Geen Punt!

Afgelopen donderdag moest ik weer beginnen met werken. En twee weken niet aanwezig staat op mijn enerverende werkplek meestal garant voor een chaos op-, en rond mijn bureau, een overvolle mailbox, en liggende klussen die blijkbaar slechts door mijn vaardige handen geproduceerd kunnen worden. Deze keer was het niet anders, maar direct na het openen van mijn mailbox werden mijn opstartproblemen vervangen door een heel ander probleem: Ik zou de eerstvolgende woensdag weer op vakantie gaan! Zulks bleek i.i.g. uit alle mailtjes van een clubje vrienden van mijn broer die mijn mailbox overspoelden. Dat kwam natuurlijk niet geheel uit de lucht vallen omdat ik een aantal weken voor ons vertrek naar Oostenrijk had aangegeven best in te zijn voor nog een lang weekend sneeuw. Maar omdat ik verder niets meer hoorde, ging ik er van uit dat dit geen doorgang had; Tot die donderdag dan! Mijn antwoord op de vraag van mijn leidinggevende hoe mijn vakantie was, was dan ook "Kan ik volgende week woensdag weer gaan skien?" Met een enorme onderbezetting en een overdaad aan werk liet zijn reactie niets te raden over... Niet dus! En ik vond het niet eens raar...

Het was uiteraard nog even lekker geweest om nog een paar dagen van wellicht de laatste sneeuw van het seizoen te genieten (hoewel het nu nog steeds flink sneeuwt in de Alpen...) maar op deze manier viel er geen mouw aan te passen. 

's Anderenzijds kwam het gezien m'n huidige drukke leventje ook niet heel erg verkeerd uit dat ik niet mee kon... Red Alert ligt nog op de bok te wachten tot haar gladgeschuurde huid wordt voorzien van een mooie witte jachtlak; Er moet nog een nieuw grootzeil komen; School vergt nog behoorlijk wat inspanning; En, zoals gezegd, is het op mijn Haagse werkplek ook niet bepaald een oase van rust...

Ondertussen zijn we een aantal dagen verder en is het grootzeil besteld; Bij UB-Sails te Enkhuizen (Jap nog bedankt voor je tips...) waar ze tevens het oude, gescheurde grootzeil nog kunnen repareren. Red Alert is voor de helft Red af. Een goede Sikkens Yachtlak wist in een keer de rode onderlaag af te dekken. So much voor kwaliteit... 

Als de omstandigheden het toelaten komt ze er zaterdag geheel in te staan... En in de weken daarna nog eens twee keer rond. En dan nergens meer tegenaan varen, want het rode gevaar ligt er altijd onder op de loer!

Donderdag was de dag dat ik Carla eens flink toegetakeld op de gevoelige plaat zou zetten. Dat toetakelen mocht ze overigens zelf doen, maar ik had gevraagd of ze zich wilde uitdossen alsof het de zwaarste en k*tste avond uit ooit was. Met flink doorlopen make-up, verwilderd haar en een blik die pure ellende uitstaalde. Ik had haar beloofd dat ik dan m'n best zou doen er de beste foto uit de serie "Model in een auto" van te maken. En ik kan in alle eerlijkheid zeggen: Dat is gelukt! Ik was al erg tevreden over de andere twee foto's, maar er moest een overtreffende trap zijn... Enfin, oordeelt u zelf:

Het resultaat van de drie foto's werd erg positief ontvangen op school, en heeft de felbegeerde studiepunten ruimschoots binnengehaald. 

Op naar de volgende module!

Paprika

En zo komen er aan alle leuke dingen een eind, dus ook aan onze vakantie... Twee weken even niet werken (op een foto-opdrachtje na...) was een welkome weldaad! De dagen na Oostenrijk hebben we nuttig besteed door Red Alert z'n polyester eens flink te beroeren. Gewapend met schuurmachines met papier in diverse gradaties, schoonmaakmiddelen, verlengsnoeren, emmers antifouling, rollers en strijkbakken, trappen en ladders, zijn we de afgelopen dagen naar Almere op en neer gereden. Na de eerste dag schuren kon ik nog maar aan een ding denken: Paprikachips! Het geschuurde 'rode stof' hechtte zich op de meest onaangename maar logische plekken aan lijf en leden, en het leek alsof we een uitnodiging van Lays hadden gehad om ons eens flink in de chipsseasoning te wentelen...

De romp voelt nu- op wat geplamuurde plekken na- mooi glad aan, en kan ik volgend weekend gaan beginnen met de eerste laag van haar nieuwe huidskleur. Waarschijnlijk kleurt ze na die eerste laag volledig roze, en misschien is dat wel zo fraai dat ik een bijpassende handtas ga kopen...

Zaterdag ga ik op pad richting Enkhuizen, om daar bij UBSails een nieuw grootzeil te bestellen.

Hopelijk is dat ergens half april gereed en kan Red Alert rond dezelfde tijd het water in om de waterrijke omgeving  te gaan verkennen. 

U hoort nog van ons!

Gruss Gott!

Hoe schnell kan de tijd eigenlijk gaan? Te schnell in sommige gevallen- so blijkt, want de week wintersport ist wirklich um gevlogen! Vorige week vrijdag stond hier de gang nog redelijk gefullt mit de spullen die je in zo'n week nodig acht, en gesternabend stonden diezelfde spullen alweer -nog nadampfend van een sportieve week- in diezelfde gang. We hadden een gezellig familiehotel geboekt, en werden een stuk freundlicher dan ik jaarlijks in Frankrijk gewend ben ontvangen. De kamer was in ordnung, das essen gut geregeld, en het zwembad en de sauna een welkome weldaad! Obendien lag er (zeker) voor de tijd van het jaar een enorm pack schnee. En dat zou in de dagen dat wij er zouden verblijven alleen maar meer worden, hadden we reeds op sneeuwhoogte.nl gezien. Simone wilde haar wat verjaarde skikunsten met een aantal privatlessen gaan aanscharfen und verbesseren, en ik wilde eigentlich gewoon hard naar beneden racen. De eerste dagen had Simone in de ochtend les, wat mij de gelegenheid gaf het gebied in no-time te verkennen. Ik moet helaas wel erkennen dat het conditioneel in vergelijking met vorig jahr wel iets minder is geworden. Toen speelde ik nog twee tot drie maal in de week badminton, en bezocht ik ook regelmatig de sportschool... Nu was de voorbereiding slechts beperkt tot 1 maal badminton in de week. Maar desondanks gingen de afdalingen gesmeerd. De sneeuw was fantastisch, de pistes waren goed geprepareerd, en soms scheen zelfs de zon. Omdat ik die afdalingen alleen maakte, zocht ik het gegoede geselschafft van wat internationaal vermaarde artiesten als de Arctic Monkeys (kan je heel hard mee skien...!), El Pino & Volunteers (voor het betere carvewerk...), en Paolo Nutini (lekker relaxed in de lift...). Dat deze mensen allemaal in m'n ipod verstopt zitten hoef ik jullie als hoogopgeleide lezers natuurlijk niet uit te leggen...

Saalbach-Hinterglemm is best een mooi gebied. Het biedt redelijk wat variatie aan pistes en is voldoende groot. Het heeft gezellige eettentjes die ook nog eens normale prijzen hanteren, en de mensen zijn uiterst vriendelijk. Het is goed bereikbaar met auto, trein (weet ik van onze 'eetburen' in het restaurant') en volgens mij zelfs per vliegtuig (Salzburg op nog geen 100 km) en de accomodaties zijn over het algemeen volgens mij van goede kwaliteit. Vanwaar deze toeristische promopraat vraagt u zich af? Wel hierom: Ik ga er volgend jaar niet meer heen... En dat komt omdat ik geen medaille heb gekregen...en zelfs geen vaantje. Terwijl ik toch echt de Vier.... wat zeg ik?!  -zelfs de SechsTagse heb gelopen!!! Grootste bezwaar aan Saalbach-Hinterglemm? Dat het hele dorp sneeuwvrij is gemaakt! En dat door de ligging van beide dorpen de pistes zich aan twee zijden bevinden. Je bent derhalbe erg vaak je skies aan het uit- en aantrekken. Veel lopen dus, wat me op de eerste dag al opengeschuurde schenen opleverde. Natuurlijk zijn we in de afgelopen jahren Frankrijk enorm verwend! Zowel qua weer, als qua ligging van appartement en skidorp. Naast je appartement opstappen, en ook zo weer 'naar binnen' skien war mein maatstaff. Dat het niet overal zo is is duidelijk... Maar ik prefereer het wel. Zelfs ten opzichte van onaardige Franschen in hun armetierige restaurantjes mit wukerpreisen, eindeloos filerijdend de bergen in, slapen in een bedbank van 1,75 meter, und teuere tollwegen...

Dat we erg veel geluk hadden gehad met de omstandigheden bleek afgelopen vrijdag. De dag ervoor was het 's middags begonnen met sneeuwen, en dat hield niet meer op tot we naar bed gingen. Een enorm pak was er reeds gevallen, tot ik 's nachts wakker werd van de lawinepijlen. Ik hoorde water druipen, en de sneeuw die nog steeds viel was verworden tot bijna-regen. De volgende ochtend werd mijn nachtelijke vermoeden bewaarheid. Dooi... Met enorme plassen water en drekkerige sneeuw tot gevolg. Omdat we op donderdag nog ontzettend lekker geskied hadden, en Simone mij- en zichzelf had verrast met een mooie skitocht van Hinterglemm naar Saalbach, leek het me beter met die ski-herinnering de week af te sluiten. We waren blij dat de dooi pas op vrijdag inviel! Het was lekker, het was leuk!

Volgend jaar Les Arcs! Wie gaat er mee? (Bruce, Heather, Joni, Adam, Tom, Dave... jullie pak ik sowieso in...)

Koffiebreak

En ineens is daar zo'n bericht: "Er is een vliegtuig neergestort bij Schiphol". Ik hoorde het bericht op de radio van een ooggetuige die vertelde wat zij op dat moment aanschouwde, eigenlijk voor de hulpverlening goed en wel op gang was...

Ik was op dat moment onderweg naar Delft voor een fotografieklus, en was even gestopt bij een benzinepomp voor een bakkie koffie. Zulke berichten moet je altijd een aantal keer horen voor je je werkelijk realiseert dat het echt gebeurd is. Toen ik een derde getuige ook verslag hoorde doen van het in drieën gebroken restant van het vliegtuig wat op een akker langs de A9 lag, drong het langzaam tot me door dat er een vliegtuig was neergestort, in drieën was bebroken en op een akker langs de A9 lag. Het verslag was op z'n minst raar te noemen: "...Nee, het wrak staat niet in brand" "....Ik zie er nu allemaal gehavende mensen uit komen" "....Er komen nu allemaal ambulances aan..." "...Het maakte hele vreemde bewegingen en ineens klapte die neer!" ("....Nee Henk Westbroek zie ik vooralsnog niet").

Ik bedoel, het commentaar op zich is niet eens zo gek. Maar het is zo vreemd je te realiseren dat dat daadwerkelijk aan het gebeuren is... op dat moment zo'n vijfig kilometer verderop.

Even twijfelde ik of ik ramptoerist zou gaan spelen; te kijken of ik nog voor het politiecordon zou kunnen belanden en misschien wel heel bizarre foto's te maken...

Of dat ik m'n kersverse opdrachtgever toch maar gedienstig zou zijn, en bij Rijkswaterstaat twee mensen te vereeuwigen.

Ik besloot uiteindelijk het laatste, en leverde de volgende dag twee keurige portretten in.

Opdracht is opdracht...

Mimpi Manis

Nog een kleine twee weken duurt het voor Simone en ik voet op Oostenrijkse bodem zullen zetten. Of nou ja: bodem... dat is misschien niet geheel juist omschreven met dat enorme pak sneeuw wat er ligt. Ruim twee meter sneeuw bergopwaarts, en een ruime meter in het dal. Dat is wel eens anders geweest. Nog geen enkele keer is het me overkomen dat er geen sneeuw lag, maar het is twee keer wel kantje boord geweest. Gelukkig is er toen in de week dat we er waren nog wat bij gevallen... Voor deze keer maak ik me dan ook geen zorgen of er wel sneeuw is, maar eerder of er niet te veel ligt. Lawinegevaar is dan natuurlijk weer het andere uiterste, waar je ook niet echt op zit te wachten. Feit is dat we niet kunnen wachten om te gaan! Nog een aantal dagen werken, en nog een aantal dagen klussen aan de Red Alert voor het zo ver is. 

Red Alert staat nu nog veilig op de bok in het bruisende Almere, maar de 'intakelbrief' ligt alweer een aantal weken te wachten op respons. Er wordt getakeld in de maand april, dus dan moet ze er al weer netjes bij liggen voor het komende seizoen. De huidige ietwat vale rode kleur gaat vervangen door een stralend glanzend witte! Maar haar naam blijft gehandhaafd, en zal in felrode letters op de romp gaan prijken! Ook moet er een nieuw grootzeil besteld worden, waarvoor ik nog op zoek ben naar de beste deal. Via Jap en de 'Friesche connectie' ben ik al aan wat goede adressen geraakt. Ook moet er aan de binnenzijde nog een wat praktischer bed-constructie komen. Een stukje bergruimte moet helaas worden geofferd; maar dan slapen we wel wat rianter dan nu het geval is... Gelukkig ken ik nog iemand die ervaring heeft met scheepsbetimmering... ;-)

Qua fotografie ben ik op school bezig met een korte, maar hevige module. "Bestaand licht en kleur" handelt over de dag- en kunstlichtsituaties. Het zijn maar drie lessen, met nogal veel oefenmateriaal. Bovendien zal ik de laatste lesdag van de module (de dag waarop je je module-opdracht moet presenteren, en deze ook beoordeelt wordt...) missen wegens de wintersport. In overleg is er besloten dat ik al aanstaande dinsdag e.e.a. zal laten zien... Nog niet het eindproduct, maar al wel iets wat daar toe moet gaan leiden. En dan zijn er nog de opdrachten voor m'n bedrijfje... Dus u begrijpt: druk, druk, druk.... 

Maar laat ik nou in tijden van grisis niet klagen. Het negativisme druipt er aan alle kanten al te veel vanaf. Het is natuurlijk ook geen prettige situatie, en de verhalen die je links en rechts hoort zijn af en toe ook echt zuur. Maar al met al krimpt onze economie dit jaar met zo'n 3,5%, waarmee we dan weer op het niveau van 2005 belanden... Maar het is toch niet zo dat we in 2005 niets te eten hadden? Of niet op vakantie gingen? 

Helaas heb ik de oplossing ook niet voorhanden, maar dat zou ook wel wat gek zijn.... toch? 

Ondertussen droom ik gewoon verder over witte pistes, grote schnitzels en evenzo grote pullen bier; Het ruime sop van het IJsselmeer, zonsopkomst en ondergang over pittoreske havens; Terreinrijden op de vlakte van Hato, waterskien, wakeboarden, surfen, zeilen... ofwel Curacao; Terreinrijden in Schotland; Fly-drives naar Corsica; Een huis huren in Kota Baru; Sneeuwkettingen; De Amerikaanse westcoast; Bonaire; De Riviera, Les Landes............. *Zucht*