Hoogtevrees...

In 1999 heb ik een jaartje als chauffeur gewerkt; Vrachtwagenchauffeur om wat exacter te zijn, bij de firma Wesseling. Best een mooi beroep, waarin je ook nog wel eens wat meemaakt. Mijn ritten waren meestal niet zo ver weg, en vaak reed ik er twee op een dag. 's Ochtends stond de wagen dan al geladen klaar en kon ik na het drinken van een bakkie koffie meteen op pad. Dan reed ik een ritje naar Hillegom, waar de wagen geheel leeg gehaald werd. Op hetzelfde adres werd hij ook weer volgeladen en die vracht ging dan weer naar Zoetermeer. Bij dat bedrijf werd het ritueel herhaald, en met wederom een volle bak reed ik dan weer naar Sassenheim om daar bij Wesseling weer te lossen. Daarna werd de wagen weer volgegooid met- meestal - een rit Den Haag. En daar was ik dan tot in de avond zoet mee...
Zo ook die ene keer dat ik eerst nog even twee pallets natuursteen moest ophalen bij een bedrijfje in Rijnsburg. De wagen zat flink vol, en er was nog nét genoeg ruimte over gelaten voor de twee op te halen pallets. Het bedrijf bleek gevestigd in drie garageboxen ergens in een woonwijk. Na veel gemanouvreer stond ik eindelijk klaar om de boel te kunnen inladen. Toen bleek er niemand aanwezig, en daarvan stelde ik de planning bij Wesseling op de hoogte. Nu moet ik er wel bijvertellen dat planners bij een transportbedrijf over het algemeen vrijwel niets met mensen te maken hebben, laat staan van enig tact gespeend zijn. Eerste reactie als je belt met een dergelijke mededeling: "GDVRDEGDVR!"... Elke minuut vertraging schijnt deze (veelal) mannen dusdanig van hun stuk te brengen dat vermoedelijk de levensverwachting van een planner zo rond de 45 jaar ligt. In ieder geval werd het nu snel opgelost, en na een kleine tien minuten stond er een klein Italiaantje voor me die zich hevig verontschuldigde. "No Problemo" zei ik op mn beste Italiaans. Met het oudste- nog werkende heftruckje ter wereld werden twee pallets achterin geladen. Nou... pallets is misschien een wat te groot woord. (Toelichting hierbij: een pallet natuursteen van nog geen meter hoog weegt zo'n 1500 kg.) Dit waren een soort zelf in elkaar getimmerde.. ehh... ja... pallets dan toch maar. Ze waren van italiaans waaibomenhout, en gespijkerd met chiodi qualitata originale (originele kwaliteitsspijkers...) Toen had ik eigenlijk al nattigheid moeten voelen...
Ik moest met de pallets naar Wassenaar, en het Italiaantje zou voor me uit rijden omdat hij de stenen meteen weer zou gaan gebruiken. Na weer heel wat gemanouvreer op een woonerfje in Wassenaar trok ik de achterdeuren open.... Waar ik tot mijn grote schrik zag dat de "pallets" door de toch wel wat ielige hoefjes waren gezakt! En plat op de grond past er echt geen pompwagen onder. "M'neer, kunnen we ze misschien met de hand uitladen?" was de pientere oplossing van Klein Italië. "Jij denkt toch niet dat ik hier 3000 kg met de hand ga staan uitstapelen!" beet ik hem toe. "Ik bel nog wel eens met m'n vienden van de planning..." "GDVRDEGDVRDEGDVRDEGDVR!!!!!!", en ik had hem voor de zekerheid op speaker gezet, mocht onze pizzabakker nog twijfelen aan de ernst van de situatie. "Blijf waar je bent; laadt nix uit; ik bel je over tien minuten...) Was de bondige mededeling aan mijn adres. Je kunt van planners zeggen wat je wil, maar ze kunnen wel dingen snel regelen. Na tien minuten lang een nerveuze Italiaan te hebben weggestuurd (Ik stuurde hem keer op keer naar achteren, omdat ik z'n hoofd niet meer wilde zien) kwam het verlossende telefoontje. "Ken jij toevallig de firma Barselaar?" Die kende ik nog wel van een baantje daarvoor. "Rij daar maar naartoe, dan scheppen zij de pallets eruit" "...eh oké, bedankt". Ik blij, planning ook tevreden, Italiaantje iets minder blij... Hij werd verantwoordlijk gehouden voor de extra tijd, en dus kosten. Bovendien kreeg hij nog een rekening van de Firma Barselaar die het spul alsnog gingen bezorgen...

Eén van de gekste dingen aan het rijden met een vrachtwagen is dat je soms twijfelt aan je hoogte. Kom je aan bij een viaduct, kijk je er voor je gevoel bijna recht tegenaan. In het begin heb je dan toch de neiging om eerst te gaan kijken. "Ze kunnen natuurlijk wel zo'n bord neerzetten dat de doorrijhoogte 4 meter is... ...Maarre ís dat ook echt zo?!"

Vandaag ben ik met de auto naar mijn werk gegaan. Omdat ik daar zin in had, én omdat ik nog even naar Scheveningen moet om wat foto's te maken in het Kurhaus. De parkeergarage bij Binnenlandse Zaken zégt een inrijhoogte te hebben van 1.95 meter; Onze Landcruiser is volgens opgave 1.91 meter... Jaja, tóch maar even een keer extra gekeken toen ik er vanmorgen naar binnen reed. Zou toch wat pijnlijk zijn. Als ik een cabrio had gewild, had ik wel een Landrover gekocht...

Cruisin' Together

En weer is een weekend voorbij gevlogen! Mijn weekend was deze keer een dag langer want ik was vrijdag al vrij. En om een goede reden, al zeg ik het zelf, want ik kon vrijdag onze nieuwe glimmende trots gaan ophalen! Een zilvergrijze Toyota Landcruiser, die op me stond te wachten bij Toyota dealer van Boxtel te Oss (Zie de foto's in de vorige post). Weer eens niet naast de deur, maar daar lijken we een steeds consequenter in te worden. Wat je ver haalt is lekker, maar vaak ook stukken goedkoper. Buiten dat zijn de Landcruisers tweedehands niet vreselijk dik gezaaid dus je bent al snel 'verplicht' voor een exemplaar het halve land door te rijden. Het was niet de allerbeste dag om de tocht naar Brabant aan te vangen want het zuidelijk deel van Nederland had vakantie gekregen en iedereen wilde daar blijkbaar meteen maximaal van profiteren. Je kan het in zo'n vijf kwartier rijden; Nu duurde het ruim twee-en-een-half uur voor ik eindelijk het terrein aldaar opdraaide. Toch met enige weemoed na zo'n drie jaar afscheid genomen van de Mondeo die het perfect heeft gedaan, maar de glimmende 4x4 een paar meter verderop verzachtte de pijn aanzienlijk. Wat een bak zeg! 

...Parkeren bij ons in de straat viel met de Mondeo vaak al niet mee, maar dit is nog wel een slagje erger. Maar dat onze halve wijk in bestelbussen rijdt, en die toch ook elke keer weer kwijt kunnen geeft de burger echter moed....

Zaterdagochtend vond ik een mooie ochtend om Jim achterin 'te gooien' en even lekker naar het strand te rijden. Dat hadden we overigens vrijdagavond ook al gedaan, maar ja, ik wilde toch nog wel even een stukkie rijden. Jim had derhalve ook het weekend van z'n leven, want ook vandaag begon de dag weer met een autoritje, deze keer richting Leidsche Hout.

Zaterdagmiddag moest ik helaas uitstappen om daarna weer op te stappen. Ik had gekozen voor de fietstocht naar Sassenheim in plaats van de verleidelijke autorit. Ik was onderweg om de vierde verjaardag van m'n neefje Thijmen te gaan vieren. De kleine man is nog steeds een krieltje, maar ondertussen toch al weer vier jaar bij ons! Het dreigde aan alle kanten met regen en volgens Buienradar zou dat in Sassenheim precies om vijf - over - half - vier gaan losbarsten. Volgens mij kun je het beter Buienrader noemen, want het was pas rond de klok van vier dat de sluis open ging! Zo kan ik natuurlijk ook het weer voorspellen...

De verjaardag was erg gezellig, en naar goed 'Prinsengebruik' moest ik blijven om aan het eind het licht uit te doen... Zo rond half twee des nachts zwaaide ik thuis de voordeur weer open. Gezellig hoor, zo'n kinderpartijtje!

Vandaag- zoals gezegd -begon de dag in de Leidsche Hout met een lekkere ochtendwandeling. Gelukkig geen kater, en volgens Simone zag ik er zelfs wakker uit! Zie je nou wel: Gerstesap doet wonderen! Na thuiskomst nog even het laatste stukje onafgemaakt straatwerk afgerond. Even vreesde ik dat door het bonken van de hamer die kater zich alsnog aan zou dienen, maar hij bleef gelukkig echt weg. En daarna vond ik het een mooi moment om Jim achterin te gooien, Simone op de passagiersstoel neer te vlijen (ja, op de passagierstoel ja! Zij mag er strax elke dag mee naar haar werk rijden! Mag ik even...) en nog maar eens een leuk stukje door het land te toeren. Stukje ringvaart, richting Vinkeveen om uiteindelijk bij Utrecht weer de snelweg op te draaien en weer terug te rijden. Maar liefst vijfentwintig meter rul zand bij bouwput Leidschen Rijn zijn de eerste "terreinmeters" van ons met deze auto geworden. Er zullen er waarschijnlijk nog wel wat meer gaan volgen...

Kaagwater, Bier & Krentenbollen

Het was een pittig dagje op het water! Een goeie vier Beaufort met uitschieters van dik vijf is stevig om je eerste zeilmeters te maken. Met Simone heb ik alleen op Curacao en Bonaire met respectievelijk een Centaur en een Sunfish gezeild. Een zeegaand zeiljachtje van 8 meter op de 'miniscule' Kagerplassen is dan wel een iets ander verhaal. Na enkele vruchteloze pogingen een steigerplaats aan het Joppe te vinden (alles is te ondiep!) viel de keuze op de steiger voor de Kaagsocieteit (kaagsoos vor intimi). Hier konden we de boot voor de eerste keer tuigen en, na even snel om me heen gekeken te hebben meteen maar besloten een rif te zetten. Het juiste moment afgewacht voor afvaart (niet vlak voor de rondvaartboot van Groene Hart Cruises...) en los waren we! Eerste slag ruime wind... 6,5 knoop (voor de niet nautici: zo'n 12 km/u)! Kijk, zo kom je nog eens ergens. Dat de Kaag niet zo groot is wist ik al een tijdje, maar dat de rakken zo kort waren viel me toch een beetje tegen. Zit je net goed en wel, zie je de ondiepe oever alweer opdoemen. Je hebt geen tijd voor een krentenbol, let alone tijd om een tabak te wentelen. Toch was het mooi de Red Alert eindelijk zeilend in actie te hebben. Ze vaart fantastisch! Blijft goed bestuurbaar, ook bij flinke helling. Ze blijft lang op snelheid en is goed wendbaar. Na een goede twee uur vrijwel alle plassen van de Kaag gerond te hebben klonk er ineens een onaangename "krak!". Gelukkig niet onder water maar, zo bleek, toch een vrij cruciaal onderdeel: Het bevestigingspunt van de grootschoot aan de giek had het begeven! Zout water heeft toch wel enkele nare bijwerkingen voor metaal...

We hebben nog even geprobeerd om met alleen de fok door te varen, maar de overstagmanoeuvres werden er niet relaxter op. Toen maar besloten om dan eindelijk die krentenbollen maar eens te verorberen, en een koud biertje te drinken. 'Ouderwets' geankerd op de Kever en na een paar uurtjes, met reeds gestreken mast terug naar de veilige haven.

Ik vond het een mooi tochtje met de rode dame. Tevreden over hoe ze zeilt, maar meteen de conclusie dat onze ligplaats in Warmond alleen voor dit seizoen zal zijn...

Verder nieuws van het front: Zonder er verder echt over uit te wijden...

2 foto's

Sooo, da's een groote ootooh

Van Bastenweer

Officieel is de zomer'"losgebarsten" al is daar met bescheiden voorjaarstemperaturen nog niet veel van te merken. Niet dat het slecht weer is; Integendeel zelfs, maar het is een beetje 'Van Bastenweer'. Als je de statistieken bekijkt heeft hij het heel goed gedaan als bondscoach. Slechts 6 verloren- van de 48 onder zijn leiding gespeelde -wedstrijden. Met 32 gewonnen partijen is hij de meest succesvolle bondscoach die Nederland ooit had. Maar er onbreekt iets in dit succes, namelijk een grote titel, cup of wat voor prijs met aanzien dan ook...

Met het weer is het een beetje hetzelfde verhaal. De gemiddelde temperatuur is prima, er is vrijwel geen neerslag geweest (vergeef me oosterlingen van ons land... Bij ons in het westen zijn de 'pingpongballen' uitgebleven), maar de echte zomer laat zich vooralsnog niet zien. Geen wekenlange hittegolf met daaropvolgend de onvermijdelijke onweersbuien. Maar in tegenstelling tot Van Basten kan het met de zomer nog wel wat worden. Ik zeg: "Kom maar op met die hittegolf!"

Extra gebrand op dat mooie weer ben ik voornamelijk omdat dit weekend de Red Alert uit de steigers komt. Het mocht even duren, maar na telefonisch contact met Ad Spek gisteren, werd duidelijk dat ze dit weekend zeker vaarklaar is! We gaan de plas op, en ik heb er zin an! Eindelijk kunnen we gaan kijken waar ze voor gemaakt is: Zeilen! Dat de motor het goed doet heb ik ondertussen uitvoerig kunnen testen, maar nu eens kijken hoe goed de zeilcapaciteiten zijn. 

Hierover uiteraard meer na het weekend...

Afgelopen dinsdag was mijn laatste schooldag voor dit moment. Helaas kan ik niet zeggen dat ik nu 'grote vakantie' heb want het ministerie verheugt zich reeds weer met de wetenschap dat ik voorlopig op de dinsdagen weer in Den Haag te vinden zal zijn. Ik vond het juist wel lekker zo'n onderbreking  van de week. Maar in augustus barst het tweede deel van de opleiding alweer los en wordt de dinsdag weer mijn fotografiedinsdag. Prettig!

Van de 14 gestarte cursisten zijn er uiteindelijk maar 9 die zich mogen aanmelden voor deel twee van de opleiding. Van die 9 hebben slechts 5 dat ook daadwerkelijk gedaan. Niet zo'n hoge score, maar ook niet iedereen wil door of wil nu nog niet door. Van die 5 gaan er dan weer 3 het vervolg in Apeldoorn doen, wat maakt dat ik slechts met 1 klasgenote strax in augustus weer op de stoep van het Nemogebouw zal staan. 

Gelukkig was onze lerares tevreden met het resultaat van mijn opdrachten. Dat had ze natuurlijk in de afgelopen weken al laten doorschemeren, maar het is toch prettig als je aan het eind te horen krijgt dat het oke is. In het vervolg zal het allemaal niet zo makkelijk gaan, en zal er heel wat meer techniek en creativiteit aan te pas moeten komen om de leraren en leraressen tevreden te stellen. Ook daar heb ik zin an! 

Maar eerst... varen!

Tjezus!!!

Het is weer over met de pret. Gisterenavond werd oranje overlopen door de Russen van Guus en was het min of meer een wonder dat er nog een verlenging aan te pas moest komen om het oordeel te vellen. Uiteindelijk gebeurde er in de tweede helft van de verlenging wat al de gehele wedstrijd in de lucht hing: de Russen scoorden twee maal. Met nog minder dan tien minuten spelen was het een vrijwel onmogelijke opgaaf dit nog recht te breien. Een goed voorbeeld waren de Turken geweest, die al twee wedstrijden op rij lieten zien dat je een partij in de laatste vijf minuten nog kan beslissen. Maar dan moet je er wel in geloven, en dat was precies wat er gisteren volledig aan ontbrak. Na dit schlemielig verlies kwam de onvermijdelijke zoektocht naar excuses. 

Was het het trieste verlies van de te vroeg geboren dochter van Khalid Boulahrouz? Was het het onderbroken spelritme van de basisspelers in de wedstrijd tegen Roemenie? Was het de ingetrokken tweede gele kaart voor de Rus Kolodin, en de daarmee gemiste vrije trap? Was het toch de lies van Robben? Was het het oranje shirt van Jose, dat ze tijdens de gewonnen wedstrijden niet had gedragen en nu wel? Was het.... Tja, volgens mij was het een totaal gebrek aan inzet wat gezien het spelbeeld van de eerste drie wedstrijden bijna niet voor te stellen is! 

Hoe dan ook liggen 'we' eruit, en ik zal me de rest van het toernooi voor de tv nestelen en in gepaste stilte Rusland supporten. Want het is wel een leuk team waar 'we' van verloren hebben!

Hedenmorgen rond de klok van 10 uur liet onze kleine viervoeter mij uit. Daar was ik blij mee, want de genuttigde consumpties van de voetbalavond ervoor maakten dat m'n hoofd iets zwaarder aanvoelde dan normaal. Aan het parkje waar Jim naar hartelust 'z'n ding kan doen' grenst -verbonden door een bruggetje- een begraafplaats. De beheerder van die begraafplaats en bijbehorend kerkje is een uiterst vriendelijke 'Kattuker' die- volgens mij- een van de mooiste plekjes van Leiden bewoont. In mijn rondje met Jim loop ik dan ook graag even langs de begraafplaats, om dan bij de Zijlpoort weer uit te komen. Zo ook vanmorgen, en ik kwam aldaar ook de beheerder tegen. Na een kort gesprek over het te zwaar beladen van een te klein aanhangwagentje, vroeg hij me of ik misschien een bakfiets wilde hebben(!) Al heel vaak was ik langs die- onder een zeiltje opgeborgen- bakfiets gewandeld voornemens een keer te vragen of hij die misschien kwijt wilde. Vandaag werd hij zo in m'n schoot geworpen, weliswaar niet letterlijk want dat zou best pijnlijk zijn...

Nadat het oude hangslot was doorgeslepen ("die sleutel he'k ooit wel had' van diee gasten, maar kweenie wwaerie is" (*vet katwijks accent*)) kon de bakfiets uit z'n parkeervak worden gereden. "Oh ja, d'r staet veur jou nog wel een mooie tekst veurup geskreven..." "HAHAHAHA!!!"

Zelfs van mij?!

Sinds vandaag dus de gelukkige eigenaar van een bakfiets met boodschap! (de plakletters zijn overigens al direct verwijderd, al is de tekst nog steeds duidelijk aanwezig...)