.....

Hoe komt een goed idee tot stand? Vaak op momenten dat je er het minst rekening mee houd en bij activiteiten die- op z'n zachts gezegd - totaal geen verband houden met het idee. U weet wellicht waar ik heen wil: onder de douche, tijdens een toiletbezoek, tijdens de hond uitlaten of tijdens een telefoongesprek waar je eigenlijk je hoofd bij moet houden; Autorijden, treinreizen, op de fiets van of naar diezelfde trein, tijdens een functioneringsgesprek, tijdens het tandenpoetsen, of soms zelfs midden in de nacht in je diepste Remslaap. Eigenlijk kunnen goede ideeën derhalve vrijwel altijd en overal aan de gekwelde geest ontspruiten, vermits er maar enige inspiratie in de achtergrond op de loer ligt. Wat brengt mij op dit prangende onderwerp?

Ik heb een briljant idee nodig! ...En ik heb er geen!

Ik fiets me suf van en naar station, rijd auto, reis met de trein, poep, plas, douche, laat de hond uit, poets m'n tanden, slaap diep, en -hell- voerde zelfs onlangs nog een functioneringsgesprek, maar er ontsproot helegaar niets! Let alone een briljant idee ... bummer!

Ik moet mijn eindopdracht voor school maken. Dinsdag ga ik schieten; Dinsdag moet ik schieten. Ik moet een idee... ik heb alleen geen idee. Anyway...

Binnenkort meer!

Uit(vr)eters

Het was alweer heel lang geleden dat Simone en ik samen uit eten gingen. Niet omdat ik zo'n lompe kinkel ben die nooit zijn vriendin eens mee uit eten neemt, maar meer omdat mijn vriendin de laatste tijd maar zelden tijd heeft om überhaupt iets leuks gezamenlijk te doen. Dat is overigens een geaccepteerd feit hoor- dus maakt u zich vooral geen zorgen- maar sinds haar overplaatsing naar een nieuw op te leveren AH filiaal bekend werd, zijn haar werkweken gemiddeld twee keer zo lang geworden...

Dat filiaal is trouwens afgelopen woensdag officieel geopend, waarmee de ergste arbeidinspanning vooralsnog geleverd is. Vanavond zei ik al gekscherend: "Zo, nu kun je weer gewoon 12 uur per dag gaan werken in plaats van 18...".

Zoals ik al schreef was het dus al even geleden dat we voor het laatst in de gelegenheid waren om eens gezamenlijk de stad in te tuigen. Toen ik Simone vanuit de auto belde, vandaag zo rond 18:00, vroeg ze me dan ook even te reserveren bij ons favoriete restaurant in Leiden: Wessels. Goed eten en drinken, betaalbaar, ontspannen, fijne- en kundige bediening, en - ook niet onbelangrijk - op rolafstand van huis. Maar een telefoontje verder bleken wij niet de enige te zijn die er zo over dachten: Vol. Dan maar een alternatief bedacht in de vorm van Olive Garden. Ook goed bevallen, al is het maar ervaring van een eenmalig bezoek. Maar ook deze uitspanning bleek populair, en kon ons geen 'tafel voor twee' aanbieden. "Tjee-de-pee!" riep ik verontwaardigd (terwijl ik mij onderwijl oprecht verbaasde over het gemak van een automatische versnellingsbak want ik had de Cruiser ook al een tijdje niet meer bereden) "Wat nou recessie?!" "De hele stad zit vanavond voor kapitalen buiten de deur te knagen!" Enfin, ik kan me nog wel eens heel hardop verbazen als ik lekker alleen in de auto rijd. Desalniettemin had ik nog steeds geen geschikte eetgelegenheid gevonden, en nam me voor eenmaal thuis eerst even internet te checken of er nog leuke ideeën te vinden waren. Maar het valt niet geheel mee in Leiden; Tenminste, als je Wessels als standaard neemt. Die prijs/kwaliteit verhouding is gewoon erg goed. Simone en ik hadden al eens eerder de fout gemaakt toen Wessels volgeboekt bleek om bij "de Branderij" te gaan eten. Dat valt dan gewoon vies tegen. Met de nadruk op vies.

Uiteindelijk besloten we na thuiskomst van Simone om gewoon lekker de stad in te lopen en onderweg een restaurantje uit te zoeken. En, what's in a name, belandden we bij Mej. Janssen. Leuke kaart, aardige locatie (tegenover de erotische supermarkt, dus je moet het wel leuk vinden om naar paspoppen in miniscule strings te kijken), maar verder geen reden om niet eens binnen te lopen. We begonnen met een biertje en een mandje stokbrood met... ja... wat was het nou precies? Geen Aioli, geen kruidenboter, maar ook niet echt knoflooksaus, hoewel de grofgemalen knoflook wel tussen de tanden bleef zitten... We bestelden voorgerechten (paling voor Simone, forelfilet voor mij) en hoofdgerechten (2 x de Tournedos Poivre; 1 medium, 1 medium-rare). We hadden natuurlijk veel bij te praten, en veel praten maakt dorstig. Onze glazen stonden echter al een minuut of tien leeg, en niemand in de buurt... Bij het brengen van het voorgerecht konden we eindelijk nieuwe bestellen. Met het voorgerecht op tafel wil je dan wel graag beginnen met eten, maar helaas ontbrak het mij aan het nodige gereedschap om de forel op gepaste wijze naar binnen te werken: "Oh ja, bestek..." kirde 'onze' als kruising tussen Macy Gray en Mickey Mouse klinkende serveerster. De smaak was overigens wel in orde, maar kan iemand mij uitleggen waarom je- als je net als aperitief een mandje stokbrood voor je neus had staan, je er dan bij het voorgerecht weer een krijgt?! Is het eigenlijk een soort broodmaaltijd? En kom me niet aan met 'het neutraliseren van de smaakpapillen', want er lag slechts 1 smaak op het bord...

Daarna kwamen de tournedos. Overladen met champignons, en het ontbreken van peper in wat voor vorm dan ook, deed mij vermoeden dat er een ander recept van de kaart op tafel was beland. Om het niet te ingewikkeld te maken besloten we dat een aanvulling van de bestelde pepersaus afdoende zou zijn, en vroeg ik maar niet welke van de twee nou eigenlijk medium-rare gebakken was... Dat konden we zelf wel uitvogelen, toch? Op het bord voor m'n neus lag een biefstuk van uitstekende kwaliteit en flink formaat, keurig medium-rare gebakken. Op Simone d'r bord lag een- zo mogelijk- nog grotere biefstuk van uitstekende kwaliteit, die aan beide zijden heel even de pan had geraakt. Zo'n 4 cm dik , en diep, dieprood (en koud!) aan de binnenkant! Navraag bij de serveerster leerde dat we de borden hadden moeten omruilen (hoe hadden we ook zo dom kunnen zijn...?) want er was er een rare, en een medium, toch?

We drongen er op aan dat deze koe toch nog even iets bijgebraden diende te worden, al was het maar om met zekerheid te kunnen vaststellen dat deze echt niet meer leefde! Nou, het mocht!

Alleen toen Simone haar bord weer terug kreeg waren natuurlijk de reeds opgeschepte (gefrituurde(!)) aardappels verdwenen. "Ohhww ja... nou dan komen die er zo nog wel aan" kirde Macy Mouse weer even vrolijk.

Over de smaak en kwaliteit van de biefstuk viel niet te twisten, die was goed! Maar verder is het echt zonde van je geld om bij Mejuffrouw Janssen te gaan eten. Een ruime €90, zonder enige excuses voor bijvoorbeeld de verkeerde bestelling, vind ik echt schandalig! Wessels is ongeveer van hetzelfde prijsniveau, maar dan ga je wel voldaan weer naar huis.... al rollend!...

:-)

Overigens ligt Simone nu alweer een tijdje op een oor... Die moet nog een beetje slaap inhalen!

verkeer informatie

Zo kort voor het slapen gaan realiseerde ik me dat het wellicht nuttig was te vermelden dat ik de afgelopen dagen weer ipodloos reis...

Voor de ietwat betrokken lezer een duidelijke aanwijzing voor wat mijn gemoedstoestand betreft.

For what it's worth...

Weer zin

Ik heb een plan: Ik maak nooit meer een plan... Zo beschreven Acda & de Munnik uitstekend het gevoel wat ik heb met de voornemens betreffende dit weblog. Het klinkt natuurlijk fantastisch om nieuwe stukken aan te kondigen, maar als die vervolgens uitblijven is het extra zuur voor al die trouwe lezers die zich reeds zaten te verkneukelen aan het idee van nieuwe loze informatie van mijn hand. 

De oorzaak van het zo lang uitblijven van nieuwe posts is wat mij betreft duidelijk: Momenteel zuigt mijn werk... En dat "zuigt" is in dit geval zowel letterlijk als figuurlijk. Het zuigt als in "it sucks"; En daarbij zuigt het ook werkelijk alle energie uit mijn (overigens verder goddelijke) lijf, waardoor ik behoorlijk inspiratieloos ben en- erger nog -niet eens de energie heb om uberhaupt iets in te tikken. Met wat er dan allemaal aan de hand is op dat ministerie zal ik jullie niet gaan vermoeien, maar aanstaande woensdag zal ik in ieder geval een gesprek hebben waarin ik ten laatsten male ga proberen een gedegen oplossing te bespreken voor de onstane ellende. Feit is dat ik, evenals mijn overige collega-drukwerkplanners, met onverminderde tegenzin de dagelijkse gang naar Den Haag maak. Dat er een onaangename sfeer op de afdeling is, en een gedegen management ontbreekt. Zo, dat is het enige wat ik er over ga zeggen, ook om te voorkomen dat ook de laatste 3 lezers van dit ooit zo illustere weblog zullen afhaken.

Maar de beperking van gebrek aan inspiratie, goedgeluimdheid, en energie heeft (hoe kan het ook anders...) ook een positieve kant. Mijn dagelijkse tocht naar Den Haag leg ik in ±80% van de dagen af  zonder enige vorm van vermaak in de zin van ipods of couranten. Principieel geen kranten mits ze zich reeds in de coupe bevinden (en dan eigenlijk alleen maar De Pers. Maar die lijken sinds een aantal maanden ook volledig het spoor bijster nu ze vrijwel dagelijks openen met een vreselijk opiniestuk, terwijl ze in het verleden toch juist geroemd werden wegens objectiviteit) Als ik lekker in m'n vel steek vermaak ik me meestal prima met kijken naar voorbij flitsende koeien, schapen en elektriciteitsmasten; Mensen in de coupe met foute dassen, luid telefonerende aanstaande sollicitanten ("Ja, ik heb nu nog geen oplossing voor de kinderen, maar ik ga gewoon zeggen dat ik dan maar tot half drie kan werken" aldus de vrouw hedenmorgen tegenover mij, kwetterend tegen een vriendin. Gaat vast lukken met die baan...) onbegrijpelijk brabbelende toeristen, en norse conducteurs (ik weet eigenlijk niet of ze nog zo heten sinds ik vandaag constateerde dat er met koeienletters "Service en Veiligheid" op hunner ruggen geborduurd staat en de aloude conducteur me daar geen archetype van dunkt) Maar als ik me in de overige 20% van de dagen bevind, ervaar ik mijn medepassagiers als een enorm overbodige luxe en zonder ik me graag af met muziek. "Net als de meeste mensen", zou ik haast zeggen. En dat heeft dan weer tot gevolg dat je- ondanks bijna 15 gieg aan muziek in je telefoon- toch moet constateren dat je aan wat nieuws toe bent. En gelukkig delen Simone en ik voor ongeveer diezelfde 80% eenzelfde muzieksmaak. Derhalve schafte ik vorige week aan: (ja, lees het nog even na, stelletje downloaders: "schafte aan!") de nieuwe Muse, Arctic Monkeys, Pearl Jam, en Paolo Nutini. En dan heb je ineens heel veel nieuws te luisteren! 

Met name Paolo Nutini is erg prettig als je niet zo heel erg veel zin hebt om naar je werk te gaan. Lekker oud gemaakt, doet soms denken aan Otis Redding of Ray Charles, maar ook met latinklanken, country en soul. Alom een erg lekker plaatje wat me tot nu toe dusdanig heeft geboeid dat de overige drie albums nog even moeten wachten op nadere beschouwing.

Ik beloof nix, maar hoop jullie hier toch binnenkort weer te zien!

 

Drukkend Bestaan

Stay tuned... Binnenkort komt er een dag dat ik weer eens iets te vertellen heb. 

Jaja, ik weet het: het is vakantietijd en het zou allemaal een stuk rustiger moeten zijn, maar ik merk er vooralsnog verrekte weinig van! Het ministerie is in deze tijd vrijwel volledig verlaten, maar de nadruk ligt hier toch op het- doorgaans zo onschuldige- woordje 'vrijwel'; Degenen die de posten eenzaam bemannen ofwel bevrouwen hebben er schijnbaar lol in gekregen de Grafische en Multimediale diensten te overspoelen met werk... Weliswaar variabel in omvang en bewerkelijkheid, maar immer voldoende om de (door mij eveneens eenzaam bemande) drukwerkplanning tot een onaantrekkelijk drukke werkplek te maken. "Druk, werk"... zeg dat wel. Of deze: "Best druk... in je eentje"

Tel daarbij nog een aantal (overigens erg leuke!) foto-opdrachten bij op, en er blijft ineens bar weinig tijd (en zin) over om middels dit medium de rest van de wereld op de hoogte te brengen van m'n overige belevenissen...

Maar... beterschap is beloofd. Tot snel!