen. "Oh ja..." zei hij. "Dan mag je even met mijn collega mee naar kantoor om daar wat gegevens achter te laten". Tot zover leek het verhaal mij redelijk logisch... De aardige juffrouw vroeg me echter een aantal formulieren in te vullen met vragen die mij ernstig het gevoel gaven me vast te leggen aan een wurgcontract bij Dirk Scheringa. Niet dat ik ooit zo'n contract heb gehad, maar je kan je de vraagstelling voorstellen. Mijn gevoel bleek juist, al was het in dit geval niet de DSB, Frisia, of Lenen.nl, maar een Brabantse variant op dit Zaanse trio... Ik verdiepte me goed in de allerkleinste lettertjes, en toen ik heel zeker wist dat er voor de eerste tien maanden geen adder - of wat voor model slang dan ook -onder het gras zat, besloot ik te tekenen.

Ik kreeg de spullen mee op basis van de aanvraag van het krediet. Gek eigenlijk...

Hoé gek bleek toen na een drietal weken alsnog een factuur van Calumet in de bus viel. Eerst werd me verteld dat deze factuur puur voor mijn administratie was bedoeld... Later werd ik gebeld met de mededeling dat de factuur toch betaald diende te worden, omdat de kredietaanvraag zonder opgaaf van reden bleek geweigerd! Schriftelijke opgaaf van reden bij de kredietmaatschappij bleek zinloos, en Calumet wenste een ander betalingsplan van mijn kant... Na enig over en weer bellen kwamen we overeen dat ik het bedrag in drie termijnen zou voldoen...

Al na een week de camera in bezit te hebben moest ik concluderen dat mijn huidige fototas toch echt te klein was voor het degelijk transporteren van het materiaal, en had daarom telefonisch een fraaie trolley besteld. De trolley was niet op voorraad, en zou met een weekje binnen zijn. Ook hoorde ik via via dat er voor de D700 een firmware update uitgegeven was, die de laatste onhebbelijkheden uit de camera zou doen verdwijnen. Ik belde Calumet hierover en verkoper vertelde me dat hij daarvan op de hoogte was... Op de vraag waarom hij míj daar dan niet van op de hoogte had gebracht antwoordde hij (vermoedelijk) schouderophalend (...lastig te zien door zo'n telefoonsnoer). Hij kon er in ieder geval wel voor zorgen dat het op de camera geïnstalleerd werd, en dat kon ik dan weer mooi combineren met het ophalen van de trolley.

We spreken nog steeds ergens begin februari....

Afgelopen zaterdag ging ik op pad om in het land wat foto's te maken. Ik propte mijn spullen in m'n te kleine oude tas en sprong in de auto. En ineens, zomaar, pakte ik de telefoon en belde met Calumet: "Druk een 1 voor verkoop" "Druk een 2..." Ik druk op de 1...

- "Calumet, goedemorgen"

- "Goedemorgen, u spreekt met Arjen van photoze.nl

Ik zou graag Sander even spreken, want ik heb een klacht"

- "Sander is even met een klant bezig. Ik vraag of hij u even terugbelt"

- "Prima, bedankt"

Een klein half uur later is er nog niet gebeld, dus ik bel weer:

"Druk een 1 voor verkoop" "Druk een 2..." Ik druk op de 1...

- "Calumet, goedemiddag"

- "Goedemorgen, u spreekt met Arjen van photoze.nl

Ik zou graag Sander even spreken, want ik heb een klacht. Ik heb net ook al gebeld..."

- "Hij is nog steeds met die klant bezig, hij belt u als hij klaar is..."

- "Gaat dat nog lang duren? Ik heb namelijk een opdracht vanmiddag, dus ik zou m graag nu even spreken!"

- "Ik denk dat hij over 5 minuten wel klaar is"

- "Dan verwacht ik dat hij over 5 minuten belt"

- "Hij belt u als hij klaar is"

- "Ja, over 5 minuten dus!!!"

- *klik*

Ik fotografeerde anderhalf uur lang koeien, en hield ondertussen mijn telefoon in de gaten...

geen Sander. Dus ik besluit nog maar eens te bellen:

"Druk een 1 voor verkoop" "Druk een 2..." Ik druk op de 1...

......wachtmuziekje....stilte....*klik*...wachtmuziekje.....pompompom....stilte...*klik*.....wachtmuziekje....

stilte....*klik*....wachtmuziekje.....wachtmuziekje.....*klik*......wachtmuziekje......................................

Aha, dacht ik: Nummerherkenning! En ik ben nu natuurlijk die lastige klant

Na een minuut of vijf:

"Calumet, goedemiddag met Sander"

"Ah, Sander bedankt voor het terugbellen!"

"Ja... ja... ik krijg nét een memootje onder m'n neus geschoven"

"Ik geloof er geen reet van, maar het typeert wel lekker jullie manier van klantbehandeling"

"Hoe bedoelt u?"

"Nou, dat ik als klant wel goed genoeg ben om een berg geld jullie kant op te schuiven... Maar jullie verder geen enkele moeite doen om mij serieus te behandelen!"

Ik confronteer hem met bovenstaand verhaal, en vraag hem waar in GODESNAAM mijn trolley is gebleven?!?!

Hij zegt dat mijn trolley al een aantal weken met een briefje met mijn naam erop gereed staat...

Ik word niet goed....

Na veel verwijten mijnerzijds en excuses zijnerzijds komen we overeen dat ik de trolley voor de helft van de inkoopprijs kan ophalen. We spreken af dat de nieuwe firmware dan geïnstalleerd wordt en nog een aantal vragen die ik heb uitgebreid besproken zullen worden. We spreken af voor de volgende zaterdag...

Vanmorgen ging m'n telefoon: "Ja hallo, met Sander van Calumet" .... "Wij hadden een afspraak staan voor aanstaande zaterdag"..... "Maar we zijn aanstaande zaterdag gesloten..."

AARRRGGGHHHHH!!!! .......Ik had het bij de koffie al moeten weten.

Happinez!

De zware bewolking lichtte fantastisch mooi op toen de zon er, vlak voor hij onderging nog even z'n gloed onderdoor wierp. Donkere wolkpartijen met afgetekende zonnestralen... geweldig! Ik zat in de trein naar huis en keek naar de skyline van Den Haag die prachtig afstak tegen dit fraaie schouwspel. Zonder dat ik er controle over had voelde ik een glimlach op mn gezicht komen en zo'n lekker tevreden gevoel maakte zich meester. Waarom kon,- en hoefde ik aan niemand uit te leggen, maar het was plotseling gewoon daar.

Tevreden... dat leken de meesten in de coupe waar ik in zat verre van te zijn. Het meisje schuin tegenover me in de vierzitter at met een chagrijnig hoofd een AH-voorverpakte wrap en ze las- hoe ironisch- de Happinez. Ze kon er zeker nog een hoop van leren... De man naast haar had daar blijkbaar ook behoefte aan, want hoe interessant hij ook met z'n uit de aktetas getoverde documenten op schoot zat, las hij vrijwel onafgebroken en opzichtig met haar mee. Ze moet het gevoeld hebben, maar ze gaf geen kik en bladerde net zo chagrijnig door als ze haar wrap at.

Het was een vermakelijk schouwspel, en voor ik er erg in had stond ik alweer op Leiden Centraal. Ook daar waren de gezichten niet vrolijk gestemd. En ik begon me af te vragen of die teneur nu erger is in tijden van kommer en kwel. Ik heb nog nooit gevonden dat er een vrolijke, aangename stemming heerst in het openbaar vervoer, maar toch heb ik de indruk dat het momenteel nog een tikkie erger is....

Morgenochtend hoop ik weer getuige te zijn van een prachtig natuurverschijnsel (liefst iets met zon...), wederom een goede bekende tegen het lijf te lopen, een vermakelijk tafereel in de trein mee te maken, en zo de dag fijn in te rollen...

Have a good hairday!