ZeeAharend

Re: sidual

2011-07-18T02:24:00.003+02:00

Weemoedig open ik zojuist mijn eigen blogpagina, en word direct geconfronteerd met de fraaie afbeelding van mijn zo geliefde Landcruiser bovenaan deze pagina. Een afbeelding uit een serie die ik ooit als opdracht voor de Fotovakschool maakte, en waarvan mijn toenmalige docent zei dat je de liefde voor de auto duidelijk kon terugzien. En voor zover ik de capaciteit bezit om liefde voor het materiële te koesteren, gold dat zeker voor m'n stoere Landcruiser. Ik herinner me nog als de dag van gisteren het moment van aankoop, de proefrit, en de eerste trotse kilometers als nieuwe eigenaar door het Brabantse Land... De eerste voorzichtige terreinmeters in de grote zandbak van Almere... Helemaal afgeladen met fietsen achterop en surfplanken op het dak voor de zomervakantie, en dito maar dan zonder fietsen maar mét skies en snowboards op het dak richting de Franse sneeuw... Goeie herinneringen aan de tofste auto in mijn bestaan tot zover!

Vorige week vrijdag draaide drie uur later dan afgesproken een zilvergrijze Toyota Avensis voorzien van een exportkenteken de straat in. In die auto drie donkergetinte mannen waarvan de eerste die uit de auto kwam mij vriendelijk begroette. De andere twee volgden zijn voorbeeld en een van hen vroeg of ik de sleutel van de Landcruiser aan hem wilde overhandigen... Dat wilde ik weliswaar niet, maar deed het toch omdat dat nu eenmaal de procedure is die gevolgd dient te worden bij een eventuele autoverkoop. De mannen begonnen razendsnel aan het door hen- duidelijk niet voor het eerst -uitgevoerde ritueel: Eén praatte met mij over de historie van de auto, de reden van verkoop en de huidige technische staat. De ander klom direct in de auto om deze te starten en vervolgens de airconditioning uitgebreid te testen, en de derde liep rondom de auto en beoordeelde het uiterlijk. De motorkap werd geopend terwijl ondertussen in onverstaanbaar Frans druk werd gecommuniceerd. De informatie die ik aan de eerste persoon had vrijgegeven werd doorgespeeld aan de andere twee, en na een ogenblik van bijna prettige stilte knikten ze alledrie tevreden. De eerste man gaf me vervolgens weer een hand en zei dat het "Okay" was...
Twee van de mannen sprongen vervolgens weer in de Avensis, en een van de twee riep vanuit de auto dat de derde man het verder met mij zou regelen... Deze lachte vriendelijk, en daarop stelde ik voor om dan het financiële gedeelte maar even binnen af te wikkelen. Dat leek hem ook een beter idee... Zie je nou dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde zijn... Zaken doe je binnen.
Eenmaal binnen probeerde hij toch nog even de prijs te onderhandelen, maar dat leek me beter van niet, omdat hij dan alsnog naar huis zou moeten lopen... We waren namelijk eerder die week telefonisch al een prijs overeengekomen, dit even om duidelijk te maken- en dat u hiermee niet in de veronderstelling verkeert -dat ik niet zou weten hoe het "marktplaatsmodel" werkt. Hij lachte wederom vriendelijk, en zei- wederom- dat het "okay" was. Vervolgens ging met een ervaren zwaai de schoudertas open, waar hij een enorme stapel briefjes van €50 uit opdiepte. Keurig per 10 gebundeld, die hij vervolgens in keurige stapeltjes op tafel uitstalde tot het overeengekomen bedrag in z'n geheel de tafel vulde... Nu vertrouw ik iedereen van nature het liefst gewoon op z'n blauwe ogen, maar íets in me zei dat het toch verstandig was het boeltje even na te tellen; ook al omdat hij geheel geen blauwe ogen bleek te hebben... Ik duizelde al bij het aanzien van de stapeltjes, let alone dat ik ook al die stapeltjes nog eens zou moeten natellen op de gewenste hoeveelheid.
Ik begon desondanks... Maar ineens leken alle briefjes wel een andere structuur te hebben, van ander papier gemaakt te zijn, of zelfs van formaat te verschillen... Met iets andere woorden: ik vertrouwde de deal ineens voor geen meter meer. Ik vroeg hem om met me mee te gaan naar de dichtstbijzijnde bank, zodat ze daar het geld machinaal konden tellen omdat ik elke keer de tel kwijt raakte (en meteen konden oordelen over de authenticiteit hiervan, maar dat hoefde hij uiteraard niet te weten). Hij lachte maar weer eens vriendelijk, en zei dat het "okay" was. De minstens zo vriendelijke dame bij de ING telde professioneel handmatig het bedrag... het bleek te kloppen. En ze fluisterde me toe het bedrag via de machine te storten omdat dan meteen de authenticiteit van het geld getoetst zou worden (maar dat hoefde hij uiteraard niet weten). Het bleek te kloppen... Hij lachte vriendelijk en we stapten de bank uit om gezamenlijk met zijn auto op mijn naam richting Zoetermeer te rijden...

Mijn laatste rit met de Cruiser was naar de RDW te Zoetermeer. Zeker niet de meest romantische bestemming, maar wel het adres om een auto die- in dit geval naar Mali- geëxporteerd gaat worden definitief te laten uitschrijven. De kentekenplaten moet je er ter plaatse afschroeven en door een luikje in de muur naar binnen deponeren...
Ik hoop dat de "rich businessman" (zoals de koper -die slechts tussenhandelaar bleek-, de vermoedelijke nieuwe eigenaar in Mali typeerde) nog jarenlang plezier heeft van mijn Cruiser!

Re: spons

2011-05-19T10:05:00.001+02:00

Treinreizen 2

Woensdagochtend

In de veel kortere trein dan normaal op dit tijdstip, is nauwelijks een plek te vinden. Uiteindelijk nestel ik me weer eens op de trap, waarna nog tientallen mensen mij willen passeren omdat ze denken dat zich elders in de trein nog een leeg zitparadijs bevindt. Buiten mijn zicht, maar binnen mijn gehoor, wordt een telefoongesprek in het Engels gevoerd met een dik Amerikaans accent. De filmische toon die daarmee wordt gezet trekt met regelmaat de aandacht van mijn balkongenoten. Als 'the American' ophangt, word ik onaangenaam herinnerd aan de vraag die ik mezelf al vaker stelde, al zittend op de bovenste traptrede: "Waar komt die enorme tocht in een trein soms zo plotseling vandaan?!"

Woensdagmiddag

Het weer is spontaan omgeslagen, en ineens is het wollen vest dat ik vanmorgen nog hard nodig had, nu ernstig overbodige bagage. Met het vest in m'n rugzak, welke hierdoor buitenproportionele vormen aanneemt, baan ik me een weg door de volle coupé. Ik probeer niemand te raken met het gevaarte op m'n rug, en ik vind, zonder noemenswaardige kleerscheuren, een zitplaats. Het gesprek in de aangelegen vierzitter behelst beebies, babies, baby's en babygerelateerd geneuzel. En dat door twee (aannemelijk) academisch geschoolde vrouwen. Het is domweg geen gehoor... Babyeuze prietpraat op niveau, Blèghh!

Donderdagochtend

Bijna psychedelisch is het effect van het volgen van de bovenleiding gefocust op eenzelfde punt. Het lage zonlicht is bijna te fel om tegenin te kijken, en ik weet nu al dat als ik strax in de donkere stationshal van Den Haag CS uitstap, ik van die vlekken voor m'n ogen ga krijgen. M'n oren werden even daarvoor reeds flink geteisterd door de conducteur met kleine dreads in z'n nek (...) die tot 4 keer(!) toe juist naast míjn oor het signaal gaf dat we zouden vertrekken. 'Make up your mind!' "Besluiteloosheid dunkt me geen pré in een beroep als het uwe!". Half doof, half blind; een goed begin van een toch al mooie (werk)dag...

Dinsdagochtend

De zon laat zich tussen de grijze regenwolken nu met regelmaat zien, en de wereld ziet er zo toch een stuk vriendelijker uit. Als ik vanuit de coupé probeer omhoog te kijken hoe de lucht er verder uit ziet, bemerk ik ineens dat het zicht beperkt wordt een sticker aan de bovenzijde van de ruit. Een 'S' in het midden met rechts daarvan 'Stilte' en op links de Engelse vertaling daarvan. Ik ken het doel van een stiltecoupé, maar snappen doe ik het evenwel niet. Stilte is doorgaans best fijn, maar je voelt je toch een beetje "geshust!" met zo'n sticker. Bovendien beperkt het ook nog eens het uitzicht... Je mág nie praten nie, en je kán nie zien nie!

Dinsdagmiddag

Het vertrek vanaf Den Haag Cs gaat altijd gepaard met het schommelen van de trein. Met een lege maag kan je er zelfs kortstondig een beetje zeeziek van worden; Maar vandaag niet. In de coupé klinkt een aangename geluidssensatie van kleine gesprekjes, ritselend krantenpapier en het rollen van de dikke stalen wielen onder het treinstel. Buiten lopen koeien, schapen, honden en bazen. De zon schijnt, en het eerste groen begint weer te groeien. Zo lijkt het leven ineens weer erg mooi. Bijna een eng voorteken, aangezien ik me afgelopen zaterdag ook zo voelde...

Woensdagochtend

Ondanks dat de trein behoorlijk vol is, en de meeste vierzitters daadwerkelijk door vier mensen gevuld worden, kreeg de man schuin tegenover mij het voor elkaar vier stoelen in z'n eentje te bezetten. Z'n hele houding straalt dan ook onvriendelijkheid uit, en z'n blik was op z'n minst verstoord te noemen toen ik schuin tegenover hem plaats nam. Bij hoge uitzondering op dit korte traject komt een conducteur langs om de 'kaartjes te knippen'. De man is in het bezit van een trajectkaart dus heeft ervaring in het asociaal bezetten van zitplaatsen. In de vierzitter naast ons legt een jongedame in Nederlands- Engels telefonisch aan haar aupair uit hoe de moedermelk uit de koelkast vermengd moet worden.... Den Haag is soms best ver...

Woensdagavond

Veel later dan gehoopt plaats ik mijn achterste op een van de twee lege stoelen. De frustratie van werk is nog vers, en ik stoor me feitelijk aan alles waar ik geen grip op heb. Het gesprek van de dames iets verderop in de coupé vraagt dan ook een uiterste inspanning hier niet tussen te springen en te vragen of ze 'alsjeblieft hun mond willen houden'. Ik realiseer me ineens dat hiervoor stiltecoupées voor zijn uitgevonden. Had ik daar niet een uitgesproken mening over?! 
Maar genoeg over mij...

Donderdagochtend

De sfeer op het station is enigszins bedrukt en veel mensen 'ondergaan hun lot' om zich naar hun bestemming te begeven. Zo ook ik, en als een lam naar de slachtbank laat ik me meevoeren de trein in. Ik heb door de massa nauwelijks keus of ik boven of beneden ga zitten en eindig uiteindelijk bij toeval naast een lege stoel. Ik zit. Bekende geluiden, alleen klinken ze nu niet rustgevend, doch eerder onheilspellend. Als ik af en toe even opkijk van m'n schermpje en ik kijk toevallig iemand aan, zie ik zo'n zelfde holle blik die ik mezelf ook toedicht op dit moment. De machinist heeft echter peper in z'n reet, en binnen no-time lopen we Laan van NOI binnen. Het komt vast goed vandaag...

Dinsdagmiddag

De NS heeft weer een manier gevonden om de reiziger het reizen zo onaangenaam mogelijk te maken: een trein inzetten op het drukste moment van de dag die slechts eenderde van de normale lengte heeft... Werkelijk, varkens worden nog luxer vervoerd! (oke, iets gechargeerd geef ik toe)

Vrijdagochtend

Zwarte katten, ladders, gebroken spiegels... Ik heb m'n best gedaan al deze ongeluksitems te vermijden hedenochtend. Maar tot nog toe mag deze vrijdag de 13e wat mij betreft al opgenoteerd worden als een prachtige dag. Momenteel razen we in een redelijk bezette intercity langs de uitgebloeide bollenvelden mooie uitgelicht door een felle ochtendzon. Niemand praat te hard, geen iPods op hoog volume... Eigenlijk nix te klagen...

Re: tro

2011-05-18T17:41:00.003+02:00

Hoewel ik sinds een aantal jaar mezelf niet meer tot de categorie "fanatieke windsurfers" mag rekenen, ben ik nog steeds wel in het bezit van een compleet surfsetje. Hiermee kan ik op dagen dat de windmeter minimaal vier Bft aangeeft in ieder geval lekker het water op en, ondanks dat ik niet de snelste van de plas ben, kan ik nog steeds goed meevaren met de eerder genoemde categorie. De surfset die ik bezit is een allegaartje van materiaal dat ik ofwel als overjarig model op de kop kon tikken, danwel via het bekende tweedehands circuit in de vorm van Marktplaats heb bemachtigd. Het is ondertussen bijna een neurose geworden dat ik gemiddeld zo eens in de week mezelf weer op de het web begeef om te zien of er nog "spullen van mijn gading" voor een prikkie te koop zijn. Zo ook een klein halfuur geleden, toen mijn oog ineens getrokken werd naar een advertentie die een enorme glimlach op mijn gezicht toverde...

En hoewel ik echt nog 'Oldschool"heb leren surfen, laat ik deze briljante aanbieding denk ik toch aan me voorbij gaan... (Wel zonde van het bijbehorende wedstrijdzeil...)

Re: toriek

2011-04-06T01:53:00.008+02:00

Het is alweer een tijdje stil hier, maar in het klein wordt er toch nog wel eens wat geschreven. Om dit toch wereldkundig te maken een bloemlezing van een miniblog genaamd:
Treinreizen...

Donderdagmiddag

Een vervelend, verveeld gesprek via de telefoon links tegenover mij. Vervelend door de nasale stem, verveeld door de leegte in de geproduceerde zinnen. Verder heerst er spreekstilte en vult de coupé zich met het ratelroffelende geluid van wind langs de ventilatieroosters. De meesten houden in minimaal één hand een mobiele telefoon, al was het maar om de onaanspreekbaarheid nog eens dik te onderstrepen...

Vrijdagochtend

Zoals zo vaak is er geen reguliere zitplaats te bekennen en rest mij een plekje op de trap op het laatste balkon. Het is er vrijwel leeg, maar nog voor ik goed en wel zit krijst het kind vanuit de kinderwagen mijn gehoorgangen finaal dicht. Onderwijl voert moeder op dwingende toon een telefoongesprek over de dubbele agenda van de vermoedelijke vader. Door de verhitte toon van moeder krijst kindlief zo mogelijk nog harder, en als ik enigszins verontrust opkijk, ben ik alleen maar blij dat ik nog leef na haar dodelijke blik. Vooralsnog richt haar woede zich kennelijk op elke man...

Vrijdagmiddag

In kleine, met de hand afgebroken stukjes gaat de chocolademuffin gestaag mondwaarts. De bezetting in de vierzitter is klassiek, en hoezeer ik ook de methode kruislings vullen van een vierzitter in de trein verfoei, doe ik er zelf net zo hard aan mee. Terwijl nog steeds de muizenhapjes muffin naar binnen gaan, verbaas ik me over de dikke laag make-up die overduidelijk haar functie als camouflagemiddel jegens een onrustige huid met pukkeltjes niet adequaat vervult. Het is een slordige en onprettige aanblik. In de vierzitter naast me wordt onderwijl in recordtempo een mail getikt op het te kleine laptopje... Schiphol nadert, en ik vlucht.

Maandagochtend

Ritselend krantenpapier en deodorant. De zon komt, onderbroken door bomen en andere obstakels , vlekkerig de coupe binnen. De man naast me geniet er zichtbaar van, en legt z'n hoofd tegen het grijze glas en sluit z'n ogen. Wat hij mist is prachtige ochtendmist over bedauwde velden. Dan ineens klinkt een mobiel die de sereniteit in de coupe heftig opheft. Een kort gesprek in rap Chinees volgt, en iedereen is weer terug op aarde...

Vrijdagochtend

Er is geen officiële houdbaarheidsdatum voor stewardessen, maar het exemplaar dat twee vierzitters verderop de 'Krant van zwakker Nederland' leest, is er desondanks ver overheen. Ze heeft iets van dat strenge, hautaine gedrag wat ze in de loop der jaren ontwikkeld heeft, vermoedelijk om iets te enthousiaste passagiers op gewenste afstand te houden. Verder in mijn gezichtsveld veel koptelefoons, gratis dagbladen en blikken van mensen die liever niet onderweg zouden zijn naar hun huidige bestemming. Behalve de stewardess natuurlijk; Die vliegt- in mijn fantasie -weer eens de halve wereld over richting een prachtige exotische bestemming...

Vrijdagmiddag

Vol. De trein dan voornamelijk, met reizigers die niet blij zijn omdat ze vanuit Amsterdam via Leiden naar Haarlem moeten omreizen. Ik zit op een trap ergens midden in de trein. Naast me twee typische studenten met dito humor, geïllustreerd met een onaangename dikke lach. Het irriteert me vooral omdat het vrij plat is, wat het studentenimago geen goed doet. Gelukkig... Het is weekend

Dinsdagmiddag

Driftig bladert ze door het document, om af en toe met een fluorgele accentueerstift een alinea van importantie te beschrijven. Het geheel wordt bijeengehouden door een klein nietje, door mij duidelijk herkend als een machinaal aangebracht nietje. Eindeloos veel van dit soort documenten heb ik in de afgelopen vier jaar geproduceerd en in ontvangst genomen. Het nut er van was vaak ver te zoeken. Naast me wordt met eenzelfde betrokken enthousiasme een boek gelezen waarbij vooral het luide omslaan van de pagina's opvalt. Buiten razen de Leidsche volkstuintjes alweer voorbij, wat voor de hoofdconducteur vaak het punt is om zojuist ingedutte passagiers op te schrikken door met luide stem: "Leiden Centraal!" en alle bijbehorende overstapmogelijkheden aan te kondigen. Voor mij het teken de driftige lezers achter me te laten en ook over te stappen richting huis...

Hopelijk binnenkort meer...

re: presentatief

2011-02-05T22:59:00.003+01:00

Je kon de spanning in de lucht voelen, gisteren op de FotoAcademie in Amsterdam... Vanaf 10 uur in de ochtend druppelden de leerlingen uit klas D205 binnen, eenieder getooid met minimaal 1 grote tas, doos of anderzins verpakkingsmateriaal. De afgelopen weken waren voor mij één lange rush naar dit (tijdelijke) eindpunt, wat eigenlijk een tussenstand is van eenieders fotografische ontwikkeling. Maar wel een serieus meetpunt- in die zin -, omdat hier bepaald wordt of je aan het tweede halfjaar mag beginnen of dit eerste halfjaar nog eens fijn mag overdoen.

Gezonde spanning derhalve bij iedereen...

In drie lokalen waren grote U-opstellingen van uitlegtafels gemaakt waarop per keer een leerling het werk presenteert. De opdrachten uiteraard netjes bij elkaar, voorzien van opdrachtnamen en een korte omschrijving van het werk. Een beoordelingscommissie van drie personen loopt vervolgens rond om het werk te bekijken, en onderwijl vertelt de beoordeelde zijn of haar verhaal. Vervolgens stelt de commissie vragen over het werk en geeft haar bescheiden mening. En na gemiddeld een kwartier zweten, worden dan de competenties doorgesproken en beoordeeld. Toe maar... Zoiets had ik op de Fotovakschool nog nooit meegemaakt. Ik was als vierde aan de beurt, en gek genoeg was ik nauwelijks zenuwachtig. Ik wist wat ik had; ik wist dat sommige dingen goed waren, en andere ehhh.... iets minder goed.

"Kom maar op!" was dan ook meer m'n gevoel (...)

Het deed in ieder geval geen pijn, al vond ik het wel moeilijk te verteren dat, wat ik mijn beste serie achtte toch redelijk onder vuur werd genomen. Maar het lag niet in mijn bedoeling daar enorme discussie aan te gaan, aangezien deze mensen er best wel verstand van hebben. Anyway, alles bij elkaar was het wel voldoende om het tweede halfjaar te mogen starten, en dat was toch het belangrijkste nieuws. Verder was het natuurlijk een enorm leermoment om op deze manier je werk te moeten presenteren, en moet je de geleverde kritieken als opbouwend beschouwen...

Ik hoop dat ze dat ook doen met de geleverde kritieken mijnerzijds op het evaluatieformulier. ;-)

Re: vivre

2010-12-15T00:10:00.004+01:00

... Nog slechts een week of vier en een paar dagen, en dan zit een niet nader gespecificeerde kanarie met z'n ongeoefende bovenbenen in een skilift op weg naar één van de hoogste skipistes van west-Europa. Om zich daarna met gezwinde spoed, en -nog steeds, maar dan uíterst merkbaar- ongeoefende bovenbenen in het diepe dal richting Val Thorens te storten. Een normaal mensch doet zulks evenwel niet; maar werd hij deze dag niet weerom uitgedaagd door een zongeblakerde Antilliaan van Hollandsch bloet op een onverzaagde skiplank (Nota Bene!) wie hem telkenmale een paar meter vooruit raast? En is zo niet al dagen lang de zin ver te zoeken, en de waan zeer nabij?

Doch, als alles weer eens goed gaat, drinken ze- ruim bezweet en vroolijk- gezamenlijk bier of gloeiende wijn in een der aftandse etablissementen die dit skiparadijs rijk is, als waar het een lieve lust!

Een meisje- dat deze twee dwazen reeds een gelijk aantal dagen op de voet volgt- zal zich al hoofdschuddend bij dit duo vervoegen, en zich vragen waartoe al dit geweld toch moet dienen... Maar reeds ver voor zij dit hekele punt zal oprakelen (dienen doet het namenlijk geheel niet en nergens toe...) is zij gevangen door de kul en kolder die deze twee daarbij nog eens verkondigen, en staat het lachen haar voorlopig nader dan het janken!

En alvoor de waard er erg in heeft, en zijn tranen zullen vloeien tot zij als ijspegels aan zijn baard kleven, is dit illustere trio reeds uit zicht verdwenen, en werden dagen lang daarna nog vele andere pistes gepijnigd door scherpe boards en ziedende skies...

Heus, heb ik zin om te gaan...

Re: solution

2010-11-20T01:49:00.006+01:00

Vanmorgen zat ik in de trein van dertien over negen van Leiden naar Amsterdam. Ik was onderweg naar de fotoacademie, en bemachtigde een plekje geheel alleen op het trapje van het voorste balkon van de intercity. Dat ik alleen zat gaf me wat meer vrijheid om even rustig één van mijn nieuwe aanwinsten op cameragebied te onderzoeken en te proberen. Afgelopen week kocht ik via marktplaats een echte Zeiss Ikon Contessa, ergens uit de jaren zestig:

En daarnaast nog een Yashica Electro 35, een der eerste halfautomaat camera's. Laatstgenoemde is werkelijk een beeldschoon cameraatje, ziet u voor uzelf:

Maar als de onderhandelingen m.b.t. de aanschaf al niet zo soepel verlopen, moet je eigenlijk al nattigheid voelen. De Yashica Electro heet natuurlijk niet voor niets zo, en doet derhalve zo goed als niets zonder een welpassende batterij die zorgt dat de lichtmeter werkt en- veel belangrijker nog- dat de sluiter gespannen wordt. En navraag leerde dat deze batterij al ruim tien jaar niet meer geproduceerd wordt, omdat deze nogal milieubelastend bleek. Gelukkig zijn er altijd mensen die daar iets op verzinnen, en zo blijkt er een batterij-adapter te bestaan welke gebruik van een gangbaar batterijtype mogelijk maakt... Leve de inventievelingen! Morgen even bestellen dan maar...

Nu ik u een beetje heb bijgepraat over het wel en wee van stroomvoorziening voor een prachtig jaren zeventig Japansch cameramodel, wil ik weer even terug naar mijn treinreis van hedenochtend.

Ik zat dus fijn met de Zeiss op schoot en genoot van de onverwachte rust waar ik mij in bevond. Ik schoot wat foto's door de vuile ruiten, en hoopte (...zó heerlijk weer, dat analoge gekloot waarbij je niet meteen je resultaat op de achterzijde van je camera kan beschouwen...) dat het weerkaatsende zonlicht op de kleine slootjes in de polder in het voorbijrazen der trein toch nog gevangen zouden worden door het kleine lensje. Een man keek vanuit de coupé weliswaar iets vreemd op toen hij me op mn knietjes voor de kleine ruit in de deur zag zitten, maar verder was er eigenlijk niets dat deze reis nog onaangenaam kon maken. Zelfs de norse conducteur kon mijn frisse gemoed niet bederven, en ook de plotselinge druk op de oren veroorzaakt door het inrazen van de schipholtunnel deed geen afbreuk...

..."A Jumbo- fucking - jet" moest er net geland zijn. Ik heb zelden zoveel mensen in één trein zien stappen... En daar gingen we: op halve snelheid de tunnel weer uit. Dag uitzicht! Hallo heel leger Engelse we-gaan-een-weekend-blowen-toeristen! En ook hallo dom giechelende spaanssprekende meisjes... "Pffff... Zeker nog nooit een trein gezien?" "Of in ieder geval nog nooit een héle" (de redactie neemt weer 's geen verantwoording voor smakeloze grappen. red.).

Ik deed m'n oortjes van de i-pod in, en zat de rest van de ineens nog ernstig lange rit uit...

re: animatie

2010-11-16T01:06:00.005+01:00

"Heb je nog wel eens tijd over Aharend?" Nou, verrekte weinig mag ik u meedelen! Maar om dit weblog geen stille dood te laten sterven laat er even een paar beademingen en wat massages op los. Hoewel de avond allang voorbij is en de ochtend waarop ik in de vroege vrieskou een rondje met m'n hondje zal gaan lopen ernstig in aantocht is, poog ik toch nog even u op de hoogte te brengen van de laatste ontwikkelingen.

Om het in aflopende tijdsgeest te plaatsen zal ik beginnen met te vermelden dat ik vanavond naar de eindexpositie van mijn voormalige klasgenoten van de Fotovakschool ben gegaan. Eén van de drie klasgenoten die vanaf januari direct zijn doorgegaan met hun specialisatie was zo vriendelijk mij hiervoor een uitnodiging te sturen. Het was een gezamenlijke expositie van in totaal 9 afzwaaiers met allen compleet verschillende thema's. Leuk was het weerzien, en goed was om te zien dat ze mooie series hadden gemaakt.

Wel kan ik hier meteen bij vermelden dat ze voor deze eindserie (1 serie van zo'n 10 beelden) vanaf januari tot november de tijd hebben gehad... Nu wil ik niet klagen ofzo, maar ik doe het toch even... Toen ik mijn eerste lesdag op 24 september begon bij de Fotoacademie, kreeg ik een map met opdrachten ,welke na selectie van een paar keuzeopdrachten, nog altijd 15 opdrachten bevat. Deze 15 opdrachten bevatten soms ook series die uit zo'n 8 tot 10 beelden moeten bestaan, en andere- eerlijk is eerlijk - soms maar uit 2. En dit geheel moet eind januari gereed én goedgekeurd zijn, want anders mag je het tweede halfjaar niet eens starten!

In ieder geval is me duidelijk geworden dat het specialisatiejaar van de FVS weliswaar mooie beelden oplevert, maar wel ernstig weinig beeld...

"tsss... over mooi beeld gesproken!"

Anyhow... Wat er verder nog speelt behalve mijn 15 opdrachten (+ 2 actually, want we kregen er ook nog even een documentaire en een kunstproject tussendoor gesmeerd) is zeker niet onbelangrijk, maar ik bemerk zojuist dat ik op dit moment geen zin (en tijd) meer heb om dat nog uitgebreid te gaan beschrijven. Dus... Wat een Cliffhanger!

Tot binnenkort!

De beste k*ttent

2010-09-07T00:38:00.010+02:00

De laatste nacht van m'n vakantie is zojuist ingegaan... Altijd even een vreemd gevoel als je weer moet gaan beginnen, al is het natuurlijk wel de eerste werkweek volgens mijn nieuwe driedaagse rooster. Het is bijna de situatie zoals ik me die altijd al als ideaalbeeld had geschapen: een vijfdaags weekend en een tweedaagse werkweek. Dan heb ik dat toch redelijk dicht benaderd met drie om vier... Maar goed, alles heeft een reden, zo ook deze luxury. Vanaf vrijdag de 24ste zal ik me elke vrijdag in Amsterdam moeten vervoegen om me daar nog verder in de fotografie te verdiepen. En om meteen de spanning maar wat op te voeren kreeg ik ruim voordat die eerste lesdag aanbreekt al mijn eerste opdracht via de post binnen. Even kort werd in de brief vermeld dat ik daadwerkelijk ben ingeschreven en bijbehorend in welke klas ik me mag melden, om daar meteen als bijlage bij te voegen de "Antwerpen-opdracht", welke literatuur daartoe verschalkt dient te worden, én dat we in oktober klasgewijs ook een weekend die kant op gaan om invulling te geven aan het op de eerste lesdag in te leveren plan van aanpak. Welkom op de fotoacademie stond er geloof ik niet bij...

We hebben over de dertienhonderdtwintig kilometer die Leiden van Hyeres scheiden zo'n 13 uur en 10 minuten gereden. Een mooi streven vind ik om het gemiddelde van zo'n trip op honderd per uur te houden, al was het maar om heel makkelijk de aankomsttijd te kunnen bepalen. Echter de camping die ons een plek moest gaan verschaffen (die we overigens niet gereserveerd hadden. maar waarom zou je ook?) weigerde één van z'n overige gasten vervroegd naar huis te sturen opdat wij gearriveerd waren... Hoe dol dan ook, weigerde de verder uiterst vriendelijk en behulpzame dame zelfs een plek voor de volgende dag, of zelfs twee dagen daarna te reserveren. "Hmmmm... Volgens mij moeten we echt op zoek naar een andere camping" was dan na lang wikken en nog meer wegen de conclusie. En dat viel nog niet eens mee. Zeker vijf bezochte campings hadden ook geen plek meer naast het toilet, of hadden die wel maar dan bleek het toilet nooit gereinigd te worden. En dat is dan weer niet zo'n heel smakelijk idee.

Uiteindelijk vonden we 15 kilometer verderop langs de kust in le Londe wel een camping met plaats. Geen verkeerde plek, maar gewoon op de verkeerde plek; maar dat heb je natuurlijk al snel als je maar op één plek wilt staan...
Twee dagen later konden we de tent kletsnat ("regen?" , "JA REGEN!" Maar 1 nacht, dus niet zeuren!) achterin de auto schuiven, en alsnog een plek veroveren op Camping International te Giens. En sterker nog: op de plaats waar we ook vorig jaar hadden gestaan... Dus...
De 'nieuwe' De Waardtent (bouwjaar '82 geloof ik) werd als een huis aan de knalharde grond verankerd, het tafeltje waterpas gezet, de selfinflatable matrasjes- eehh- uitgerold, de koelkast geïnstalleerd, en toen was ik er klaar voor: "Kom maar op met die wind!". Maar helaas, de Mistral gaf niet thuis en de voorspelling voor de rest van de week was ook al niet hoopgevend. Anyhow, de zon scheen fantastisch en de tent was binnen het uur kurkiedroog. En dan heeft Giens altijd nog het heerlijke strand en azuurblauwe water. Geen wind betekende veel strand, en ik moest oppassen dat ik niet- als waar ik de eerste de beste engelsman- zo rood als een gloeiende bakplaat eindigde. Lekker smeren derhalve!

De ligging van de camping is waarlijk ideaal: Slechts een vrij rustige tweebaansweg scheidt je van de ingang naar 'le Solarium', ook eigendom van de camping, en waar je vrij gemakkelijk met je surfspullen te water kunt, ook al omdat daar de surfschool gevestigd is. Er staan wat relaxerende strandstoelen, veelal bemand of bevrouwd door Duitsers of Italianen, en er is het geenszins aantrekkelijke- doch zeer geliefde restaurant. Dit restaurant, door mij sinds deze vakantie liefkozend gebombardeerd tot "Beste Kuttent ter Wereld", verdient geen enkele aanbeveling en tóch moet je er heen. Het wordt bestierd door een man die het vermoedelijk pacht van de campingeigenaar, en liever zijn krantje leest dan dat hij (bijvoorbeeld) de keuken eens van een flinke poetsbeurt voorziet. Er is de kok, die er met zijn lange ingevallen gezicht, en gewapend met zijn koksmes nogal angstaanjagend uitziet. En dan is er nog de jongeman die de bediening voor zijn rekening neemt, dit permanent getooid met donkere zonnebril, en een gezicht dat daarachter immer op zwaar weer staat. Overigens niet geheel vreemd gezien het enorme aantal tafels dat hij tijdens de drukke lunchtijd in z'n eentje moet belopen. Hij en de scary cook werken zich tijdens lunchtijd werkelijk een slag in de rondte, doch kon dit niet voorkomen dat Simone en ik eens plaats namen op het terras en te horen kregen: "No, no more lunch today... it's too busy!" Een biertje bestellen kon dan nog wel, maar eten... No Way! Na ruim een uur, en drie biertjes verder kregen we dan eindelijk de kaart en mochten bestellen. Nadat de- toch weer smakelijke -lunch was verorberd vroegen we de rekening, welke vervolgens van gepaste afstand (ruim een halve meter) op tafel werd gesmeten. Een dergeljik optreden vráágt natuurlijk om een dikke fooi, die we dan ook niet achterlieten. En toch: ...De volgende dag zit je er gewoon wéér! Want waar lunch je aan de Franse zuidkust nou aan het water, met twee personen, mét twee grote biéres per persoon, voor rond de €20,00? Eerlijk toch, normaal ben je dat alleen al voor het bier kwijt; En dan is het eten ook nog eens prima!

Naarmate de vakantie verder verstreek en de mensen van dit illustere restaurantje in de gaten kregen dat we- ondanks de eerdere pogingen het ons zo onaangenaam mogelijk te maken- toch elke dag weer terug keerden, zelfs om 's ochtends espressootjes te drinken (€1,40 voor goede koffie! ...voilá!) stegen we wat in het aanzien. Dit resulteerde in een welgemeende handdruk toen we na twee weken hadden aangegeven dat ons verblijf er helaas weer op zat.

De Mistral was getergd. Logisch als zovele wind- en kitesurfers zich al een aantal dagen minzaam over je uitlaten. "Nee... De Mistral is ook niet meer wat het geweest is..." en meer van dit soort aantijgingen werken op een gerenommeerd passaatwind natuurlijk als een rode lap op een nerveuze stier. En wat doe je dan? Juist, je neemt een paar van die belachelijke, -in neopreen gehulde torero's eens flink op de hoorns! De laatste week van ons verblijf had hij er nog een beetje 'tegenaan geschurkt'. Net niet helemaal uit de juiste richting, doch afdoende om je met voldoende vierkante meters zeiloppervlak en een beetje volume in je board, met een gezwinde spoed over het heerlijke azuurblauwe tot diepblauwe water te kunnen begeven. Maar die laatste zaterdag..... man, man, man! In de ochtend al reeds goed 5 Bft en op de dag aanzwellend, dreigend, en loeiend, om in de middag met vlagen van ruim 9 Bft het leven van flink wat (te) onervaren menneke- en vrouwkesurfers heel onaangenaam te maken. Dit fijne spektakel nog steeds onder een strak blauwe lucht en zo'n 26 graden. De diehards bleven knallen, en de enige wens die me restte was een fysiek van zo'n 20 jaar geleden, zodat ik gewoon tot ver na zonsondergang nog had kunnen doorvaren. Helaas, 'opa' is bijna 40... Maar hij kan het nog steeds!

Die zondag daarna braken we ons katoenen huis weer af, klapte het tafeltje in, rolde de matrasjes op, de koelkast werd ontkoppeld, propten de Cruiser vol, en reden in zo'n 13 uur en 10 minuten weer huiswaarts...

Hopelijk volgend jaar weer.

Skip is back!

2010-08-31T00:32:00.004+02:00

En zo werd het plotseling eind augustus... Wees gerust; ik heb niet in een coma gelegen, noch was ik beland op een onbewoond eiland of welk ander excuus dan ook om zo lang niets te schrijven. Maar er moet ook de zin zijn om de gebeurtenissen op te schrijven, en die zin ontbrak er een beetje aan. "Een gebrek aan creatieve impulsen" zou je het kunnen noemen. Het had niet alleen z'n weerslag op dit weblog, maar ook in mijn fotografie en zelfs een beetje in m'n totale 'zijn'.

Ik zal hier nu niet direct beweren dat dat nu volledig verleden tijd is, maar ik ben wel van mening dat de ban enigszins gebroken is.

Eén van de beste beslissingen die ik genomen heb in de afgelopen maanden, is om mijn werk bij het Ministerie per 1 september met twee dagen per week te verminderen. Dit bied me de mogelijkheid meer tijd aan fotografie te gaan besteden, en tevens om één dag per week een opleiding te gaan volgen aan de Fotoacademie in Amsterdam. Ik ga het dus niet zozeer rustiger krijgen door die kortere werkweken, maar ik ga wel riant meer tijd besteden aan zaken die ik leuker vind. Dat is, volgens mijn bescheiden mening, toch waar het om draait...

Wat mij betreft dus een mooi moment om een dag na terugkomst van vakantie weer eens te beginnen met jullie op de hoogte te brengen van de wel en wee's.

De afgelopen twee-en-een-halve week waren zeer ontspannen. De eerste dagen van de vakantie waren gepland voor een lekkere zeiltocht langs de Noord-Hollandsche en Friesche stadjes langs het IJsselmeer. Op vrijdag vertrokken we met een lekker briesje vanuit Almere met als doel Enkhuizen. Het eerste gedeelte van de tocht verliep zeer voorspoedig en zeilden we met een kleine zes knopen lekker halve wind het Markermeer over. Maar iets over de helft begon de wind te luwen, tot er op het log niet meer af te lezen viel dan een schamele 1,2 knoop. Het water veranderde in een schitterende spiegel, en de lucht kreeg een onheilspellend donkerroze gloed. Een front van dikke gestapelde wolken pakte zich langzaam maar zeker samen aan de oostkant van de plas, en bewoog zich gestaag voort in onze richting. Het leek mij zinnig de tocht iets te versnellen door de motor bij te zetten, en alvast het grootzeil te laten zakken. Met ondertussen de sluis van Enkhuizen in het vizier, en een aanwakkerende wind voor de storm uit hesen we ons vast in onze zeilpakken. Uiteindelijk bleef de 'schade' beperkt tot een staartje regen en wind, en passeerde het hart van het stormfront (gepaard met waterhozen en al, zo las ik later) ons op een kilometer op dertig noordwaarts. Van de vriendelijke havenmeester kregen we ondanks het bord "haven vol" toch een plek toegewezen, al moest je wel uitkijken als je je peuk naar buiten gooide, aangezien we vrijwel voor de benzinepomp lagen...

De volgende dag begon prachtig! Noord-Noordoost, drie tot vier Bft en zon.... Need I say more?

Simone aan het roer, en ik sliep op de kuipbank. Dé dagen waarvoor zeilen is uitgevonden volgens mij... Zóóó relaxed! We zeilden naar Hindeloopen en kregen waarschijnlijk puur op ons voorkomen een box die veel te groot was voor het schip... "who gives a sht?" We voelden ons lekker, en dronken 's avonds bier in het kleine café (vlakbij de haven).

Zondagochtend was different koek. Gierende wind door de masten van de afgemeerde schepen in de haven, in grijs grauw weer. Teletekst gaf nog steeds aan dat er maximaal zo'n 5 Bft zou waaien, al was het op dat moment al goed 6... We twijfelden niet: we gingen er uit. Doel voor de dag was om 's middags bij het slipdepot IJsseloog in het Ketelmeer af te meren. Ik zette een rif in het grootzeil, sloeg de high-aspectfok aan, we hesen ons wederom in de pakken en tuften de haven uit... Het leek allemaal wel me te vallen, en zo zetten we koers zuidoostwaarts. Omdat het vrijwel recht voor de wind ging, zette ik alleen de fok op. Red Alert liep echt als een trein! Naarmate we Stavoren passeerde begon de wind nog wat aan te trekken, en liepen de golven al ruim een meter op. Stevig rollend met de deining op de kont haalden we een constante zes knopen, dat schiet tenminste een beetje op! Wel was al snel duidelijk dat ik het roer niet meer uit handen ging geven die dag... De golfslag gooide er ook nog een flinke schep bovenop, en naarmate we verder onderweg waren realiseerden we ons dat het een heel lang tocht zou worden al rollend richting Ketelmeer. En Enkhuizen lonkte aan de overkant... Beide opties waren geen prettige koers ten opzichte van golfslag, alleen de ene was wel wat korter. En aangezien we met niemand hadden afgesproken bij het slibdepot, leek Enkhuizen een iets aantrekkelijker optie. Al rollend en stuiterend kwamen we uiteindelijk de haven binnengelopen, waar we meewarig werden aangestaard door blikken van mensen op boten die- zacht gezegd - iets beter toegerust zouden zijn voor zulke omstandigheden. Maar wij waren gegaan, en zij niet... en dat geeft toch een heel fijn gevoel... Het "Moest je er uit, of had je er gewoon zin in?" van de havenmeester maakte dat gevoel compleet. "Nee hoor, we hadden er gewoon zin in!"

Enkhuizen-Almere was een dag later de laatste zeiltocht, en wederom een zeer relaxte. Zelfs de soep kon op... Dan weet u het wel. Langere en verdere tochten liggen in het verschiet, da's een ding wat zeker is!

Hoe makkelijk je desondanks op een nog kleiner zeilschip stapt, met een relatief veel groter zeil, en een nóg straffer windje leest u binnenkort in het tweede deel van onze vakantie...

Memorie

2010-01-18T00:25:00.000+01:00

Het jaar is nog maar twee-en-een-halve week oud, maar is nu al memorabel. Zoals je al hebt kunnen lezen in de voorgaande stukken is m'n opleiding afgerond voor wat betreft de Vakopleiding fotografie; En mag je wel zeggen dat dit redelijk turbulent tot een finale kwam. Terwijl ik dit schrijf duurt het nog een paar uur alvorens ik- waarschijnlijk- ten laatsten male richting de FVS Amsterdam zal afreizen. Dit om mijn nog niet geslaagde klasgenoten de verdiende aandacht te geven voor de door hen gemaakte opdrachten, en uiteraard om mijn eigen opdracht weer op te halen. Enerzijds hoop ik dat ik nog wel de kans krijg om mijn mening betreffende de opleiding te kunnen geven aan degene die dat het meeste aangaat; de coördinator aldaar. 's Anderenzijds moet ik het misschien maar laten rusten, en m'n energie steken in leuke projecten en opdrachten. Maar het is een ei wat ik nog niet kwijt ben. Mensen die me een beetje kennen, weten dat ik niet heel snel kwaad ben, en als je dat onverhoopt toch voor elkaar krijgt dat dat dan wel even duurt voor ik dat kwijt ben...

Misschien is een schriftelijke reactie wel een mooie tussenweg. We'll see...

En dan natuurlijk gisterenavond... Toen werd ik rond kwart over negen gebeld door- wederom - mijn vader, maar dit keer met een minder vrolijke mededeling: M'n oma was overleden. Op de wel zeer respectabele leeftijd van maar liefst honderdentwee jaar oud. Het zat er al een paar dagen aan te komen, aangezien ze niet meer wilde eten en drinken. Ik vraag me af of ze zelf nog wist hoe oud ze was, dit om aan te geven dat haar dementie behoorlijk was. Ze heeft een enorm lange tijd van haar leven gesleten in de St. Bernardus, waar ze toentertijd als eerste ongetrouwd koppel mocht gaan samenwonen. (noot: Mijn echte opa is vrij jong komen te overlijden, en mijn oma kreeg later een 'nieuwe vriend', waar ze eerst nog een aantal jaren zelfstandig mee heeft samengewoond) Een ware revolutie!

Nu vond ze het welletjes geweest, en dat is heel begrijpelijk na zo'n lang leven!

Vrijdag wordt ze begraven...

Slaap lekker, oma...

Ouwe Meuk...

2010-01-16T15:05:00.003+01:00

De oplettende lezer van de vorige post was het waarschijnlijk al opgevallen dat het wel een bijzonder lange tocht van Den Haag naar Amsterdam geweest moet zijn, aangezien de reis op 'papier' zo'n drie uur in beslag nam. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat er ook wel eens gegeten dient te worden, en ik dat deed langs de snelweg A4 bij een aldaar gevestigd brandstofdistributiepunt (ja, benzinepomp kán hier ook maar dat klinkt zo ordi...). Op het moment van de laatste hap van mijn broodje ging mijn telefoon. Het bleek mijn vader te zijn die klaarblijkelijk, zoals het een goeie vader betaamt, altijd precies weet waar ik uithang. Na de wederzijdse vriendelijkheden te hebben uitgewisseld kwam hij to the point, en zei dat een kennis van een kennis van een kennis ergens in Lisse een huis aan het leegruimen was. Het huis was van een overleden fotograaf geweest, zo vertelde mijn vader verder, en er lag er nog een soort achtergronddoek in het huis dat dreigde te worden weggegooid. Of ík daar dan eventueel geïnteresseerd in zou zijn... In iemand anders z'n ouwe meuk...

Een klein half uur later stond ik op de stoep van het huis in Lisse. Ik vertelde dat ik kwam kijken naar een achtergronddoek dat van een wisse afvaldood gered kon worden. De vriendelijke man ging me voor naar de garage en al snel werd me duidelijk dat er nog veel meer spullen stonden die hetzelfde lot te wachten stond. Voor de zekerheid vroeg ik dit nog maar even, en de man zei dat alles weg zou gaan als niemand het wilde hebben. Ik struinde wat door de garage en achterin trof ik een grote kist aan. Ik opende de kist en zag tot mijn stomme verbazing een keurig opgeslagen technische camera van het merk Sinar liggen. Ik moet op dat moment waarschijnlijk nogal stom uit m'n ogen hebben gekeken, en nogmaals stelde ik de man dezelfde vraag "Gaat dit allemaal weg?". "Ja hoor", zei de vrouw waarvan ik aannam dat ze de eega was van de voornoemde man, "Als je het wil hebben mag je het meenemen".

Ik wilde het wel hebben... Ik durfde bijna niet te kijken wat er in de tweede kist zat die naast de eerste stond. Ondanks dat trok ik toch het deksel open, en trof hier een tweede technische camera aan, ditmaal van het merk Cambo. Respectievelijk zwitserse precisie en oerhollandsche degelijkheid, samen in een garage in Lisse, klaar om te worden gedumpt... Oef! Net op tijd!

Verder stond er een koffer van zo'n 40 kilo vol met allerlei studiomaterialen als klemmen, schroefbuizen, hoeken en standaards. Een halve hernia verder lag ook deze in de auto, en ontfermde ik me ook nog over een tweetal statieven behorend bij de technische camera's. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet zomaar blindelings met dit soort camera's overweg kan. Op school hebben we er twee lessen mee gewerkt, en dat is duidelijk niet afdoende om ze volledig te beheersen. Maar het dunkt me een fantastische uitdaging me dit in de komende maanden maar eens meester te maken. 'Helaas' zijn de camera's niet geheel compleet. Ik denk dat er al wat spullen waren verdwenen met een collega fotograaf die daar al voor mij was langs geweest... Nog een wonder dat hij de camera's heeft gelaten voor wat ze waren!

Twee dozen met studiolicht stonden nog te wachten op toezegging aan weer een andere fotografe, maar aangezien zij niets meer had laten horen ben ik de volgende dag nog maar een keer langsgereden om ook deze op te halen. Helaas zijn de aansturende generatoren weliswaar aanwezig, maar niet werkend. Daar moet ik maar even een 'mannetje' naar laten kijken.

Hopelijk krijg ik het allemaal werkend! Best leuk, iemands ouwe meuk...!

Hollandsche degelijckheit

O ja, het achtergronddoek heb ik overigens niet meegenomen. Het bleek een enórme rol ribbelkarton van zo'n 4 meter breed. Niet te sjouwen, en al helemaal niet op de auto te vervoeren...

(Kiss my) Ass...essment

2010-01-15T18:18:00.004+01:00

Belofte maakt schuld... En schulden los ik doorgaans zo snel mogelijk in, dus hier volgt het relaas van een tegenvallende presentatie van m'n eindopdracht, en een nogal aparte dag hieraan voorafgaand.

Als je al een tijd lang een deeltijdopleiding volgt kan je in het algemeen het rooster redelijk dromen. Bovendien zeg je aan het eind van een lesdag elkaar altijd gedag, en zegt er dan meestal nog - in dit geval- "tot over twee weken!" bij. Zo wisten ik- en iedereen in mijn klas - al maandenlang dat het assessment voor de eindmodule 'projecten' plaats zou hebben op dinsdag 12 januari 2010. Geen verrassingen, zou je zeggen. Groot is dan ook een understatement als het mijn verbazing betreft, welke ik had toen ik vorige week donderdag door puur toeval op de FVS site het rooster voor m'n neus kreeg, en daar zag dat de laatste lesdag op 19 januari zou zijn. Meteen steeg het schaamrood me naar de kaken, aangezien ik bij Expo Den Haag flink druk op de ketel had gezet dat mijn foto's ab-so-luut maandag 11 januari gereed moesten zijn. En die donderdag al, werd ik gebeld dat ze gereed stonden. Ik besloot dan ook meteen dat ik ze hoe dan ook die maandag op zou halen. Om mijn ontstane twijfel weg te nemen belde ik een klasgenoot om te vragen wanneer volgens haar het assessment zou plaatsvinden. "Aanstaande dinsdag, toch? de 12e?" was haar reactie. Ik belde vervolgens naar Apeldoorn...

Niet omdat ze dat op televisie tegenwoordig weer verantwoord achtten te roepen sinds 30 april, maar omdat zich daar de hoofdvestiging van de FVS bevindt. Een uiterst vriendelijke man stond me te woord, en vertelde dat het best eens mogelijk zou kunnen zijn dat de datum gewijzigd was. Hij checkte nogmaals het rooster en bevestigde uiteindelijk de 19e als laatste lesdag. Hij vond het "zeer collegiaal" toen ik zei dat ik dan in ieder geval al m'n klasgenoten zou mailen om deze wijziging door te geven. Tja.... Ik zou het zelf ook prettig gevonden hebben als ze me even een berichtje zouden sturen in zo'n geval... Maar goed. Ik mailde iedereen, en kreeg druppelsgewijs berichten terug waarin men me bedankte, en een aantal zeer verheugd bleken omdat ze dan nog meer tijd hadden de boel af te ronden. So far so good.

Het werd maandag 11 januari. Voordat ik me zou melden op mijn Haagse zetel, wilde ik eerst de ingelijste foto's ophalen bij Expo. Die hadden mooi werk verricht, en even na half tien reed ik alweer de parkeergarage uit met de foto's achterin. Ik bedacht dat het handig zou zijn op school alvast te melden dat ik de volgende week mijn foto's wilde ophangen, en tevens nog even melding te maken van het rare verloop omtrent die datum. De foto's ophangen was geen probleem, en die gewijzigde datum vond de dame in kwestie ook een vreemd verhaal. Ik begaf me naar m'n werkplek. Na ongeveer een uur ging m'n telefoon.... U raadt het vast al: De datum voor assessment was tóch dinsdag 12 januari... ofwel Morgen! "Nee, Ja, ik vind het ook heel vervelend. Maar ik heb van iedereen mobiele nummers, dus ik ga iedereen nu bellen" was de reactie van de receptioniste... Gelukkig kan er bij een ministerie veel geregeld worden, dus ook dat ik alsnog m'n hielen kon lichten en richting Amsterdam kon om de foto's op te hangen.

Rond 11:30 uur reed ik weg uit Den Haag.

Het zal rond 14:30 uur * geweest zijn, toen ik m'n auto voor de deur van de FVS parkeerde. Ik tilde de lijsten van de achterbank en bracht ze naar binnen. "Zet ze maar hier achter de balie neer hoor, daar staan ze veilig!" kreeg ik goedbedoeld te horen toen ik alles binnen had. "Ja, maar ik wil ze graag ergens ophangen als het mogelijk is. Da's wel zo leuk voor een presentatie, toch?" Het werd geregeld, en ik kreeg te horen de foto's op te hangen in het lokaal waar we de volgende dag zouden zitten. Ik haalde de foto's die er hingen van de wand, en begon met het ophangen van eigen werk. In het aangrenzende kantoor was coördinator Tom druk doende met dozen verslepen en tegelijkertijd telefoneren. Hij wíst dat ik daar bezig was met lijsten op te hangen. Toen ik bijna m'n laatste lijst aan de muur wilde hangen kwam hij ineens, al telefonerend, het lokaal in en maakte mij duidelijk dat het niet de bedoeling was dat ik m'n foto''s hier ging ophangen... "Nou dat was nog eens een vriendelijk woord!" dacht ik hardop, en ik verkaste m'n foto's naar een ander lokaal. "Leuk ook, die reactie op m'n gemaakte werk en die interesse!" en zo dacht ik nog even hardop verder...

Enfin, een half uur later stond het keurig uitgestald, klaar voor de test!

De dinsdag startte als elke andere assessmentdag. Er werd nog volop geprint vlak voor de presentatie. We gingen naar ons lokaal en één voor één werd ons gevraagd de opdracht te presenteren. En dat gebeurde... ook op exact dezelfde manier als elk ander assessment. En een beetje teleurstellend vond ik dat wel. Ik voelde me- overigens onterecht -wel een beetje 'overdressed' als u begrijpt wat ik bedoel. Dat je op een feest in smoking verschijnt terwijl iedereen gewoon in z'n spijkerbroek rondwandeld, zeg maar... Terwijl je toch echt de indruk had naar een gala te gaan. Nou, zo dus ongeveer. "Grote moeite, klein plezier" zou een goed passende slogan zijn...

Naast het tegenvallende assessment, vergeet ik nog bijna te vermelden dat de datumwijziging uiteindelijk toch bij drie mensen niet was doorgekomen. Coördinator Tom had hieruit geconcludeerd dat "het toch nog allemaal was goed gekomen". Slechts drie van de tien niet aanwezig... bij de laatste lesdag... waarna het leeuwendeel elkaar waarschijnlijk niet meer ziet... Valt toch reuze mee..? bijna éénderde!!! Ik hoef zijn gebrek aan betrokkenheid verder niet te illustreren, hoop ik?

Als klap op de vuurpijl van deze wonderbaarlijke dag kreeg ik en plein public nog een fikse uitbrander van iemand die meende zich verantwoordelijk te voelen voor de door mij in eerste instantie verwijderde foto's. Hij vond dat het echt niet kon dat ik zó met andermans spullen was omgesprongen, en ik had ze eigenlijk al helemaal niet mogen aanraken zonder dat hij er iets van wist... Ik had ze overigens keurig langs de muur gezet, in de veronderstelling dat iemand van school zorg zou dragen voor verdere opslag. Nadat ik hem er nadrukkelijk op gewezen had dat ik door niemand, en zeker niet door hem zo geadresseerd wenste te worden, de organisatie op school aan alle kanten rammelt, en ik zeker niet in Amsterdam mijn specialisatie zal gaan volgen, heb ik mijn spullen gepakt. Ik kreeg nog een hand van m'n leraar, die "het allemaal heel vervelend vond" (waar had ik dat eerder gehoord...?) en toen stond ik buiten.

Gelukkig belandden we met een aantal mensen in een vertrouwd kroegje op de hoek. Een nog enigszins waardige afsluiting... En we hebben collectief besloten volgende week, als de overige klasgenoten alsnog hun presentatie hebben, daarbij aanwezig te zijn.

In Leiden at ik met Jessica en Roos nog gezellig een hap Thais. Ik geloof dat de knoflook nu nog uit m'n poriën dampt... Maar het was lekker!

Kant en Clara!

2010-01-15T01:11:00.004+01:00

Het kan verkeren... Zo zit je nog met de handen in het- al dan niet aanwezige- haar over ideëen voor een eindopdracht, en zo zit je ineens 'werkloos' op de bank met de wetenschap dat je 'plots' gecertificeerd fotograaf bent. Dat 'werkloos' slaat gelukkig slechts op de afwezigheid van studieopdrachten, want in Den Haag vermaak ik me nog steeds afdoende met het aanbod ministerieel te verrichten arbeid.

Maar evengoed: Klaar dus! Met de vakopleiding fotografie welteverstaan, want er is nog genoeg te leren in de meer gespecialiseerde richtingen.

De oplossing voor het probleem van een geweldig idee voor mijn eindopdracht werd gevonden in het toevoegen van een serie beelden aan een reeds bestaand beeld. En dat klinkt een stuk simpeler dan het is... Het bestaande beeld waar ik de serie omheen wilde gaan bouwen was de foto van Carla, waar ze, eehhh, er zeg maar niet zo goed aan toe was (of beter: leek, want het was natuurlijk geënsceneerd...) Een leraar die zich al een aantal keer érg positief had uitgelaten over dit beeld, doe je dan natuurlijk geen groter plezier door hier nog een aantal beelden bij te schieten. En zo geschiette...

Carla had zich vlak voor haar vertrek naar Curacao bereid verklaard zich nog eenmaal in de rol van getergde vrouw te storten. En zo stonden we ons, op een kille decemberavond op een industrieterrein in Hillegom, te herinneren hoe die sfeer ook weer gecreëerd moest worden. Maar net als de eerste keer aldaar, kwam het ook nu als vanzelf. De serie liep fantastisch, en na een uur of 2 in de -nog net geen- vrieskou besloot ik dat ik genoeg had. Car mocht zich gaan opwarmen op de porch bij As en Jap, en ik kon me gaan richten op de selectie, nabewerking, en presentatie.

De voorlaatste lesdag kwam, en ik had me de avond ervoor even flink woest gemaakt, wat resulteerde in maar liefst 12 bewerkte beelden. Na een beschouwing van leraar en klas wist ik eigenlijk al dat dit niet meer stuk kon. Goeie reacties, en eigenlijk als enige commentaar dat het teveel beelden waren, en ik daar nog even in moest gaan selecteren.

Voor de eindpresentatie had ik hoog ingezet door alle (uiteindelijk 10) beelden in te laten lijsten bij Expo Den Haag. En ja: Het zijn wissellijsten; want hoe blij ik ook ben met de serie, ik ga 'm niet thuis aan de muur hangen... En ik denk Carla ook niet!

De uiteindelijke presentatie viel dan weer een beetje tegen, maar dat had weer heel andere oorzaken. Daar ga ik het verder nu niet over hebben, maar ik beloof wel dat ik dit zeer binnenkort met eenieder hier zal delen. Geloof me: aan mij lag het niet...

Een deel uit de serie met als eerste de reeds bestaande foto:

Car ik dank je nogmaals enorm voor je inzet, ideëen, én modeltalent!

.....

2009-12-04T00:37:00.003+01:00

Hoe komt een goed idee tot stand? Vaak op momenten dat je er het minst rekening mee houd en bij activiteiten die- op z'n zachts gezegd - totaal geen verband houden met het idee. U weet wellicht waar ik heen wil: onder de douche, tijdens een toiletbezoek, tijdens de hond uitlaten of tijdens een telefoongesprek waar je eigenlijk je hoofd bij moet houden; Autorijden, treinreizen, op de fiets van of naar diezelfde trein, tijdens een functioneringsgesprek, tijdens het tandenpoetsen, of soms zelfs midden in de nacht in je diepste Remslaap. Eigenlijk kunnen goede ideeën derhalve vrijwel altijd en overal aan de gekwelde geest ontspruiten, vermits er maar enige inspiratie in de achtergrond op de loer ligt. Wat brengt mij op dit prangende onderwerp?

Ik heb een briljant idee nodig! ...En ik heb er geen!

Ik fiets me suf van en naar station, rijd auto, reis met de trein, poep, plas, douche, laat de hond uit, poets m'n tanden, slaap diep, en -hell- voerde zelfs onlangs nog een functioneringsgesprek, maar er ontsproot helegaar niets! Let alone een briljant idee ... bummer!

Ik moet mijn eindopdracht voor school maken. Dinsdag ga ik schieten; Dinsdag moet ik schieten. Ik moet een idee... ik heb alleen geen idee. Anyway...

Binnenkort meer!

Uit(vr)eters

2009-11-21T23:52:00.013+01:00

Het was alweer heel lang geleden dat Simone en ik samen uit eten gingen. Niet omdat ik zo'n lompe kinkel ben die nooit zijn vriendin eens mee uit eten neemt, maar meer omdat mijn vriendin de laatste tijd maar zelden tijd heeft om überhaupt iets leuks gezamenlijk te doen. Dat is overigens een geaccepteerd feit hoor- dus maakt u zich vooral geen zorgen- maar sinds haar overplaatsing naar een nieuw op te leveren AH filiaal bekend werd, zijn haar werkweken gemiddeld twee keer zo lang geworden...

Dat filiaal is trouwens afgelopen woensdag officieel geopend, waarmee de ergste arbeidinspanning vooralsnog geleverd is. Vanavond zei ik al gekscherend: "Zo, nu kun je weer gewoon 12 uur per dag gaan werken in plaats van 18...".

Zoals ik al schreef was het dus al even geleden dat we voor het laatst in de gelegenheid waren om eens gezamenlijk de stad in te tuigen. Toen ik Simone vanuit de auto belde, vandaag zo rond 18:00, vroeg ze me dan ook even te reserveren bij ons favoriete restaurant in Leiden: Wessels. Goed eten en drinken, betaalbaar, ontspannen, fijne- en kundige bediening, en - ook niet onbelangrijk - op rolafstand van huis. Maar een telefoontje verder bleken wij niet de enige te zijn die er zo over dachten: Vol. Dan maar een alternatief bedacht in de vorm van Olive Garden. Ook goed bevallen, al is het maar ervaring van een eenmalig bezoek. Maar ook deze uitspanning bleek populair, en kon ons geen 'tafel voor twee' aanbieden. "Tjee-de-pee!" riep ik verontwaardigd (terwijl ik mij onderwijl oprecht verbaasde over het gemak van een automatische versnellingsbak want ik had de Cruiser ook al een tijdje niet meer bereden) "Wat nou recessie?!" "De hele stad zit vanavond voor kapitalen buiten de deur te knagen!" Enfin, ik kan me nog wel eens heel hardop verbazen als ik lekker alleen in de auto rijd. Desalniettemin had ik nog steeds geen geschikte eetgelegenheid gevonden, en nam me voor eenmaal thuis eerst even internet te checken of er nog leuke ideeën te vinden waren. Maar het valt niet geheel mee in Leiden; Tenminste, als je Wessels als standaard neemt. Die prijs/kwaliteit verhouding is gewoon erg goed. Simone en ik hadden al eens eerder de fout gemaakt toen Wessels volgeboekt bleek om bij "de Branderij" te gaan eten. Dat valt dan gewoon vies tegen. Met de nadruk op vies.

Uiteindelijk besloten we na thuiskomst van Simone om gewoon lekker de stad in te lopen en onderweg een restaurantje uit te zoeken. En, what's in a name, belandden we bij Mej. Janssen. Leuke kaart, aardige locatie (tegenover de erotische supermarkt, dus je moet het wel leuk vinden om naar paspoppen in miniscule strings te kijken), maar verder geen reden om niet eens binnen te lopen. We begonnen met een biertje en een mandje stokbrood met... ja... wat was het nou precies? Geen Aioli, geen kruidenboter, maar ook niet echt knoflooksaus, hoewel de grofgemalen knoflook wel tussen de tanden bleef zitten... We bestelden voorgerechten (paling voor Simone, forelfilet voor mij) en hoofdgerechten (2 x de Tournedos Poivre; 1 medium, 1 medium-rare). We hadden natuurlijk veel bij te praten, en veel praten maakt dorstig. Onze glazen stonden echter al een minuut of tien leeg, en niemand in de buurt... Bij het brengen van het voorgerecht konden we eindelijk nieuwe bestellen. Met het voorgerecht op tafel wil je dan wel graag beginnen met eten, maar helaas ontbrak het mij aan het nodige gereedschap om de forel op gepaste wijze naar binnen te werken: "Oh ja, bestek..." kirde 'onze' als kruising tussen Macy Gray en Mickey Mouse klinkende serveerster. De smaak was overigens wel in orde, maar kan iemand mij uitleggen waarom je- als je net als aperitief een mandje stokbrood voor je neus had staan, je er dan bij het voorgerecht weer een krijgt?! Is het eigenlijk een soort broodmaaltijd? En kom me niet aan met 'het neutraliseren van de smaakpapillen', want er lag slechts 1 smaak op het bord...

Daarna kwamen de tournedos. Overladen met champignons, en het ontbreken van peper in wat voor vorm dan ook, deed mij vermoeden dat er een ander recept van de kaart op tafel was beland. Om het niet te ingewikkeld te maken besloten we dat een aanvulling van de bestelde pepersaus afdoende zou zijn, en vroeg ik maar niet welke van de twee nou eigenlijk medium-rare gebakken was... Dat konden we zelf wel uitvogelen, toch? Op het bord voor m'n neus lag een biefstuk van uitstekende kwaliteit en flink formaat, keurig medium-rare gebakken. Op Simone d'r bord lag een- zo mogelijk- nog grotere biefstuk van uitstekende kwaliteit, die aan beide zijden heel even de pan had geraakt. Zo'n 4 cm dik , en diep, dieprood (en koud!) aan de binnenkant! Navraag bij de serveerster leerde dat we de borden hadden moeten omruilen (hoe hadden we ook zo dom kunnen zijn...?) want er was er een rare, en een medium, toch?

We drongen er op aan dat deze koe toch nog even iets bijgebraden diende te worden, al was het maar om met zekerheid te kunnen vaststellen dat deze echt niet meer leefde! Nou, het mocht!

Alleen toen Simone haar bord weer terug kreeg waren natuurlijk de reeds opgeschepte (gefrituurde(!)) aardappels verdwenen. "Ohhww ja... nou dan komen die er zo nog wel aan" kirde Macy Mouse weer even vrolijk.

Over de smaak en kwaliteit van de biefstuk viel niet te twisten, die was goed! Maar verder is het echt zonde van je geld om bij Mejuffrouw Janssen te gaan eten. Een ruime €90, zonder enige excuses voor bijvoorbeeld de verkeerde bestelling, vind ik echt schandalig! Wessels is ongeveer van hetzelfde prijsniveau, maar dan ga je wel voldaan weer naar huis.... al rollend!...

:-)

Overigens ligt Simone nu alweer een tijdje op een oor... Die moet nog een beetje slaap inhalen!

verkeer informatie

2009-10-09T00:33:00.003+02:00

Zo kort voor het slapen gaan realiseerde ik me dat het wellicht nuttig was te vermelden dat ik de afgelopen dagen weer ipodloos reis...

Voor de ietwat betrokken lezer een duidelijke aanwijzing voor wat mijn gemoedstoestand betreft.

For what it's worth...

Weer zin

2009-09-29T00:02:00.007+02:00

Ik heb een plan: Ik maak nooit meer een plan... Zo beschreven Acda & de Munnik uitstekend het gevoel wat ik heb met de voornemens betreffende dit weblog. Het klinkt natuurlijk fantastisch om nieuwe stukken aan te kondigen, maar als die vervolgens uitblijven is het extra zuur voor al die trouwe lezers die zich reeds zaten te verkneukelen aan het idee van nieuwe loze informatie van mijn hand.

De oorzaak van het zo lang uitblijven van nieuwe posts is wat mij betreft duidelijk: Momenteel zuigt mijn werk... En dat "zuigt" is in dit geval zowel letterlijk als figuurlijk. Het zuigt als in "it sucks"; En daarbij zuigt het ook werkelijk alle energie uit mijn (overigens verder goddelijke) lijf, waardoor ik behoorlijk inspiratieloos ben en- erger nog -niet eens de energie heb om uberhaupt iets in te tikken. Met wat er dan allemaal aan de hand is op dat ministerie zal ik jullie niet gaan vermoeien, maar aanstaande woensdag zal ik in ieder geval een gesprek hebben waarin ik ten laatsten male ga proberen een gedegen oplossing te bespreken voor de onstane ellende. Feit is dat ik, evenals mijn overige collega-drukwerkplanners, met onverminderde tegenzin de dagelijkse gang naar Den Haag maak. Dat er een onaangename sfeer op de afdeling is, en een gedegen management ontbreekt. Zo, dat is het enige wat ik er over ga zeggen, ook om te voorkomen dat ook de laatste 3 lezers van dit ooit zo illustere weblog zullen afhaken.

Maar de beperking van gebrek aan inspiratie, goedgeluimdheid, en energie heeft (hoe kan het ook anders...) ook een positieve kant. Mijn dagelijkse tocht naar Den Haag leg ik in ±80% van de dagen af zonder enige vorm van vermaak in de zin van ipods of couranten. Principieel geen kranten mits ze zich reeds in de coupe bevinden (en dan eigenlijk alleen maar De Pers. Maar die lijken sinds een aantal maanden ook volledig het spoor bijster nu ze vrijwel dagelijks openen met een vreselijk opiniestuk, terwijl ze in het verleden toch juist geroemd werden wegens objectiviteit) Als ik lekker in m'n vel steek vermaak ik me meestal prima met kijken naar voorbij flitsende koeien, schapen en elektriciteitsmasten; Mensen in de coupe met foute dassen, luid telefonerende aanstaande sollicitanten ("Ja, ik heb nu nog geen oplossing voor de kinderen, maar ik ga gewoon zeggen dat ik dan maar tot half drie kan werken" aldus de vrouw hedenmorgen tegenover mij, kwetterend tegen een vriendin. Gaat vast lukken met die baan...) onbegrijpelijk brabbelende toeristen, en norse conducteurs (ik weet eigenlijk niet of ze nog zo heten sinds ik vandaag constateerde dat er met koeienletters "Service en Veiligheid" op hunner ruggen geborduurd staat en de aloude conducteur me daar geen archetype van dunkt) Maar als ik me in de overige 20% van de dagen bevind, ervaar ik mijn medepassagiers als een enorm overbodige luxe en zonder ik me graag af met muziek. "Net als de meeste mensen", zou ik haast zeggen. En dat heeft dan weer tot gevolg dat je- ondanks bijna 15 gieg aan muziek in je telefoon- toch moet constateren dat je aan wat nieuws toe bent. En gelukkig delen Simone en ik voor ongeveer diezelfde 80% eenzelfde muzieksmaak. Derhalve schafte ik vorige week aan: (ja, lees het nog even na, stelletje downloaders: "schafte aan!") de nieuwe Muse, Arctic Monkeys, Pearl Jam, en Paolo Nutini. En dan heb je ineens heel veel nieuws te luisteren!

Met name Paolo Nutini is erg prettig als je niet zo heel erg veel zin hebt om naar je werk te gaan. Lekker oud gemaakt, doet soms denken aan Otis Redding of Ray Charles, maar ook met latinklanken, country en soul. Alom een erg lekker plaatje wat me tot nu toe dusdanig heeft geboeid dat de overige drie albums nog even moeten wachten op nadere beschouwing.

Ik beloof nix, maar hoop jullie hier toch binnenkort weer te zien!

Drukkend Bestaan

2009-08-05T01:09:00.004+02:00

Stay tuned... Binnenkort komt er een dag dat ik weer eens iets te vertellen heb.

Jaja, ik weet het: het is vakantietijd en het zou allemaal een stuk rustiger moeten zijn, maar ik merk er vooralsnog verrekte weinig van! Het ministerie is in deze tijd vrijwel volledig verlaten, maar de nadruk ligt hier toch op het- doorgaans zo onschuldige- woordje 'vrijwel'; Degenen die de posten eenzaam bemannen ofwel bevrouwen hebben er schijnbaar lol in gekregen de Grafische en Multimediale diensten te overspoelen met werk... Weliswaar variabel in omvang en bewerkelijkheid, maar immer voldoende om de (door mij eveneens eenzaam bemande) drukwerkplanning tot een onaantrekkelijk drukke werkplek te maken. "Druk, werk"... zeg dat wel. Of deze: "Best druk... in je eentje"

Tel daarbij nog een aantal (overigens erg leuke!) foto-opdrachten bij op, en er blijft ineens bar weinig tijd (en zin) over om middels dit medium de rest van de wereld op de hoogte te brengen van m'n overige belevenissen...

Maar... beterschap is beloofd. Tot snel!

It's been a while...

2009-06-07T22:52:00.002+02:00

En zo is het alweer ruim anderhalve maand geleden dat hier voor het laatst iets nieuws te lezen viel. Ja, een mooie nieuwe openingsfoto kon er nog wel van af; maar schrijven: Ho maar...

Het was dan ook een behoorlijk drukke tijd, die voor een belangrijk deel in het teken stond van een opdracht voor school die behoorlijk aan me vrat. Het gewenste resultaat bleef uit, en de creativiteit leed onder de steeds meer toenemende tijdsdruk. Voor het eerst in mijn fotovakschoolcarriere behaalde ik een module met de welbekende 'hakken over de sloot'. En waar ik dat in mijn middelbare schooltijd meer dan prima vond, heb ik daar nu een stuk meer moeite mee... Het moet gewoon goed zijn, liefst nog beter... geen gelul.

Toch was ik uiteindelijk blij dat ik niets over hoefde te doen.

Verder was het periode met wat problemen rond Red Alert. Vorig jaar is ze de kant opgetakeld zonder dat er van mijn kant enige moeite was genomen om haar heerlijke diesel winterklaar te prepareren. En dat dat consequenties heeft weet ook ik nu. Een behoorlijke vorstperiode had er voor gezorgd dat een aantal rubbers en een pakking waren stukgevroren, en -achteraf gezien- mag ik met die beperkte schade nog niet eens klagen. Het had een stuk erger kunnen zijn, is me ook al menigmaal onder de neus gewreven. Om de betreffende rubbers en pakking te vervangen, en om in eerste instantie sowieso de schade vast te kunnen stellen moest helaas het halve blok uit elkaar worden gesleuteld, en logischerwijs later ook weer in elkaar. Niet zoveel materiaalkosten dus... des te meer arbeidsloon... dus... Het was een wijze, maar dure les.

Gelukkig hebben we de afgelopen weken wel kunnen profiteren van een flink aantal fantastische zeildagen! Een steady viertje, een strakblauwe lucht, een nieuw grootzeil, verse kleur op de romp, compleet gepoetst dek en beslag, maakten de eerste mijlen op het Markermeer tot een waar feest! Wat een fijne schuit is ze toch... Ik zal de volgende winter toch wat zorgzamer zijn.

Niet te vergeten zijn er in de afgelopen weken ook nog twee nieuwe aardbewoners bijgekomen. Ongetwijfeld zijn dat er nog veel meer dan twee, maar van deze twee was ik al een tijdje op de hoogte dat ze er aan zaten te komen. Hugo is de kersverse zoon van Claudine en Patrick, en een dag na Hugo besloot ook David dat het tijd was om de wereld met eigen ogen te gaan bekijken. Hij is de zoon van Grietje en Jelmer, en vanaf hier heet ik beide heren van harte welkom!

Stel, je woont en werkt op Curacao. En stel, je hebt vakantie en het lijkt je leuk om weer eens in Nederland te gaan buurten. Familie en vrienden bezoeken, dat soort dingen. Dan is het natuurlijk handig als je een beetje in de buurt verblijft van waar al die mensen wonen. Je zou dan bij die familie of vrienden kunnen intrekken, maar je wilt ook wat privacy. Dan zou je een hotel kunnen overwegen, of een gezellige bungalow op Solassi o.i.d., maar daar is de gezelligheid weer ver te zoeken... En dus zoek je nog even door, en breng je uiteindelijk twee weken op Hollandschen bodem door op een van de plekken waar je vroeger al van droomde er te wonen! "En waar dan wel?" hoor ik u verzuchten... Nou, op de Kagerplassen natuurlijk; In een heerlijk vrijliggend woonbootje!!! Met de nodige vaartuigen 'voor de deur' om je verpozen op deze toch al niet lullige plek nog iets aangenamer te laten zijn.

Alsof al dat zeilend vermogen en lonkend Kaagwater voor de deur nog niet genoeg was, gingen deze Antillianen ook nog een dagje mee met ons het Markermeer op. De onderschatte vier bleek bij vlagen een goeie zes. Met een gereefd grootzeil en de high aspect klaar om te hijsen voeren we de haven uit, alwaar direct bleek dat volledig zeilpak vandaag noodzakelijk was. Vrolijk stuiterend voeren we door de vaargeul om daar te besluiten dat misschien een stormfok een betere keus was geweest. Jap (niet echt een Antilliaanse naam overigens..) verwisselde de fok en even later voeren met gereefd grootzeil en een theedoek met ruim drie knopen iets te relaxed in het rond... Bij nader inzien was die high aspect toch niet zo'n gek idee... Na de terugwissel liep het fantastisch en moest er minimaal bier aan te pas komen om de loosgaten goed doorspoeld te krijgen. Met iets andere woorden (voor de niet zeilers...): viel het bier dus om in de kuip door de ontstane hellingshoek...

Daar het in dit geval de laatste biertjes bleken, en we toch graag voor Pampus wilden liggen werd het tijd dit vreemde eilandachtige obstakel eens met een bezoek te vereren. Best leuk, maar er hadden best een paar leuke kunstpalmbomen neergezet kunnen worden...

Wel prima cappucino-die-eigenlijk-geen-cappucino-is-maar-dat-is-niet-erg-want-ik-hou-eigenlijk-helemaal-niet-van-cappucino, volgens As (ook al niet echt een Antilliaanse tongval...).

We besloten de dag met sate bij Ome Ko... Need I say more?

Was gezellig! Tot oktober!

Recentelijk mochten we nog naar de stembus voor de Europese verkiezingen. Uitstel tot het laatste moment, maar toch blij dat ik gegaan ben! Wat is er toch allemaal aan de hand in Nederland? Zelfs Wilders' ongelooflijk walgelijke manier om het door hem aan Nederland toegedichte "morele verval van onze Elite" te onderbouwen, bleek niet van invloed op zijn populariteit. Het "Pim Fortuyn-effect" begint weer de kop op te steken, en de op straat geinterviewde doorsnee PVV-stemmer geeft als opgaaf van reden voor zijn of haar keuze: "Hij zegt het tenminste... dat wat iedereen vind"

En het moet gezegd: Er staat ook bar weinig verbale weerstand tegenover. Onze huidige politici zijn zo niet opgewassen tegen de hedendaagse populistische manier van campagne voeren. Achteraf wordt er gejammerd, is het iedereen z'n schuld behalve die van henzelf. En zelfs al hebben ze inhoudelijk zo veel meer te vertellen dan Wilders, dan komt het nog steeds niet aan bij het grote kiezerspubliek...

En zo zijn we internationaal weer eens flink voor lul gezet.

Een ding is zeker: Mocht over anderhalf jaar de PVV een regeringspartij worden, en de Minister van Binnenlandse Zaken van deze partij worden afgevaardigd... Dan gaat deze zoetwaterkapitein op zoek naar een andere betrekking.

Waarvan Akte...

Photoshoppen

2009-04-21T20:30:00.008+02:00

Sinds begin dit jaar ben ik in het bezit van een nieuwe camera; En niet zomaar een camera, maar de fantastische Nikon D700! Mooie specificaties (die ik hier achterwege zal laten, maar normaliter heerlijk zijn om rond te bazuinen...), goede reviews, en lyrische fotografen. Omdat ik het ene merk voor het andere verruilde (Minolta werd Nikon) moest er tevens een gloednieuwe set objectieven aan toegevoegd worden... En natuurlijk: erg goede!

U begrijpt: kwijlende verkopers die- net na het omvallen van de eerste bank die de kredietcrisis inluidde- mij maar al te graag zo'n kostbaar setje wilden aansmeren... Goed rondshoppen was derhalve het devies, en ik vroeg her en der offertes aan. Uiteindelijk liet ik mij op naamsbekendheid, prijs, én de belofte van goeie koffie overhalen af te reizen naar Amsterdam. Firma Calumet leek mij bij uitstek geschikt daar eens een flinke bom duiten uit te geven. Ondanks de koffie (Douwe Egberts uit een automaat... Blehhhg!) besloot ik toch mijn nieuwe spullen hier aan te schaffen, voornamelijk omdat de verkoper mij een aanbod deed de betaling renteloos over tien maanden uit te stellen. Dat is een goede deal, zelfs als je van plan was de hele mik in een keer te betalen. Mijn doel was om in die tussentijd zoveel mogelijk opdrachten aan te nemen, en de opbrengsten hiervan in deze pot te storten. De koop werd gesloten en de hele set zou in de eerste week januari geleverd worden.

Pas in de derde week januari werd ik gebeld dat mijn spullen binnen waren... Twee weken te laat, maar goed. Na inspectie en enige uitleg over de camera ging ik richting kassa, alwaar ik de verkoper moest herinneren aan de zgn. '10 maandenregeling' die we overeen waren gekomen. "Oh ja..." zei hij. "Dan mag je even met mijn collega mee naar kantoor om daar wat gegevens achter te laten". Tot zover leek het verhaal mij redelijk logisch... De aardige juffrouw vroeg me echter een aantal formulieren in te vullen met vragen die mij ernstig het gevoel gaven me vast te leggen aan een wurgcontract bij Dirk Scheringa. Niet dat ik ooit zo'n contract heb gehad, maar je kan je de vraagstelling voorstellen. Mijn gevoel bleek juist, al was het in dit geval niet de DSB, Frisia, of Lenen.nl, maar een Brabantse variant op dit Zaanse trio... Ik verdiepte me goed in de allerkleinste lettertjes, en toen ik heel zeker wist dat er voor de eerste tien maanden geen adder - of wat voor model slang dan ook -onder het gras zat, besloot ik te tekenen.

Ik kreeg de spullen mee op basis van de aanvraag van het krediet. Gek eigenlijk...

Hoé gek bleek toen na een drietal weken alsnog een factuur van Calumet in de bus viel. Eerst werd me verteld dat deze factuur puur voor mijn administratie was bedoeld... Later werd ik gebeld met de mededeling dat de factuur toch betaald diende te worden, omdat de kredietaanvraag zonder opgaaf van reden bleek geweigerd! Schriftelijke opgaaf van reden bij de kredietmaatschappij bleek zinloos, en Calumet wenste een ander betalingsplan van mijn kant... Na enig over en weer bellen kwamen we overeen dat ik het bedrag in drie termijnen zou voldoen...

Al na een week de camera in bezit te hebben moest ik concluderen dat mijn huidige fototas toch echt te klein was voor het degelijk transporteren van het materiaal, en had daarom telefonisch een fraaie trolley besteld. De trolley was niet op voorraad, en zou met een weekje binnen zijn. Ook hoorde ik via via dat er voor de D700 een firmware update uitgegeven was, die de laatste onhebbelijkheden uit de camera zou doen verdwijnen. Ik belde Calumet hierover en verkoper vertelde me dat hij daarvan op de hoogte was... Op de vraag waarom hij míj daar dan niet van op de hoogte had gebracht antwoordde hij (vermoedelijk) schouderophalend (...lastig te zien door zo'n telefoonsnoer). Hij kon er in ieder geval wel voor zorgen dat het op de camera geïnstalleerd werd, en dat kon ik dan weer mooi combineren met het ophalen van de trolley.

We spreken nog steeds ergens begin februari....

Afgelopen zaterdag ging ik op pad om in het land wat foto's te maken. Ik propte mijn spullen in m'n te kleine oude tas en sprong in de auto. En ineens, zomaar, pakte ik de telefoon en belde met Calumet: "Druk een 1 voor verkoop" "Druk een 2..." Ik druk op de 1...

- "Calumet, goedemorgen"

- "Goedemorgen, u spreekt met Arjen van photoze.nl

Ik zou graag Sander even spreken, want ik heb een klacht"

- "Sander is even met een klant bezig. Ik vraag of hij u even terugbelt"

- "Prima, bedankt"

Een klein half uur later is er nog niet gebeld, dus ik bel weer:

"Druk een 1 voor verkoop" "Druk een 2..." Ik druk op de 1...

- "Calumet, goedemiddag"

- "Goedemorgen, u spreekt met Arjen van photoze.nl

Ik zou graag Sander even spreken, want ik heb een klacht. Ik heb net ook al gebeld..."

- "Hij is nog steeds met die klant bezig, hij belt u als hij klaar is..."

- "Gaat dat nog lang duren? Ik heb namelijk een opdracht vanmiddag, dus ik zou m graag nu even spreken!"

- "Ik denk dat hij over 5 minuten wel klaar is"

- "Dan verwacht ik dat hij over 5 minuten belt"

- "Hij belt u als hij klaar is"

- "Ja, over 5 minuten dus!!!"

- *klik*

Ik fotografeerde anderhalf uur lang koeien, en hield ondertussen mijn telefoon in de gaten...

geen Sander. Dus ik besluit nog maar eens te bellen:

"Druk een 1 voor verkoop" "Druk een 2..." Ik druk op de 1...

......wachtmuziekje....stilte....*klik*...wachtmuziekje.....pompompom....stilte...*klik*.....wachtmuziekje....

stilte....*klik*....wachtmuziekje.....wachtmuziekje.....*klik*......wachtmuziekje......................................

Aha, dacht ik: Nummerherkenning! En ik ben nu natuurlijk die lastige klant

Na een minuut of vijf:

"Calumet, goedemiddag met Sander"

"Ah, Sander bedankt voor het terugbellen!"

"Ja... ja... ik krijg nét een memootje onder m'n neus geschoven"

"Ik geloof er geen reet van, maar het typeert wel lekker jullie manier van klantbehandeling"

"Hoe bedoelt u?"

"Nou, dat ik als klant wel goed genoeg ben om een berg geld jullie kant op te schuiven... Maar jullie verder geen enkele moeite doen om mij serieus te behandelen!"

Ik confronteer hem met bovenstaand verhaal, en vraag hem waar in GODESNAAM mijn trolley is gebleven?!?!

Hij zegt dat mijn trolley al een aantal weken met een briefje met mijn naam erop gereed staat...

Ik word niet goed....

Na veel verwijten mijnerzijds en excuses zijnerzijds komen we overeen dat ik de trolley voor de helft van de inkoopprijs kan ophalen. We spreken af dat de nieuwe firmware dan geïnstalleerd wordt en nog een aantal vragen die ik heb uitgebreid besproken zullen worden. We spreken af voor de volgende zaterdag...

Vanmorgen ging m'n telefoon: "Ja hallo, met Sander van Calumet" .... "Wij hadden een afspraak staan voor aanstaande zaterdag"..... "Maar we zijn aanstaande zaterdag gesloten..."

AARRRGGGHHHHH!!!! .......Ik had het bij de koffie al moeten weten.

Happinez!

2009-03-27T00:25:00.006+01:00

De zware bewolking lichtte fantastisch mooi op toen de zon er, vlak voor hij onderging nog even z'n gloed onderdoor wierp. Donkere wolkpartijen met afgetekende zonnestralen... geweldig! Ik zat in de trein naar huis en keek naar de skyline van Den Haag die prachtig afstak tegen dit fraaie schouwspel. Zonder dat ik er controle over had voelde ik een glimlach op mn gezicht komen en zo'n lekker tevreden gevoel maakte zich meester. Waarom kon,- en hoefde ik aan niemand uit te leggen, maar het was plotseling gewoon daar.

Tevreden... dat leken de meesten in de coupe waar ik in zat verre van te zijn. Het meisje schuin tegenover me in de vierzitter at met een chagrijnig hoofd een AH-voorverpakte wrap en ze las- hoe ironisch- de Happinez. Ze kon er zeker nog een hoop van leren... De man naast haar had daar blijkbaar ook behoefte aan, want hoe interessant hij ook met z'n uit de aktetas getoverde documenten op schoot zat, las hij vrijwel onafgebroken en opzichtig met haar mee. Ze moet het gevoeld hebben, maar ze gaf geen kik en bladerde net zo chagrijnig door als ze haar wrap at.

Het was een vermakelijk schouwspel, en voor ik er erg in had stond ik alweer op Leiden Centraal. Ook daar waren de gezichten niet vrolijk gestemd. En ik begon me af te vragen of die teneur nu erger is in tijden van kommer en kwel. Ik heb nog nooit gevonden dat er een vrolijke, aangename stemming heerst in het openbaar vervoer, maar toch heb ik de indruk dat het momenteel nog een tikkie erger is....

Morgenochtend hoop ik weer getuige te zijn van een prachtig natuurverschijnsel (liefst iets met zon...), wederom een goede bekende tegen het lijf te lopen, een vermakelijk tafereel in de trein mee te maken, en zo de dag fijn in te rollen...

Have a good hairday!

Geen Punt!

2009-03-24T21:27:00.004+01:00

Afgelopen donderdag moest ik weer beginnen met werken. En twee weken niet aanwezig staat op mijn enerverende werkplek meestal garant voor een chaos op-, en rond mijn bureau, een overvolle mailbox, en liggende klussen die blijkbaar slechts door mijn vaardige handen geproduceerd kunnen worden. Deze keer was het niet anders, maar direct na het openen van mijn mailbox werden mijn opstartproblemen vervangen door een heel ander probleem: Ik zou de eerstvolgende woensdag weer op vakantie gaan! Zulks bleek i.i.g. uit alle mailtjes van een clubje vrienden van mijn broer die mijn mailbox overspoelden. Dat kwam natuurlijk niet geheel uit de lucht vallen omdat ik een aantal weken voor ons vertrek naar Oostenrijk had aangegeven best in te zijn voor nog een lang weekend sneeuw. Maar omdat ik verder niets meer hoorde, ging ik er van uit dat dit geen doorgang had; Tot die donderdag dan! Mijn antwoord op de vraag van mijn leidinggevende hoe mijn vakantie was, was dan ook "Kan ik volgende week woensdag weer gaan skien?" Met een enorme onderbezetting en een overdaad aan werk liet zijn reactie niets te raden over... Niet dus! En ik vond het niet eens raar...

Het was uiteraard nog even lekker geweest om nog een paar dagen van wellicht de laatste sneeuw van het seizoen te genieten (hoewel het nu nog steeds flink sneeuwt in de Alpen...) maar op deze manier viel er geen mouw aan te passen.

's Anderenzijds kwam het gezien m'n huidige drukke leventje ook niet heel erg verkeerd uit dat ik niet mee kon... Red Alert ligt nog op de bok te wachten tot haar gladgeschuurde huid wordt voorzien van een mooie witte jachtlak; Er moet nog een nieuw grootzeil komen; School vergt nog behoorlijk wat inspanning; En, zoals gezegd, is het op mijn Haagse werkplek ook niet bepaald een oase van rust...

Ondertussen zijn we een aantal dagen verder en is het grootzeil besteld; Bij UB-Sails te Enkhuizen (Jap nog bedankt voor je tips...) waar ze tevens het oude, gescheurde grootzeil nog kunnen repareren. Red Alert is voor de helft Red af. Een goede Sikkens Yachtlak wist in een keer de rode onderlaag af te dekken. So much voor kwaliteit...

Als de omstandigheden het toelaten komt ze er zaterdag geheel in te staan... En in de weken daarna nog eens twee keer rond. En dan nergens meer tegenaan varen, want het rode gevaar ligt er altijd onder op de loer!

Donderdag was de dag dat ik Carla eens flink toegetakeld op de gevoelige plaat zou zetten. Dat toetakelen mocht ze overigens zelf doen, maar ik had gevraagd of ze zich wilde uitdossen alsof het de zwaarste en k*tste avond uit ooit was. Met flink doorlopen make-up, verwilderd haar en een blik die pure ellende uitstaalde. Ik had haar beloofd dat ik dan m'n best zou doen er de beste foto uit de serie "Model in een auto" van te maken. En ik kan in alle eerlijkheid zeggen: Dat is gelukt! Ik was al erg tevreden over de andere twee foto's, maar er moest een overtreffende trap zijn... Enfin, oordeelt u zelf:

Het resultaat van de drie foto's werd erg positief ontvangen op school, en heeft de felbegeerde studiepunten ruimschoots binnengehaald.

Op naar de volgende module!

Paprika

2009-03-19T00:21:00.003+01:00

En zo komen er aan alle leuke dingen een eind, dus ook aan onze vakantie... Twee weken even niet werken (op een foto-opdrachtje na...) was een welkome weldaad! De dagen na Oostenrijk hebben we nuttig besteed door Red Alert z'n polyester eens flink te beroeren. Gewapend met schuurmachines met papier in diverse gradaties, schoonmaakmiddelen, verlengsnoeren, emmers antifouling, rollers en strijkbakken, trappen en ladders, zijn we de afgelopen dagen naar Almere op en neer gereden. Na de eerste dag schuren kon ik nog maar aan een ding denken: Paprikachips! Het geschuurde 'rode stof' hechtte zich op de meest onaangename maar logische plekken aan lijf en leden, en het leek alsof we een uitnodiging van Lays hadden gehad om ons eens flink in de chipsseasoning te wentelen...

De romp voelt nu- op wat geplamuurde plekken na- mooi glad aan, en kan ik volgend weekend gaan beginnen met de eerste laag van haar nieuwe huidskleur. Waarschijnlijk kleurt ze na die eerste laag volledig roze, en misschien is dat wel zo fraai dat ik een bijpassende handtas ga kopen...

Zaterdag ga ik op pad richting Enkhuizen, om daar bij UBSails een nieuw grootzeil te bestellen.

Hopelijk is dat ergens half april gereed en kan Red Alert rond dezelfde tijd het water in om de waterrijke omgeving te gaan verkennen.

U hoort nog van ons!

Gruss Gott!

2009-03-15T17:22:00.010+01:00

Hoe schnell kan de tijd eigenlijk gaan? Te schnell in sommige gevallen- so blijkt, want de week wintersport ist wirklich um gevlogen! Vorige week vrijdag stond hier de gang nog redelijk gefullt mit de spullen die je in zo'n week nodig acht, en gesternabend stonden diezelfde spullen alweer -nog nadampfend van een sportieve week- in diezelfde gang. We hadden een gezellig familiehotel geboekt, en werden een stuk freundlicher dan ik jaarlijks in Frankrijk gewend ben ontvangen. De kamer was in ordnung, das essen gut geregeld, en het zwembad en de sauna een welkome weldaad! Obendien lag er (zeker) voor de tijd van het jaar een enorm pack schnee. En dat zou in de dagen dat wij er zouden verblijven alleen maar meer worden, hadden we reeds op sneeuwhoogte.nl gezien. Simone wilde haar wat verjaarde skikunsten met een aantal privatlessen gaan aanscharfen und verbesseren, en ik wilde eigentlich gewoon hard naar beneden racen. De eerste dagen had Simone in de ochtend les, wat mij de gelegenheid gaf het gebied in no-time te verkennen. Ik moet helaas wel erkennen dat het conditioneel in vergelijking met vorig jahr wel iets minder is geworden. Toen speelde ik nog twee tot drie maal in de week badminton, en bezocht ik ook regelmatig de sportschool... Nu was de voorbereiding slechts beperkt tot 1 maal badminton in de week. Maar desondanks gingen de afdalingen gesmeerd. De sneeuw was fantastisch, de pistes waren goed geprepareerd, en soms scheen zelfs de zon. Omdat ik die afdalingen alleen maakte, zocht ik het gegoede geselschafft van wat internationaal vermaarde artiesten als de Arctic Monkeys (kan je heel hard mee skien...!), El Pino & Volunteers (voor het betere carvewerk...), en Paolo Nutini (lekker relaxed in de lift...). Dat deze mensen allemaal in m'n ipod verstopt zitten hoef ik jullie als hoogopgeleide lezers natuurlijk niet uit te leggen...

Saalbach-Hinterglemm is best een mooi gebied. Het biedt redelijk wat variatie aan pistes en is voldoende groot. Het heeft gezellige eettentjes die ook nog eens normale prijzen hanteren, en de mensen zijn uiterst vriendelijk. Het is goed bereikbaar met auto, trein (weet ik van onze 'eetburen' in het restaurant') en volgens mij zelfs per vliegtuig (Salzburg op nog geen 100 km) en de accomodaties zijn over het algemeen volgens mij van goede kwaliteit. Vanwaar deze toeristische promopraat vraagt u zich af? Wel hierom: Ik ga er volgend jaar niet meer heen... En dat komt omdat ik geen medaille heb gekregen...en zelfs geen vaantje. Terwijl ik toch echt de Vier.... wat zeg ik?! -zelfs de SechsTagse heb gelopen!!! Grootste bezwaar aan Saalbach-Hinterglemm? Dat het hele dorp sneeuwvrij is gemaakt! En dat door de ligging van beide dorpen de pistes zich aan twee zijden bevinden. Je bent derhalbe erg vaak je skies aan het uit- en aantrekken. Veel lopen dus, wat me op de eerste dag al opengeschuurde schenen opleverde. Natuurlijk zijn we in de afgelopen jahren Frankrijk enorm verwend! Zowel qua weer, als qua ligging van appartement en skidorp. Naast je appartement opstappen, en ook zo weer 'naar binnen' skien war mein maatstaff. Dat het niet overal zo is is duidelijk... Maar ik prefereer het wel. Zelfs ten opzichte van onaardige Franschen in hun armetierige restaurantjes mit wukerpreisen, eindeloos filerijdend de bergen in, slapen in een bedbank van 1,75 meter, und teuere tollwegen...

Dat we erg veel geluk hadden gehad met de omstandigheden bleek afgelopen vrijdag. De dag ervoor was het 's middags begonnen met sneeuwen, en dat hield niet meer op tot we naar bed gingen. Een enorm pak was er reeds gevallen, tot ik 's nachts wakker werd van de lawinepijlen. Ik hoorde water druipen, en de sneeuw die nog steeds viel was verworden tot bijna-regen. De volgende ochtend werd mijn nachtelijke vermoeden bewaarheid. Dooi... Met enorme plassen water en drekkerige sneeuw tot gevolg. Omdat we op donderdag nog ontzettend lekker geskied hadden, en Simone mij- en zichzelf had verrast met een mooie skitocht van Hinterglemm naar Saalbach, leek het me beter met die ski-herinnering de week af te sluiten. We waren blij dat de dooi pas op vrijdag inviel! Het was lekker, het was leuk!

Volgend jaar Les Arcs! Wie gaat er mee? (Bruce, Heather, Joni, Adam, Tom, Dave... jullie pak ik sowieso in...)

Koffiebreak

2009-02-26T21:48:00.004+01:00

En ineens is daar zo'n bericht: "Er is een vliegtuig neergestort bij Schiphol". Ik hoorde het bericht op de radio van een ooggetuige die vertelde wat zij op dat moment aanschouwde, eigenlijk voor de hulpverlening goed en wel op gang was...

Ik was op dat moment onderweg naar Delft voor een fotografieklus, en was even gestopt bij een benzinepomp voor een bakkie koffie. Zulke berichten moet je altijd een aantal keer horen voor je je werkelijk realiseert dat het echt gebeurd is. Toen ik een derde getuige ook verslag hoorde doen van het in drieën gebroken restant van het vliegtuig wat op een akker langs de A9 lag, drong het langzaam tot me door dat er een vliegtuig was neergestort, in drieën was bebroken en op een akker langs de A9 lag. Het verslag was op z'n minst raar te noemen: "...Nee, het wrak staat niet in brand" "....Ik zie er nu allemaal gehavende mensen uit komen" "....Er komen nu allemaal ambulances aan..." "...Het maakte hele vreemde bewegingen en ineens klapte die neer!" ("....Nee Henk Westbroek zie ik vooralsnog niet").

Ik bedoel, het commentaar op zich is niet eens zo gek. Maar het is zo vreemd je te realiseren dat dat daadwerkelijk aan het gebeuren is... op dat moment zo'n vijfig kilometer verderop.

Even twijfelde ik of ik ramptoerist zou gaan spelen; te kijken of ik nog voor het politiecordon zou kunnen belanden en misschien wel heel bizarre foto's te maken...

Of dat ik m'n kersverse opdrachtgever toch maar gedienstig zou zijn, en bij Rijkswaterstaat twee mensen te vereeuwigen.

Ik besloot uiteindelijk het laatste, en leverde de volgende dag twee keurige portretten in.

Opdracht is opdracht...

Mimpi Manis

2009-02-12T21:28:00.003+01:00

Nog een kleine twee weken duurt het voor Simone en ik voet op Oostenrijkse bodem zullen zetten. Of nou ja: bodem... dat is misschien niet geheel juist omschreven met dat enorme pak sneeuw wat er ligt. Ruim twee meter sneeuw bergopwaarts, en een ruime meter in het dal. Dat is wel eens anders geweest. Nog geen enkele keer is het me overkomen dat er geen sneeuw lag, maar het is twee keer wel kantje boord geweest. Gelukkig is er toen in de week dat we er waren nog wat bij gevallen... Voor deze keer maak ik me dan ook geen zorgen of er wel sneeuw is, maar eerder of er niet te veel ligt. Lawinegevaar is dan natuurlijk weer het andere uiterste, waar je ook niet echt op zit te wachten. Feit is dat we niet kunnen wachten om te gaan! Nog een aantal dagen werken, en nog een aantal dagen klussen aan de Red Alert voor het zo ver is.

Red Alert staat nu nog veilig op de bok in het bruisende Almere, maar de 'intakelbrief' ligt alweer een aantal weken te wachten op respons. Er wordt getakeld in de maand april, dus dan moet ze er al weer netjes bij liggen voor het komende seizoen. De huidige ietwat vale rode kleur gaat vervangen door een stralend glanzend witte! Maar haar naam blijft gehandhaafd, en zal in felrode letters op de romp gaan prijken! Ook moet er een nieuw grootzeil besteld worden, waarvoor ik nog op zoek ben naar de beste deal. Via Jap en de 'Friesche connectie' ben ik al aan wat goede adressen geraakt. Ook moet er aan de binnenzijde nog een wat praktischer bed-constructie komen. Een stukje bergruimte moet helaas worden geofferd; maar dan slapen we wel wat rianter dan nu het geval is... Gelukkig ken ik nog iemand die ervaring heeft met scheepsbetimmering... ;-)

Qua fotografie ben ik op school bezig met een korte, maar hevige module. "Bestaand licht en kleur" handelt over de dag- en kunstlichtsituaties. Het zijn maar drie lessen, met nogal veel oefenmateriaal. Bovendien zal ik de laatste lesdag van de module (de dag waarop je je module-opdracht moet presenteren, en deze ook beoordeelt wordt...) missen wegens de wintersport. In overleg is er besloten dat ik al aanstaande dinsdag e.e.a. zal laten zien... Nog niet het eindproduct, maar al wel iets wat daar toe moet gaan leiden. En dan zijn er nog de opdrachten voor m'n bedrijfje... Dus u begrijpt: druk, druk, druk....

Maar laat ik nou in tijden van grisis niet klagen. Het negativisme druipt er aan alle kanten al te veel vanaf. Het is natuurlijk ook geen prettige situatie, en de verhalen die je links en rechts hoort zijn af en toe ook echt zuur. Maar al met al krimpt onze economie dit jaar met zo'n 3,5%, waarmee we dan weer op het niveau van 2005 belanden... Maar het is toch niet zo dat we in 2005 niets te eten hadden? Of niet op vakantie gingen?

Helaas heb ik de oplossing ook niet voorhanden, maar dat zou ook wel wat gek zijn.... toch?

Ondertussen droom ik gewoon verder over witte pistes, grote schnitzels en evenzo grote pullen bier; Het ruime sop van het IJsselmeer, zonsopkomst en ondergang over pittoreske havens; Terreinrijden op de vlakte van Hato, waterskien, wakeboarden, surfen, zeilen... ofwel Curacao; Terreinrijden in Schotland; Fly-drives naar Corsica; Een huis huren in Kota Baru; Sneeuwkettingen; De Amerikaanse westcoast; Bonaire; De Riviera, Les Landes............. *Zucht*

Commer(cie) en Kwel (Pt.2)

2009-01-26T17:43:00.012+01:00

Vorige week had ik te maken met een 'overstapper'. Een verstandige overstapper - vind ik - want hij was van een Win-doos overgestapt naar Apple; Hij was de trotse bezitter geworden van een 24" I-Mac. Andersom zie je zulke overstappers dan ook vrijwel niet... Hij vertelde trots over hoe mooi het er allemaal uitzag, de snelheid, en de nimmer haperende software. Ook was hij lyrisch over het kristalheldere 24 inch scherm... en terecht. "Maar...", zo oreerde hij verder, "het nadeel er van is dat ik meteen zag dat ik aan een nieuwe camera moet". "Ow?" zei ik, "wat is er dan aan de hand?" "Tja, niet genoeg pixels he..., het hele beeld is korrelig" "Hoeveel megapixel is die camera dan?" vroeg ik. "Ik dacht vijf of zes"... antwoordde hij.

Kijk, dat is nou eens een fijn stukje onzin waar- naar schatting- 90% van de mensen in gelooft.

Steeds vaker krijg ik te maken met mensen die vragen over fotografie of camera's hebben. Voor praktische tips of vragen over fotograferen in het algemeen kan ik meestal wel van nuttige dienst zijn; Maar ik ben zeker geen expert op het gebied van wat er allemaal op cameragebied te koop is, en al helemaal niet over de kwaliteit van de verschillende merken camera's. Ik vel daar dan ook geen oordeel over. Wat me wel zorgen baart is het gemak waarmee de commercie met wat loze kreten blijkbaar de kopers nogal simpel over de streep trekt. Voor eens en voor altijd wil ik dit dan ook uit de wereld helpen:

Een kwalitatief goede foto wordt NIET bepaald door het aantal Megapixels van een camera! Voor een normale afdruk tot zelfs op A3 formaat kom je prima weg met zo'n 5 a 6 Megapixel. De kwaliteit wordt daarentegen wel bepaald door:

De lens (door een 'speldenknopje' op je telefoon kan je nou eenmaal geen kwaliteitsfoto's maken! Dus stuur die dingen dan ook niet op naar de krant! En mocht je bij de krant werken: WEIGER zulke "foto's" dan ook!!!#$%%$#@!!! ...Zo, dat lucht op...) De lens dus; In het algemeen geldt: hoe groter (in diameter, niet in lengte) hoe beter. "Meer licht" is het simpele antwoord op de vraag waarom. Liefst van een goede fabrikant... de lens dan.

De sensor. Waarschijnlijk een veel minder bekende kreet als Meegaapiksels (ik weet heus dat dat zonder 's' moet...) maar wel veel belangrijker! De sensor is het "rolletje" uit je analoge camera. Deze 'vangt' het beeld, waarna een processor het gevangen beeld bliksemsnel omzet naar wat nullen en enen, en daarna parkeert op je geheugenkaartje...

En eigenlijk heb je dan de belangrijkste 'beeldvormers' al gehad. Maar ja, sensors en lenzen zijn niet in extreme getallen uit te drukken zoals de hoeveelheid megapixel dat wel is. Dus is dat niet commercieel aantrekkelijk, en dus spelden we de mensen gewoon wat op de mouw.

Wat overigens geen beeldvormer is, maar eveneens een geweldig stukje commerciele onzin, is het "aantal keren zoom". Wat zegt dat??

Is er iemand die mij kan uitleggen hoe het zou kunnen dat een camera met 8x zoom een onderwerp dichterbij haalt dan een camera met 12X zoom?

Anyone? Anyone? Bueler? Bueler?

Dat komt omdat de camera met 8X zoom in dit geval een kortste brandpuntsafstand heeft van 35 mm, en die met 12X zoom slechts 17 mm. Zo hebben we dus 8 X 35 mm= 280 mm,

en 12x17 mm= 204 mm.... En dan ben ik niet eens goed in wiskunde...

Dit is natuurlijk maar een voorbeeld, dus dit zijn geen vaste waarden voor alle camera's!

En het zegt ook helemaal niets over goed of slecht. Dussss...

Wat te doen als je toch een andere camera wil? Zoek goede reviews op. Consumentensites als kieskeurig.nl, maar ook het amerikaanse dpreview.com is een goede site voor reviews.

Laat je in ieder geval bij MediaMarkt of Dixons of andere elektronicagrootgrutters niks wijsmaken! Je bent toch niet gek??!!

BTW: om te lachen ! Zit-ie vast, kan je 'm weer lostrekken met de muis...

Gegoede Voornemens

2009-01-06T21:19:00.005+01:00

Het wintert er lekker op los in Nederland. Met temperaturen van -18 graden afgelopen nacht, en zelfs tot -20 voor de komende nacht kan het bijna niet anders dan dat de rayonhoofden de koppen weer met regelmaat bij elkaar zullen steken. Ik herinner me nog de jaren waarin vrijwel elke avond Jan Sipkema op t.v. was om Nederland op de hoogte te houden van het wel of niet doorgaan van de tocht der tochten. Ondanks het feit dat ik zelf net zo goed schaats als de gemiddelde inwoner van Mozambique, hoop ik toch echt dat het dit jaar weer eens gaat gebeuren. Laat het "it gaet oan" maar weer eens horen!

"gaet it oan?"

Wat ook 'oan gaet' is mijn opleiding. Vandaag mocht ik sinds drie weken weer eens naar school om de laatste hand te kunnen leggen aan de module opdracht, om daarmee over twee weken de benodigde studiepunten binnen te slepen. De minipoll op deze site in combinatie met de mening van mijn medestudenten, plus uiteraard mijn eigen bescheiden mening, heeft me doen besluiten de 'witte versie' van de advertentie te gaan gebruiken

(zie http://zeeaharend.blogspot.com/2008/12/verkiezingskoorts.html). Ook de leraar was tevreden, dus ik zie mijn assesment over twee weken met vertrouwen tegemoet.

Vanmiddag was er nog wat tijd over om ons te buigen over voedselfotografie. Dat lijkt altijd heel simpel als je even snel de Allerhande doorbladert, maar ik kan je nu uit ervaring vertellen dat dat ontzettend tegenvalt! Het is erg lastig om eten er lekker uit te laten zien op een plaatje. Uitgekiende belichting, een goede positionering en compositie, kleurcontrast, dieptescherpte... Zomaar even wat factoren die een goed of slecht beeld maken. Toch is het gelukt een redelijk 'Allerhande'-beeld te creeeren:

Caesars' salade

Nog meer nieuws uit fotografieland is het bezoek afgelopen zondag aan de tentoonstelling "Rain Hope Grief & Fall" van fotograaf Erwin Olaf. Ik ging daar heen met Manon en Sjoukje, medestudenten uit de basisopleiding FVS. Beiden hebben hun vakopleiding voortgezet in Apeldoorn, wat jammer is omdat het leuke klasgenoten waren... Het was een gezellig weerzien, en we hebben afgesproken met regelmaat een zgn. 'fotodate' te plannen. De tentoonstelling was best fraai, al is zijn stijl niet geheel de mijne. Maar je kan een tentoonstelling als deze alleen maar benijden als fotograaf in opleiding!

Who knows... one day....

Nieuwjaarslogica

2009-01-02T16:53:00.010+01:00

Al jaren steek ik geen vuurwerk meer af. Uit principe, omdat ik een hond heb die elke klap ervaart alsof de hemel op z'n hoofd gaat vallen. Het is zielig te zien hoe angstig en onrustig hij wordt bij het horen van elke ontploffing. Geen training of oefening is daar tegen opgewassen, en dus hebben we elk jaar vanaf half december tot half januari een niet te hanteren hond in huis. Dit jaar vierden we oud en nieuw bij Wal en Carla en Jip. Wal verzocht me of ik zorg wilde dragen voor de champagne en... het vuurwerk. Ja natuurlijk, Jip is acht, dus die wil wel wat de lucht in zien gaan; En niet alleen de kurk van de champagne! Zo gezegd zo ge-diggy-daan vond ik mezelf terug bij de fietsenwinkel annex vuurwerkshop in Oegstgeest. Op slechts 150 meter van huis is ook een vuurwerkverkooppunt, maar daar stonden de mensen buiten te wachten. Dat vond ik iets overdreven en zo belandde ik in Oegstgeest. Ik voelde me een beetje lullig met m'n pakketje toen er voor me een man voor bijna €250 (!) vuurwerk stond af te rekenen... Echt erg die recessie!

Het eten was lekker en de avond gezellig, en voor we er erg in hadden was het bijna twaalf uur. Net op tijd stonden we buiten met de champagne in de aanslag en het vuurwerkpakket klaar om de lucht te gaan. Het was niet geweldig spectaculair, maar diende in ieder geval het doel. Nadat de laatste pijl de lucht in was gejaagd genoten we met de champagne nog wat na op het bankje voor de deur. Aan de overkant van de ringvaart ontwaarden we wat jongeren die duidelijk met snode vuurwerkplannen rondliepen. Ineens, vanuit het niets klonk er een zware doffe klap en tegelijkertijd onstond er een vuurbal van zo'n tien meter hoog en dertig meter breed! Al zittend op het bankje voelde je de hitte even voorbij trekken! Ruim tien minuten later waren er nog steeds brandende delen gras te zien. Best geinig, vonden wij...

Vroegah klooiden we natuurlijk ook maar wat raak met vuurwerk. Weliswaar niet op deze schaal, maar strijkers en kanonslagen werden toch ook veelal op plaatsen gedumpt waar dat niet geheel hoorde. Ook de babyrockets waren fijne, onvoorspelbare speledingetjes.

Ooit ging ik oud en nieuw vieren in Warmond, waar ik had afgesproken met Jeroen. Mijn toenmalige winterjas had een binnenzak die stuk was, en waar dus vrij veel in paste. Vier 'broden' astronauten om precies te zijn! En zo ging ik naar Warmond: als een fietsende bom!

En dan ook nog rustig een sigaret opsteken...

Afgelopen dinsdag ging ik bij Jeroen in Oegstgeest even een biertje doen. Het was alweer een tijdje geleden, dus er werd flink bijgepraat.

Ook de verhalen "van toen" kwamen- met oud en nieuw in het vooruitzicht- natuurlijk allemaal voorbij. Jeroen komt uit Warmond, en daar werd nog wel eens wat in de fik gezet... "Hondaatje civic voor 50 gulden, een paar blikken benzine erin en een stapel autobanden... Hoppekee!" "Tuurlijk wel even het chassisnummer eruit vijlen".

Ook dit was een goeie avond, en zo rond 3 uur fietste ik ietwat mistig weer huiswaarts.

Toen Simone en ik op nieuwjaarsdag de straat inreden speurden we routinematig de straat af of alles er nog stond. De citroen stond nog ongeschonden in z'n parkeervak, wat meeviel (Leiden Noord is behoorlijk onrustig tijdens oud en nieuw. We noemen het zelf altijd liefkozend de Gazastrook...). De volgende aanblik echter was wel erg triest te zien: M'n bakfiets was niet ongeschonden uit de strijd gekomen, en dat is zachtjes uitgedrukt:

Logisch toch?

Simone vond dat we een beetje naief waren geweest om de bakfiets zo voor de deur te laten staan. Misschien heeft ze gelijk... Het zijn de regels van vandaag: Staat je fiets niet op slot, vraag je er gewoon om dat hij gestolen wordt. Laat je je deur openstaan, kan je verwachten dat er wordt ingebroken. Laat je je laptop in het zicht in de auto liggen, wordt deze vrijwel zeker opengebroken. En dus... als je je bakfiets buiten laat staan met oud en nieuw is het logisch dat deze gesloopt wordt. Best logisch eigenlijk...

Desalniettemin wens ik vanaf hier iedereen een ontzettend goed 2009 toe! Dat het mag brengen wat je er van hoopt, uiteraard in goede gezondheid, en met een beetje humor!

Verkiezingskoorts....

2008-12-18T00:09:00.004+01:00

De jaaroverzichten vliegen ons weer om de oren, de verkiezingen doen daar nog een schepje bovenop (politicus van het jaar, sportman van het jaar, man van het jaar, vrouw van het jaar, tennisleraar van het jaar, komkommerplukker van het jaar, tandartsassistente van het jaar, domino-D-day-steentjesneerzetter van het jaar.... en zo kan k nog even doormalen, maar dat zal ik niet doen.) Het is dus de tijd om met griepverschijnselen thuis te zitten (zoals ik...), de kerstboom in huis te halen (zoals iedereen, ...behalve ik), de winterbandjes 'om te leggen' (ga ik snel regelen) en je te verkneukelen aan je aanstaande wintersport...

Nu is door diverse omstandigheden is ons illustere- edoch secuur geselecteerde skigenootschap in twee jaar tijd flink in bezetting toegetakeld. De oorzaken hiervan zijn verhuizingen/emigraties/kind(eren), en dus redelijk onoverkomelijk en daarmee acceptabel. Wel drong zich enkele weken geleden ineens de angst op dat mijn persoonlijke ski-avonturen voor deze winter wel eens (te) lang in de koelkast zouden kunnen belanden. Maar daar stak Simone een stokje voor... Die kent mijn Tombalabomba aspiraties maar al te goed, al heeft ze daar persoonlijk nog nooit iets van gezien. De verhalen daarentegen......(!)

Vandaag hebben we geboekt voor begin maart... Naar Oostenrijk nota bene! En in een hotel nota bene!! Het moet niet gekker worden... nota bene!!! Maar wij gaan wel gewoon met de OtO...

Verder heb ik nog een vraag aan mijn enorme schare vaste- en minder vaste lezers... Ik ben ietwat benieuwd welke van deze vier advertentie jullie het meest aanspreekt:

Ik zou dus graag van iedereen weten welke advertentie het sterkst is en liefst ook waarom... Ik wacht reacties gespannen (Mwah...) af!

Adieu Paris

2008-11-24T11:19:00.013+01:00

Het is maandagochtend even voor half 12 in de ochtend. Met zo'n 300 km/u raas ik achterstevoren door het Noordfranse land. Er ligt sneeuw, de lucht is grijs en voor me op het uitgeklapte tafeltje in de Thalys dampt de slappe thee met citroen. Ik drink eigenlijk nooit thee. Maar de koffie is van een dusdanig laag kwaliteitsniveau dat ik thee een betere optie vind.

prettige infrastructuur...

Het afgelopen weekend ben ik met Simone in Parijs geweest. En het was geweldig! Parijs stelt eigenlijk nooit teleur, en moet ik achteraf weer concluderen dat zelfs 3 volle dagen niet voldoende zijn om te zien wat je wilt zien, en te doen wat je wilt doen. Het weer was daarbij zeker geen toevoeging, want het blijft onaangenaam om met 1 graad boven nul met windkracht 6, en regen die net geen sneeuw is, rond te lopen in Parijs- of welke stad dan ook. Beschreven omstandigheden golden weliswaar alleen voor zondag, want zaterdag was een fantastische dag. Een beetje koud, een beetje zon, een beetje bewolkt, een beetje wind, maar boven alles: Droog! Na aankomst vrijdagmiddag installeerden we ons in het Holiday Inn nabij Gare de Lyon. Op papier een mooier hotel dan in werkelijkheid, maar dat is vrijwel altijd het geval. De kamer was schoon maar vrij klein, al zouden er in de wintersportgebieden gerust nog zes mensen in gepropt worden. Vanaf Gare de Lyon heb je tal van aansluitingen op het geweldige metronetwerk van Parijs. Lijn 1 werd door ons het meest gebruikt... In een rechte lijn parallel aan de noordzijde van de Seine betekende vrijwel elk station wel weer een aangename bovengrondse verpozing. Op vrijdagmiddag vlak voor de avondspits op gang kwam, lieten we onze achtersten neer op een terrasje op een straathoek in St Germain de Pres. Onder het genot van een aantal blonde Leffes aanschouwden we het gekkenhuis dat forenzen heet. Daarna aten we in een ontzettend gezellig restaurantje waar- zoals Simone het omschreef- als je ging verzitten het hele restaurant mee moest gaan verzitten... Lekker eten, goede wijn, gezellig... Toen ik na het eten terug moest naar het restaurant omdat mijn sjaal nog onder tafel bleek te liggen leverde dat een nogal hilarisch tafereel op: Ik lag op mijn knieen onder de tafel terwijl het halve restaurant moest (mede)uitwijken voor deze manoeuvre. Ik bedankte ze vriendelijk...

Simone op Madeleine

Zaterdag was zoals gezegd een prachtdag qua weer. We stonden op tijd op en werkten het inbegrepen ontbijt snel naar binnen om onze tijd goed te kunnen benutten. Eerst moest natuurlijk la tour Eiffel weer eens aanschouwd worden, en ik kan u verzekeren: hij staat er nog. Hierna slenterden we over de markt in Trocadero en verbaasden ons over het gigantisch aantal imposante gebouwen. Werkelijk ongelooflijk hoeveel pompeuze bouwwerken deze stad herbergt! Omdat mijn jas niet geheel winterproof is ("De wind waait er dwars doorheen!") leek het me nodig mezelf op een nieuwe te trakteren. En waar beter dan in Parijs kan je jezelf een jas cadeau doen?! Ik slaagde uiteindelijk bij de Spaanse keten Zara, die ook gewoon in Den Haag te vinden is... Gehuld in mijn nieuwe, warme onderkomen bezochten we daarna Centre Pompidou. Voor de ingang stond niet meer de afschrikwekkende straatartiest met enorm gezwel op de buik... Toch een gemis, al heb ik nog wel eens nachtmerries van de beste man.

De avond brachten we door in de studentenwijk Quartier Latin. Italiaans eten dus... Wederom lekker, en nog betaalbaar ook!

De zondag had ik op basis van de weersvoorspellingen gereserveerd voor wat fotografie. Het zou zonnig zijn, en koud. Mwah, het was koud! Het was zelfs berekoud! Maar zonnig? Niet dus... Eerst sneeuw, en toen de temperatuur iets boven nul kwam werd dat regen. Bummer! Om het weer nog wat tijd te geven gingen we eerst naar het Musee de Pablo Picasso. Die liet zoveel schilderijen achter in Parijs als hij belastingschulden had. Daarna zijn we naar La Defense gegaan omdat La Grande Arche toch wel even gezien moet worden. Tis een raar idee dat je de Arc de Triomphe er zo in kan parkeren. Na een opwarmertje bij de Starbucks zochten we een indoor-activiteit, want met het weer kwam het niet meer goed. Dat werd dus het Louvre, maar dan niet in het museum. Een beetje slenteren langs de winkels net als de rest van toeristisch Parijs. Na een rondje of twee besloten we het hotel maar eens op te gaan zoeken. Voor de avond hadden we gereserveerd bij een der romantische restaurants aan de Champs-Elysees. Simone bestelde menu 'Le M' -de Boeuf prepare en ik het menu MacRoyale met toegevoegde McNuggets. Het was gastronomische weldaad waar we ons in baadden, en gaven bij het verlaten van het etablissement de complimenten aan de kok.

La Grande Arche

Na het 'verplichte' flaneren en een kortstondig verblijf onder de Arc keerden we terug naar hotel.

Parijs, het was wéér gezellig!

The times they're a changin'

2008-11-14T16:11:00.005+01:00

Ik ging niet graag naar school. Of beter: Ik had een verschrikkelijke hekel aan school! Mij ontging echt de totale logica van de hele dag in een suf klaslokaal te moeten zitten, met informatie overspoeld te worden waar je werkelijk niets aan had, en dan eenmaal thuis ook nog eens met diezelfde informatie aan de slag te moeten. Zo bewandelde ik een dubieuze schoolcarriere die gevoelsmatig pas enige zin kreeg toen ik in de grafische wereld terecht kwam. Ineens vond ik naar school gaan iets minder erg en- eenmaal toegelaten op de Reproductie TekenOpleiding in Utrecht- dacht ik werkelijk dat het nog helemaal goed zou komen met mijn opleiding. Maar ook daar ondervond ik al snel weer mijn oude weerstand tegen het schoolsysteem. Ik was gaan tekenen omdat ik dat leuk vond om te doen, en bleek zowaar ook enig talent te hebben. Maar omdat van de 36-urige(!) lesweek die ik had zo'n 20 uur uit tekenen bestond- vermeerderd met het aantal uren huiswerk dat óók voornamelijk uit tekenen bestond- was ik na een driekwart jaar helemaal klaar met school... en met tekenen! Kort daarna begon mijn 'glansrijke carriére' in de grafische industrie.

Hoe anders is het nu: Ik ga graag naar school! Op m'n 37ste kan ik eindelijk zeggen dat ik graag naar school ga... Dit heeft natuurlijk vooral te maken met het feit dat ik eíndelijk weet wat ik wil, maar ook zeker met de opleiding zelf. Het is geen dagopleiding, dus er kan geen sleur in ontstaan. Bovendien word ik constant getriggerd met nieuwe opdrachten en daarmee nieuwe ideeën. Je moet je onderscheiden, en voor het eerst in mijn schoolleven vind ik dat niet erg! Vroeger was het toch mijn voornaamste angst om juist ergens buiten te vallen, te staan of bovenuit te steken. Nu is juist dat een doel op zich!

Na een redelijk taaie eerste module, die zich voornamelijk bezighield met het digitale werktraject, zijn we nu een viertal weken bezig met de module "studio en licht". Al vanaf les één waan ik mij in een soort speeltuin met als voornaamste speelattributen flitsapparatuur, lichtmeters, achtergrondschermen, reflectieschermen, statieven en uiteraard een camera. Ook wordt in deze module de zgn. 'Technische C amera' van de plank gehaald. Een middenformaat camera die elk detail tot in de puntjes vastlegt! Ontwikkelen, afdrukken, fixeer, doka.... Ik ben weer thuis!

Hopelijk binnenkort kan ik wat resultaten laten zien...

Op de bok...

2008-11-13T21:09:00.003+01:00

Ik had een afspraak voor het zgn. 'Flexkranen' gemaakt voor Red Alert. Wat zoveel wil zeggen als dat je je boot in de bekwame handen van de havenmeester achterlaat, die hem dan weer op een tijdstip dat het hem zint uit het water 'kraant' en op z'n sokkel zet voor de komende winter. Het 'kranen' doen ze bij Marina Muiderzand tot eind November, dus ik werd vriendelijk verzocht snel een afspraak te maken. Ik beloofde dat mijn geliefde rode gevaar op maandag 10 november de ondiepe wateren van het Almeerderzand zou binnenlopen. Ik had Wal gevraagd me op deze tocht te vergezellen en -vriend als-tie is- wilde hij wel mee. De zaterdag ervoor had ik me even flink kwaad gemaakt om de mast in z'n geheel los te koppelen en over de lengte van de boot te verdelen; Dit als voorwaarde voor het kranen. Alle spullen die niet winterhard geacht worden werden van boord gehaald, behalve de kussens want die waren nog nodig! Ik had besloten de nacht van zondag op maandag op de boot te slapen om in alle vroegte te kunnen vertrekken. De weersvoorspellingen waren- zachtjes uitgedrukt- slecht. Windkracht 7 a 8, regen en nog meer regen. De nacht op de boot was er een van weinig slaap. Inderdaad waaide het onbehoorlijk hard, en af en toe kon ik mezelf niet meer horen snurken door de enorme hoeveelheden regen die op het dek kletterde. Ik draaide me nog maar een keertje om...

Om 5 uur ging de wekker, al was dat een beetje overbodig omdat toen de koffie al op stond. Buiten regende het nog steeds onafgebroken, en aan het gefluit van de liggende(!) mast kon ik afleiden dat ook de wind nog niet echt getemperd was. Na de koffie toog ik m'n zeilpak aan en stapte in het natte zwart van de ochtend. De diesel had er zin in, en met de wind in de rug stak ik in no-time de Kaag over... (Niet meer doen: Even binnen een aansteker zoeken, sigaret opsteken, en dan weer aan het roer... De wind in de rug verandert zeer snel je koers, en het is best lastig in het donker te bepalen wat de juiste richting is... Zelfs op de Kaag!) Wal was ondertussen op de fiets gestapt, en rond half 6 pikte ik hem bij de ringvaart op. Met koffie en zonder regen vervolgden we. Halverwege de ringvaart kwam er zelfs een beetje zon bij en al om 10:00 uur 'tikten we aan' bij de sluis van het Nieuwe Meer. Amsterdam is toch een apart obstakel in zo'n route. Ook de grote binnenvaart gaat dwars door de stad, dus we moesten af en toe even inhouden om deze reuzen te laten passeren, of juist flink bijgassen om ze in te halen als ze even op een brug moesten wachten. Rond 11 uur voeren we het IJ over, en was de Oranjesluis de laatste hindernis op weg naar het buitenIJ. Het was nog even goed spannend op het IJ, toen ik mij nogal ver van stuurboordswal had gewaagd. Van achter werden we opgelopen door een volgeladen zandschip, dat ons aan stuurboord voorbij ging. Op het moment van passeren kwam er van de andere kant zo'n zelfde volle bak aan die maar zeer weinig ruimte liet om te kruisen... Met slechts zo'n meter of vijftien tussen beide schepen werden we dus flink gesandwiched! Gelukkig gaf m'n schip geen krimp, maar ik had wel wat zweterige handen na deze niet mis te verstane boodschap: Rot Op Hier! Ze hadden een punt...

Langzaam werd boven de kraan weer open gezet, en eenmaal op het open water was er geen houden meer aan... Dikke grijze luchten, en constante regen dwongen ons verder in onze zeilpakken. Zelfs de kajuit moest dicht om te voorkomen dat we een binnenzwembad kregen... Grootste nadeel echter was het steeds minder wordende zicht. Een goede kaart van de route ontbrak, net als het zicht op de eindhaven. Normaal gesproken kan je vanaf Almere de invaart naar Amsterdam makkelijk onderscheiden, en daar had ik eigenlijk nu ook op gerekend. Gelukkig bestreek de kaart van de Randmeren, die Wal had meegenomen, nog net een stukje Markermeer en kon zo de juiste route worden vastgesteld. Nadat we Pampus achter ons lieten doemden al redelijk snel de drie woontorens op die naast de Marina gesitueerd zijn (koopprijzen vanaf zo'n € 550.000, dus helaas geen optie...) en voeren we rond 13:30 u de haven binnen. We haalden de boot verder leeg, plakten een stickertje voor het flexkranen, meldden ons aan de balie van het havenkantoor, en reden vervolgens in de reeds gereedstaande citroen weer huiswaarts. Vandaag al kreeg ik een mailtje dat Red Alert veilig op de bok is beland. Ik ga snel eens kijken hoe hij er bij staat!

Wal bedankt!

Bushionalised

2008-11-06T21:45:00.007+01:00

Het is al een tijdje verontrustend stil op deze pagina's. En als je mij vraagt hoe dat komt, dan moet ik het antwoord schuldig blijven. Het is niet dat m'n leven ineens geen interessante of grappige wendingen meer kent, maar de lust om ze te verwoorden en in te tikken ontbreekt een beetje. Het schijnt een vaker voorkomend probleem bij bloggers te zijn: een writersblog...

Per heden zal ik trachten deze te doorbreken, en voor het uitgebreide lezerspubliek weer met regelmaat te gaan posten.

Wat heb ik 'gemist'?

De kredietcrisis duurt onverminderd voort, Amerika heeft 34 jaar na dato "The Dream" verwezenlijkt, en Congo wordt geteisterd door het rebellenleger van Laurent Nkunda die iets teveel slechte B-films heeft gezien, maar helaas wel echte slachtoffers maakt...

De verkiezingen in Amerika konden me niet echt boeien, en dat schijnt niet te kunnen. Volgens Simone ben ik "Gebushionaliseerd" en heb ik, sinds hij aan de macht is, het land persoonlijk in de ban gedaan. En ze zou daar best eens gelijk in kunnen hebben, al kan ik me 's anderenzijds ook niet herinneren ooit echt geinteresseerd geweest te zijn in de Amerikaanse politiek... Wat ik wel interessant vond was de vergelijking die het Nederlands publiek maakte tussen Barack Obama en Alexander Pechtold. Men achtte hem de meest vergelijkbare politicus in de Nederlandse politiek... (Ongelooflijk trouwens wat een nonsens-onderzoekjes er worden gedaan...) Nee, dit is niet bedoeld om te lachen, maar juist om aan te geven dat de Democraten 66, met Alexander Pechtold als boegbeeld, bij de volgende verkiezingen in Nederland wel eens hoge ogen zouden kunnen gaan gooien! Wie had dat nog gedacht?! Die partij was toch op sterven na dood?! Het kan verkeren, zo blijkt...

Maar ik dwaal af, want ik wil toch nog wat kwijt over die filmische verkiezingsstrijd: Ik was namelijk best onder de indruk van de enorme emotie die ontlaadde toen Obama definitief de winnaar bleek. De volgende dag op mijn werk waren er gekleurde collega's die elkaar feliciteerden... Ik begreep dat in eerste instantie eigenlijk niet zo, maar blijkbaar voelde het voor hen wel degelijk als een overwinning; Of tenminste als een doorbraak. Ik zag die avond bij 'De wereld draait door' Prem Radhakishun (u weet wel: die nogal drukke en vaak betweterige presentator/advocaat) die het in dit geval wel mooi kon uitleggen. Hij vertelde dat na deze overwinning van Obama, een Afro-Amerikaanse moeder nu tegen haar kind kan zeggen dat hij president van het land kan worden. En dat is een goeie zaak. Later werd het vaker op die manier uitgelegd, en wellicht had hij die wijsheid niet eens van zichzelf, maar op dat moment snapte ik beter wat die felicitaties op de werkvloer eigenlijk betekende...

"Eindelijk"....

Verder kan ik hier nog vertellen dat ik aanstaand weekend de Red Alert paraat ga maken voor de overwintering in Almere. Aanstaande maandag ga ik tesamen met Wal de -ongetwijfeld barre- tocht aanvaarden. Voorspellingen: Veel wind, veel regen! Shit, had ik nou destijds maar een flinke motorkruiser met binnenbesturing aangeschaft! Of was ik gewoon, net als 'de rest', richting de Antillen geemigreerd...

De zeilpakken worden getest, de zuidwesters opgezet; Een hand voor het roer, en een voor de weduwe dan maar...

Hope (for the better...), Change (for the weather....) en Beerenburg (voor het lekker...)

YES WE CAN!!!

Herfst in het Bos

2008-10-06T22:37:00.020+02:00

Het is herfst. Regen, wind, vallende blaadjes, kastanjes en eikels zijn de vertrouwde kenmerken van dit depressieve jaargetijde. Vooral de regen en de wind hebben de afgelopen weken nogal huisgehouden, en het heeft zelfs zo hard gewaaid dat er- net als een aantal oude bomen- ook een aantal banken dreigden om te vallen. In het geval van de bomen wordt er dan een houthakker ingezet om de definitieve val in elk geval verantwoord te laten gebeuren. De situatie van de banken echter vereiste een iets delicater oplossing. Dus mocht Woutertje Bos zich opwerpen als de boomchirurg van dienst, en met zijn welbekende onbetrouwbare glimlach aan de bezorgde spaarder meedelen dat een injectie van 4.000.000.000 €uro in Neerlands trots (zou Rita haar spaarcentjes (walgelijk btw, hoe denigrerend er de afgelopen dagen werd gesproken over de bouwstenen van de Nederlandse economie!) hier ook hebben geparkeerd?) Fortis overeind zou houden. Een week daarvoor was er door Fortis (getting you ...where?) zelf nog aangegeven dat de Amerikaanse situatie hier vrijwel geen invloed zou hebben. Alles om de 'spaardertjes met hun spaarcentjes' maar niet weg te laten lopen, zullen we maar zeggen. "We moeten gewoon vertrouwen hebben, want zonder dat vertrouwen gaat het niet lukken" was een veelgehoorde kreet van diverse mensen die er verstand van pleegden te hebben. Maar hoe hou je vertrouwen in een instantie die jarenlang ongestoord heeft kunnen aankloten met je geld?! Een instantie bijvoorbeeld die een 'topman' aanstelt en binnen vier jaar weer de laan uitstuurt, vergezeld door een bonus van een kleine 4 miljoen €uro (2,6 miljoen voor de "succesvolle" deal met ABNAmro plus een jaarsalaris van 1,3 miloen...)?

Maar het bleek allemaal nog niet genoeg... De 4 miljard van Bos (klinkt wel imposanter dan het kwartje van Kok...dat dan weer wel) was een druppel op de immense, roodgloeiende plaat en uiteindelijk besloot onze regering Fortis te kopen voor een ruim viervoud van dit bedrag. En zo werden de dikke leden van de Raad van Bestuur ineens (mede)ambtenaren, en lijkt het mij redelijk deze mannen (want dat zijn het toch voornamelijk...) for the time being, op een 'halve Balkenende' per jaar in te schalen. Leren ze misschien weer eens verstandig met geld om te gaan...

De materie is me echter te complex om hier een oordeel te vellen over het goed of slecht van deze overname. Maar dat er flink gedwaald is in de bankwereld, lijkt me duidelijk. De grote graaizeepbel spat uiteen, en met een beetje pech worden u en ik daar slachtoffer van. Of eigenlijk: dat zijn we al. De Boskabouter heeft ons immers ook koopkrachtverbetering voor het komende jaar beloofd. Benieuwd hoe hij dat nog gaat garanderen... Met een valse glimlach, en nog valsere beloften? Vermoedelijk accepteert Wouter Bos- na zijn vertrek als minister van Financien en een jaartje wachtgeld- een leuke functie in de Raad van Bestuur van ABNAmro

de boomchirurg...mogelijk meer maken

Onze 'woekerpolis' loopt overigens ook bij Fortis, dus in die zin ben ik toch blij dat het bedrijf überhaupt nog bestaat. Nu maar hopen dat er van die 16,8 miljard nog wat over schiet...

Ik? ...Ik hou van de herfst!

N.B.

Over Eikels gesproken: Rita Verdonk heeft in de vorm van -vermoedelijk- een werkloze taxichauffeur, tevens haar grootste fan, een "fantastische onderzoeker" naar het fileprobleem in de arm genomen. Geen dure beleidsadviseur of hoogleraar mobiliteit (dat kon er niet af na die schamele €10.000 donatie van John de Mol...), maar gewoon iemand die het in de praktijk onderzoekt! "Vanuit Den Haag kan je niet zien hoe een file ontstaat" was de waarheid die deze man predikte. Helaas kan je dat vaak ook niet zien als je er ter plaatse in staat. "Die matrixborden met die adviesnelheden, (de aangegeven snelheden zijn al ruim twee jaar wettelijke maximumsnelheden... red.) die veroorzaken ook veel file" was een andere wijsheid uit 's mans mond. "Als je die uitzet verminder je het aantal files zo met 15 tot 20%", wist hij uit de losse pols te melden.
In de reportage rijdt het busje vervolgens naar het Binnenhof alwaar Rita haar grootste fan lieflijk ontvangt en zoent, om vervolgens serieus aan de kijkers mede te delen dat dit zeker bijdraagt aan haar oplossing voor het fileprobleem...

hopelijk van de weg gehaald...

Mocht ze het onverhoopt ooit voor het zeggen krijgen... Blijf dan maar lekker thuis op de bank zitten, da's een stuk veiliger. (zolang die niet omvalt...)

Over moed en overmoed...

2008-09-29T11:14:00.006+02:00

Gisteren zat ik om 8 uur 's ochtends in de auto op weg naar "het Maasvlaktegebeuren" van de Landcruiserclub. Eigenlijk draagt dit evenement nog slechts de naam Maasvlaktegebeuren, maar sinds dit jaar is dit onontgonnen stuk land niet meer vrij toegankelijk voor het rijden door de blubber. Gelukkig heeft de club een alternatief gevonden in het recreatiepark Ermerstrand bij Erm. Ja, ik wist ook niet waar dat ligt, maar het blijkt in de buurt van Emmen alwaar de verwijzingen naar de Duitse grens angstaanjagend talrijk zijn... Het leek me een mooie gelegenheid om onder toeziend oog van (meer ervaren) terreincollegae de Cruiser eens in wat zandhopen te laten happen. De dikke flarden mist werden door het opkomende zonnetje steeds dunner, en losten uiteindelijk geheel op zodat het een stralende dag werd. Het met bergen en kuilen geprepareerde strand was reeds het domein van een flink aantal Cruisers en de dikke diesels bulderden er vrolijk op los. Af en toe werd er iemand die zichzelf te ver had ingegraven met hulp van anderen uit de penarie geholpen, wat ik een geruststellende gedachte vond...

Na inschrijving en wat kennismaking ging ik zelf ook op pad. Er waren in totaal vier lokaties waar je je kon uitleven, van het simpelere strand tot een zwaar parcours op een van modder overlopen 'eiland'. Er werd me meteen al afgeraden me daar aan te wagen, gezien de grote kans op schade en de zekerheid van vast komen te zitten. Het strand leek me voorlopig uitdagend genoeg, en met slechts één keer vastzitten viel dit traject inderdaad wel mee. Ik besloot naar een naastgelegen parcours te gaan dat wat zwaarder was. Het eerste gedeelte viel best mee, alleen aan het eind lagen wat flink diepe kuilen. Bovendien liep het traject dood, wat je de zekerheid gaf dezelfde kuilen viceversa te moeten rijden. Maar zonder noemenswaardige problemen kwam ik weer terug, en m'n moed veranderde langzaam in overmoed. Ik volgde een compleet aangepaste cruiser door een behoorlijk lastig stuk en met flink het gas erop kwam ik uiteindelijk met een behoorlijke *BONK!* boven op de heuvel. Ik had het dus gehaald, al bleek alleen dat de
*BONK!* niet- zoals ik veronderstelde- de bodem was, maar een uitstekende (úitstekende, niet uitstékende...) boomstronk. Die had getracht zich een weg naar binnen te verschaffen via de voorspoiler onder de bumper... En dat was deels gelukt... Auw!!!
Iets voorzichtiger dus maar weer teruggereden naar het strand om daar natuurlijk aan velen te moeten uitleggen wat er gebeurd was. Tijd om te lunchen leek me zo...

Na de lunch ging ik het derde terrein verkennen, en dat was een mooi heuvelachtig stuk, met veel droge grond. Dat was goed te doen, en na een paar rondjes ging ik nog wat foto's maken. Toch wilde ik het eiland natuurlijk nog even van dichtbij zien... De auto liet ik verstandigerwijs voor de toegangsbrug geparkeerd staan en toog mét camera het eiland op. "Ja, er wordt er momenteel één losgelierd die z'n complete band van de velg heeft gereden" was het eerste wat ik hoorde. Als een ware ramptoerist wilde ik dit natuurlijk van dichtbij zien, en ik liep langs de inmiddels aanzwellende rij auto's erachter. Ik moet zeggen dat ik best onder de indruk was van de inventiviteit van de mensen aldaar; En van wat een materiaal er allemaal uit zo'n wagen komt! Ter plaatse werd met een 'airbagkrik' (via de uitlaat opgeblazen!) de wagen gelift, werd het wiel gedemonteerd en schoongespoeld, en met een compressor ten slotte weer opgepompt. En na montage kon er weer vrolijk worden gereden. Wel ontbrak er een stuk bumper, maar ook dat mocht pret niet drukken... Er werd nog even flink met modder gegooid (letterlijk dan...) en
om 16:00 uur werden de terreinen gesloten. En zo reed ik -mét deuk- laat in de middag weer huiswaarts. Toch best een geinig dagje zo...

AUW!

Anders nog iets?

2008-09-23T20:50:00.006+02:00

"Gefeliciteerd met de start van uw bedrijf!" luidt de feestelijke titel van de folder die je meekrijgt bij de Kamer van Koophandel als je... eehh ja, een eigen bedrijf gestart bent. En per heden is Photoze.nl dus een geregistreerde onderneming en kunnen de opdrachten gaan 'binnenrollen'... Dit wil overigens niet zeggen dat ik het ministerie achter me heb gelaten, want daar blijf ik voorlopig nog gewoon 5 dagen per week in dienst. Uiteraard hoop ik wel zo snel mogelijk 'uit dat jasje te groeien' en meer tijd aan het bedrijf te kunnen en moeten besteden.

Eerst maar eens de website onder handen nemen, want dat is tegenwoordig toch een beetje het visitekaartje geworden.

Wordt aan gewerkt...

Verder is het nu zeker dat Red Alert volgend jaar in Almere komt te liggen. Marina Muiderzand is een mooie jachthaven direct aan het Markermeer, heeft veel voorzieningen, en kost vrijwel hetzelfde als de ligplaats in Warmond... Als je een open (brugloze) vaarverbinding aan de Kaag wil, zijn de kosten ruim twee maal zo hoog. Wie is hier nou gek?!

Nu moet alleen de winterstalling nog geregeld worden.

Wordt aan gewerkt...

Almere heeft overigens nog meer te bieden dan veel water... "Veel criminaliteit!" hoor ik iedereen alweer denken. Ook ja, maar ook ontzettend veel (illegale) mogelijkheden om je 4x4 eens lekker door het zand te rossen. Afgelopen zaterdag gingen we voor een beoordelingsbezoekje van de jachthaven die kant op. En voor we bij de jachthaven waren had ik al twee leuke plekken gezien om het asfalt even te verlaten. Na een rondwandeling door de haven stapten we weer in en reden onder het spoor door zo het zand in... Even aan een motorcrosser vragen of we niet toevallig in een wedstrijd terecht zouden komen, en toen dat niet zo bleek zijn we een paar rondjes door het zand gegaan. Omdat de Cruiser niet voorzien is van goede terreinbanden en er -buiten de motorcrosser- ook verder niemand aan het rijden was hebben we het niet te ingewikkeld gemaakt. Maar het was leuk om 'm even in z'n natuurlijk habitat te zien. Appeltje-eitje door het zand, heuveltje op-heuveltje af en...: deze keer geen bekeuring! Ook wel eens leuk. Anders wordt het toch een beetje een dure hobby... zo'n auto.

Toch maar eens kijken naar echte terreinbanden.

Wordt aan gewerkt!

Scheurzeil en Bakfiets

2008-09-16T22:03:00.007+02:00

Vanmorgen zat ik in een overvolle trein naar Amsterdam. In een piepklein hoekje waar normaal mensen hun bagage kwijt kunnen liet ik mijn edele achterste neer, en had zo ten opzichte van de staande medepassagiers een toch vrij riante plek. Je moet er wat voor over hebben soms...

Zo gezeten op de grond (een kaartje kost €14,40!) liet ik in gedachten het afgelopen weekend nog eens de revue passeren... De vrijdagavond staat sinds een drietal weken weer in het teken van badminton, en zo kom ik eens per week weer aan flink wat zweten toe. Zaterdag echter, was wel het hoogtepunt van dit weekend. Vlak voor we onze vakantie naar Frankrijk aanvaardden kreeg ik een mailtje van Jasper waarin hij vertelde voor zijn werk een weekje naar Nederland te komen. En hij had gelukkig ook nog wat tijd om familie en vrienden te bezoeken. Hij wilde mij in een complotje betrekken om Wal te verrassen met zijn onverwachte aanwezigheid. Carla was ondertussen ook op de hoogte, en die was verzocht ervoor te zorgen dat Wal voor deze bewuste zaterdag geen overige snode plannen zou maken.

Om aan deze dag een activiteit toe te voegen besloten we dat het lekker zou zijn het water op te gaan, en aangezien de Red Alert al een tijdje in de haven lag te verstoffen gingen we dit met haar doen.

Rond tien uur 's ochtends liep ik de tuin in om te moeten constateren dat er: A- geen wind was, en B- nogal wat vocht uit de hemel kwam. Jap was gelukkig volhardend in zijn wil om met mijn boot de Kaag op te gaan en dus zetten we het plan door. Met de auto reden we naar Wal- die naar ik begrepen heb- ondertussen Carla bijna wat had aangedaan wegens onverbiddelijk zwijgen- en troffen hem en Car en Jip in de keuken aan. Ondanks dat hij een heel klein vermoeden had wat er aan de hand zou kunnen zijn, was hij toch zeer aangenaam verrast.

De dag werd op het water gevierd met Champagne en Bier, en blijkbaar stemde dat de weergoden ook gunstig want de zon brak door, en de wind wakkerde aan. Af en toe trokken we d'r toch even lekker op een oor en het grootzeil begon zelfs langzaam uit te scheuren. Dat was te verwachten aangezien er reeds een klein scheurtje op een naad zat. Toen de plas al lang en breed verlaten was en de zon ook besloot dat ons aan te doen, voeren we langzaam terug richting haven. Simone was zo lief ons daar op te pikken en thuis in Leiden was er koffie... en bier.

De avond werd gevuld met een langdurig restaurantbezoek bij Olive Garden. Lekker eten, goeie wijn, en verrek... ze hadden zelfs daar bier! Met z'n drieen in de bakfiets trapten we ons suf, maar was het wel gesellig!

Voor we er erg in hadden was een erg memorabele dag alweer voorbij... Fietste Wal naar de dijk, stapte Jap in een taxi, en ik.... dronk nog maar een biertje.

Was gezellig mannen!

Volgende week weer?

Planáre!

2008-09-12T11:42:00.009+02:00

De eerste week werken na de vakantie zit er alweer bijna op. In ieder geval míjn eerste week, want Simone mocht vorige week alweer acte de présence geven. In de vrije week die ik nog had ben ik maar liefst 2 keren gaan surfen, en wel om een aantal redenen: Ten eerste is het nog steeds ontzettend lekker om met een flinke snelheid over het water te knallen. Ten tweede had ik er voor de vakantie erg naar uit gezien om eindelijk weer eens lekker te surfen, maar zoals bekend ging dat door een chronisch gebrek aan wind niet door. En, ten derde, moest ik natuurlijk gebruik gaan maken van een nieuw aangeschafte North Natural 5,8. Dit was eveneens een mooie gelegenheid om mijn (ahum... nog nooit gebruikte) Gaastra slalom/race 7,0 eens goed te testen. Want hoewel de zon zich maar summier liet zien de afgelopen week, was het met de wind daarentegen een stuk beter gesteld. De hele week wapperde hij er variabel zuid-zuidwest met een lekkere 5 á 6 Bft op los.
Omdat op woensdag 't Joppe in Warmond er wel érg verlaten bij lag en ik toch de hele week vrij was, leek het me verstandig mijn heil maar iets verder van huis te zoeken. Zo belandde ik op het strand van Almere Suid (het is, en blijft een Amsterdamsche Kolonie natuurlijk...) pal naast de A6. De wind schuin aanlandig, donkere regenluchten op de achtergrond, en een flauwe zon die zich net een beetje laat zien... Net als vroegâh!
Het strand was vrijwel geheel verlaten, op- uiteraard- een paar trouwe hondenbezitters na die hun vaste rondje liepen. De gemeente Almere dunkte mij zeer vriendelijk omdat ze een der toegangspoorten naar het strand open hadden laten staan. ...En nou ben ik toevállig in het rijke bezit van een vierwielaangedreven automobiel... 1+1tje lijkt me zo! Erg praktisch ook, aangezien zo'n potje windsurfen materiaaltechnisch nogal voeten in aarde heeft. De hele middag heerlijk gevaren, en aan het eind van de dag alles zo weer in de auto geladen en weer naar huis. Alleen was toen plots het hek dicht en moest ik het hele strand over rijden om er uiteindelijk bij een restaurantje door de tuin weer uit te kunnen. Mwah, ze keken hooguit wat vreemd op toen er ineens een auto voorbij reed, de chauffeur daarvan vriendelijk zwaaide, en toen een grote stofwolk optrok...
Op zaterdag was het op datzelfde strand iets drukker. Liefst 6 kitesurfers en 1 beginnende windsurfer bevolkten nu het uitgestrekte strand; Én uiteraard weer de hondenbezitters die zich immer op zulke plekken bevinden. Mensen met honden vinden ook meestal de lijken; Omdat ze nou eenmaal op on-chchristelijke tijden met de vrolijke viervoeter op pad moeten... De hond ruikt dan iets onwelriekends, en de baas komt vervolgens te laat op zijn of haar werk. Ja, het is geen sinecure, zo'n lijk vinden...
Enfin, ik reed naar mijn 'vertrouwde' hek wat 'als vanouds' open stond. Ik boenderde het strand weer op, tuigde mijn 5,8tje en kwam er eenmaal op het water achter dat ik toch m'n zevennulletje had moeten tuigen. Omdat ik toch de hele dag vrij was leek zelfs dat me geen bezwaar. Met de zeven vierkante meters ging het een stuk voortvarender en ik maakte de rakken langer en langer. Op een goed moment zag ik Pampus opdoemen en dat leek me ver genoeg. Eenmaal terug vlakbij het strand zag ik vanaf het water twee ongure types rond mijn auto draaien. Ik spoedde me richting strand en vroeg ze wat ze aan het doen waren. Eén bleek voorzien van een notitieblokje, en de tekst op de auto leerde me al snel dat ik met (staats)boswachters te maken had. Ik trok mijn breedste grijns en verzocht ze vriendelijk doch dringend het notitieblokje weer op te bergen. Dit omdat ik mij anders genoodzaakt zag met mijn Landcruiser over hunner Kangoo te rijden... Dit dacht ik natuurlijk alleen maar; in het echt vroeg ik ze vriendelijk of ze de boete wegens illegaal op een strand parkeren niet door de worstige vingers wilden zien. Dat wilden ze niet, of konden ze niet wegens té dikke vingers. Voor de zestig euro boete mocht ik hem niet eens de rest van de dag laten staan, wat mij toch zeer dik betaald lijkt voor een parkeerplaats zo ver buiten het centrum... Maar goed, ik moest mijn auto verwijderen en, brave burger die ik ben, deed ik zulks. Het scheelde overigens maar weinig of ze waren bij het wegrijden vast komen te zitten met de Kangoo. Ik denk dat ik dán m'n boete misschien wel kwijtgescholden had kunnen krijgen. Toevallig heb ik nét een sleepkabeltje in m'n auto gelegd.
Op de dijk waar ik parkeerde kwam net een auto aanrijden mét een surfplank op het dak en een Nederlandse Italiaan achter het stuur. Van mij wilde hij graag weten of de condities goed waren. "Prima!" zei ik, en hielp hem optuigen. Tijdens het optuigen vertelde hij over z'n nieuw aangeschafte zeil, z'n oude board en dat hij uit Venetië kwam.
"Waait het hard genoeg om, ehhh.... hoe heet die woord op z'n Nederlands?" "Je weet wel.... zo takatakataka over het water?" "Aha," zei ik, "planeren!"
"Écht waar?? Planeren??" In Italia zeggen wij: "Planáre!!"
We surften nog een uurtje gezamenlijk de plas op en neer. Een boete en alweer een heerlijke surfervaring rijker reed ik 's avonds weer naar Leiden.

Vlak naast het strand van Almere ligt overigens een jachthaven. Marina Muiderzand heet het, en het lijkt me een uitgelezen plek om volgend seizoen de Red Alert te stallen!
Wordt vervolgd...

Gesellig hé, Vakantieman?!

2008-09-01T22:40:00.010+02:00

De behoefte aan zonneschijn is weer enigszins bevredigd, en de statistieken kunnen weer worden bijgewerkt met een zevental dagen overvloed aan zon... Hyeres heeft in die zin absoluut niet teleurgesteld, al bleef de verwachte Mistral ergens tussen de bergen van het Massif Central verscholen. Mijn gehoopte snelle rakken over het heldere water van de baai zijn daarom uitgebleven. Daarvoor is dan weer flink gecompenseerd op de meegebrachte fietsen. Vanaf het schiereiland bij Giens kon ik wat mooie routes fietsen, en hebben we ons ook nog een dag vermaakt op Porquerolles. Dat je hier beter voorzien was met een stevige mountainbike wisten we niet van tevoren, maar onze crosshybrides hebben de beproeving goed doorstaan. Porquerolles is een van de drie 'gouden eilanden' die vanaf (o.a.) Hyeres te bereiken zijn. De tracks die er te fietsen zijn zijn verdeeld in drie categorieen; makkelijk, gemiddeld en zwaar. Omdat wij ons toch iets sportiever voelden dan het gemiddelde franse gezin die massaal de makkelijke route namen, namen wij het gemiddelde pad. Toch had de waarschuwing dat je er te voet zo'n vier uur over doet, en op de fiets ruim 2 uur iets meer (fiets)bellen moeten doen rinkelen. Bijna de helft van het pad is niet te fietsen! Op onze teenslippers waren we natuurlijk ook al niet al te best voorbereid op de scherpe rotsen, en zoals gezegd: een mountainbike met flinke voorvering was zeker geen overbodige luxe geweest... Toch zijn we er zonder kleerscheuren vanaf gekomen, en werden we bovenop de top van de hoogste punt van het eiland getrakteerd op een prachtig uitzicht. Na een stuiterende afdaling belandde je dan op een van de vele fraaie strandjes die het eiland rijk is.

Toch wel nieuwsgierig hoe het zware pad eruit had gezien (...)

Ook hebben we het natuurpark Gorges du Verdon bezocht. Nooit geweten dat dit werelderfgoed zo vlakbij de de Mediterrane kust te bewonderen is. Op zo'n 150 kilometer van Hyeres ten westen van Nice ligt een geweldig Canyon met in het diepe dal het azuurblauwe riviertje de Verdon. Mocht je geïnspireerd zijn: trek voor de rondrit wel de gehele dag uit, want het gaat slechts steil omhoog of naar beneden. Als je het autorijden even zat bent kun je op een laaggelegen punt in de rivier zwemmen, kayakken, raften of whatever je nog meer kan in een rivier... Wij hielden het bij een (nogal frisse) duik. Op de terugweg zijn we nog even gestopt voor een koud biertje op een terras in Aups.

Vermoeid maar behoorlijk voldaan keken we 's avonds naar de zoveelste prachtige zonsondergang over de baai van Hyeres.

Het was een korte, maar zeer enerverende vakantie... Normaal als we gaan kamperen en we hebben zo'n drie weken tijd komen we pas ná de eerste week tot enige actie. Weer eens een andere ervaring...

Gorges du Verdon

Vive la France in Aups

Hyeres en daar zon...

2008-08-21T09:30:00.004+02:00

De trouwe bezoekers van dit weblog zullen gezien hebben dat het vertrouwde donkerblauw weer de sfeer op deze pagina's bepaalt. Zo'n twee weken lang was dit fris groen, maar na nadere beschouwing mijnerzijds, heb ik besloten toch het origineel te handhaven...

Over twee dagen zullen we ons in de Landcruiser neervlijen om richting de zuidfranse kust te rijden. 'Helaas' gaat de tocht niet richting de Atlantische kust omdat de weersvoorspelling iets frisser is dan de Mediterrane kust. Twee jaar geleden zijn we ook al een weekje in de Provence geweest, met dat verschil dat we toen nog ruim twee weken over hadden om alsnog naar de Atlantische kust te rijden. Deze keer zal het daar niet van komen omdat onze vakantie niet langer dan één week bedraagt. En eigenlijk moeten we zelfs daar nog blij mee zijn omdat het voor Simone lang onduidelijk was of ze überhaupt wel vrij kon zijn. Maar desalniettemin is het lekker om even een weekje relaxed aan de Middelandse zee te liggen. We rijden zeer waarschijnlijk naar Hyeres, gelegen in de streek met gemiddeld de meeste zonuren van la France. Niet dat dat een garantie is, maar statistieken zijn er nu eenmaal niet voor niets...

Bovendien is de baai van Hyeres een van de drukst bevaren windsurfspots die ik ken. De mistral waait er lustig op los en staat veelal halve wind op de baai waardoor je lekker lange rakken parallel aan het strand kunt varen. Ik heb er nu al zin in!

Vanuit Hyeres liggen diverse leuke plekken op een flinke steenworp, dus het is ook een prima uitvalsbasis voor een dag cruisen of fietsen. We gaan ons ongetwijfeld vermaken!

Stinkende zaak

2008-08-11T22:42:00.006+02:00

Er is een pakketje onderweg... Naar mijn huisadres, met een item waar ik met smart op zit te wachten. Het pakketje heeft al tweemaal vergeefs voor de deur gestaan, en tot tweemaal toe lag er een keurige notificatie welks mij er op attendeerde dat driemaal toch echt scheepsrecht had moeten zijn. Na drie vergeefse pogingen krijg je als verwachtingsvolle klant nog vijf hele dagen de tijd om het pakket bij het dichtstbijzijnde depot op te halen; Anders gaat het rücksichtlos zurück naar de afzender... Hierbij moet vermeld dat ik na poging 2 reeds contact had gezocht met UPS en ze verzocht had poging 3 op woensdag a.s. te doen. Simone is dan namelijk vrij. Dat was geen probleem werd er gezegd, en dus stonden ze vandaag keurig om 13:00 uur voor de deur. Op maandag dus...

In het pakket zit een nieuwe batterij voor de laptop. De oude batterij is compleet overleden en bij het zoeken naar de nieuw te bestellen batterij bleek dat de oude batterij in aanmerking komt voor een batterijomruilprogramma van Apple. Ik vond het ook nogal snel: twee jaar, en dan al nix meer. Productiefoutje... Keurig vulde ik alle benodigde gegevens online in, en een dag later had ik reeds een bevestigingsmail dat de batterij inderdaad in aanmerking kwam en dat deze binnen 3 tot 5 werkdagen geleverd zou worden.

Omdat ik na twee weken wachten nog niets had ontvangen ben ik gaan bellen met Apple support. Na drie maal mijn vraag te hebben moeten stellen ("moment, ik verbind u even door...") kwam ik uiteindelijk terecht bij de Technische ondersteuning die mij exact konden vertellen dat ze er helemaal niets van af wisten. Wel kon ik de batterij opnieuw bestellen mits ik het serienummer van de laptop kon oplepelen (ik zat op m'n werk... wee degene die dit soort dingen uit z'n hoofd weet!!) en ik even m'n creditcardnummer achter wilde laten. "Maar de batterij is toch gratis?!" "Jawel, maar u dient de oude batterij binnen tien dagen retour te zenden, anders halen we de aanschafprijs van de batterij alsnog van uw kaart".

Als die verrekte UPS (Uitermate Problematische Service), DHL (Doorgaans Heel Laat) en meer van dat soort koeriers- en pakketdiensten er nu eens rekening mee gaan houden dat de gemiddelde Nederlander op werkdagen gewoon werkt, en een fijne particuliere bezorgronde op zaterdag gaan rijden... Dan hoeven wij niet naar Schiedam (dichtstbijzijnde depot... !!!), worden we niet gedebiteerd voor een nieuwe batterij, en kan ik voortaan ook gewoon weer van op de wc m'n blog bijhouden...

Of was dit iets teveel informatie?

Verwachtingspatroon

2008-08-04T10:30:00.003+02:00

Die boeren moeten nu echt stoppen met klagen over de droogte. Na afgelopen weekend is volgens mij het grondwaterpeil voor het komende decennium op orde. 'No Rain' is al een prachtig nummer, maar mag in dit geval ook wel eens een paar weken achtereen realiteit worden.

Ondanks de vochtige voorspellingen ben ik zaterdag in m'n eentje wel de plas opgegaan. En het was heerlijk op de Kaag. Na een aantal rakken flink gevaren te hebben eiste mijn buik dat er serieus gegeten diende te worden. Even het anker uit, en lekker in het laatste restje zon van dit weekend een broodje en een bakkie koffie. Na een uurtje voor anker trok de lucht alsnog helemaal grijs dicht. De wind wakkerde aan tot een vlagerige zes Bft, en dunkte me het een goed idee de zeilen nog maar even droog op te bergen. Na een paar minuten begon het eerst zachtjes te regenen, maar omdat Gerrit H. het wilde kwam het al snel met bakken uit de lucht. Goede omstandigheden om eindelijk eens dat zeilpak uit te proberen, en een moment later stond ik als een volleerd zeezeiler aan het roer; Lafjes toerend op de motor, dat wel. Maar het is bizar om te zien hoe snel zo'n druk bevaren plas als de Kaag bij een paar spatten regen ineens helemaal leeg is. Waar blíjven die mensen?

Of zou er toch een kern van waarheid zitten in de vanuit mijn pleinbasketballhistorie gevleugelde kreet: "Je bent toch niet van póppenstront??!!". Vaak zeer luid geroepen en gecombineerd met een loeiharde pass die- als je even niet stond op te letten - met een harde "SPLET!" in je gezicht tot stilstand kwam. Cees Kühn, bedankt voor de harde, maar wijze lessen...
Altijd, de bal verwachten...

Zwijgzaam

2008-08-02T01:05:00.004+02:00

Soms zijn er momenten dat je iets op zou kunnen schrijven, maar je dat beter niet kunt doen. Dit is zo'n moment.

Saai he?

Waar staat U?

2008-07-31T15:10:00.003+02:00

Als wij met zomervakantie naar Frankrijk gaan belanden we steevast aan de prachtige stranden van Les Landes en Aquitane. De stranden in deze streek in zuidwest Frankrijk worden veelal bevolkt door golfsurfers uit heel Europa met als reden uiteraard de goede surfomstandigheden.

En ik hou van dezelfde omstandigheden, ook al kan ik mezelf (helaas) niet als golfsurfer typeren. Die twee 'rides' op Bali vorig jaar maken me nog geen ervaren golfridder. Er heerst een heerlijk relaxed sfeertje op de stranden, en in tegenstelling tot bijvoorbeeld op Bali, komen de meeste surfers ook daadwerkelijk om te súrfen. Er is dus ook nog wat spektakel te zien... Verder is de streek uiteraard goed voor goede wijn en lekker eten. Wil je wat mondainer kun je uitwijken naar Biarritz, een stukje zuidelijker; En wil je een mooie stad kun je je vervoegen in Bordeaux, een stukje noordelijker. Ook liggen de Pyreneëen om de hoek, dus voor de fanatieke wandelaar, klimmer, abseiler, paraglider of whatever je meer in de bergen kunt doen is het ook een ideale streek... 'Voor ieder wils wat' zou Estelle gezegd hebben.

"Maar vanwaar deze toeristische verkooppraatjes?" hoor ik u alweer denken. Wel... Ik sta enigszins in dubio. Het mag duidelijk zijn dat, mocht ik naar Frankrijk gaan deze zomer, ik mezelf niet zal vervelen. Bovendien lijkt het me heerlijk om met de verse Cruiser relaxed die kant op te rijden. s' Anderenzijds hebben we natuurlijk niet voor niet een zeilschip aangeschaft! Die moet nu eindelijk ook maar eens écht uit het stof gehaald. Ik laat het derhalve voornamelijk van het weer afhangen wat de bestemming van dit jaar zal zijn...

Boenk, Boenk, Boenk!!!

2008-07-30T08:50:00.006+02:00

Madonna vóór haar val...

... De zwarte Madonna is dood. Alweer een aantal maanden, en er is niet of nauwelijks om gerouwd. Het was dan ook slechts een "woondoos" in Den Haag welks gesitueerd was naast het ministerie waar ik werk. Ondanks dat het een nogal onooglijk gebouw was vond ík het niet per definitie lelijk. Iets kan ook mooi van lelijkheid zijn, maar voel je vooral niet aangesproken...

Zwarte Madonna? Wie??

Nu is de plek waar voorheen de Zwarte Madonna stond verworden tot een enorme bouwput. Al maandenlang is er flink gewerkt om in eerste instantie de Madonna uit haar lijden te verlossen, en daarna het ontstane gat nog verder uit te diepen en opnieuw bouwrijp te maken. In de toekomst moet op deze plek het nieuwe gebouw van zowel Binnenlandse Zaken als Justitie verrijzen. Ambitieus genoeg moet het de hoogste toren van Den Haag worden. Prachtige plannen natuurlijk, al blijft het haaks staan op de enorme reorganisatie die aan de andere kant van de streep wordt doorgevoerd. Straks staat een kwart van de rijksambenaren op straat, terwijl er nog evenveel geld doorheen vloeit... Ik zal mijn verdere mening hierover voorlopig onder stoelen en banken steken.

Wat me voornamelijk stoort, en ook nog eens dagelijks, is het heien van de palen voor de nieuwbouw. Verhalen doen de ronde over zo'n 2200(!) te heien palen. Da's een aanzienlijk aantal, en gezien het tempo waarin het zich voltrekt gaat het nog zeker een aantal maanden duren voor het gebonk eindelijk is verstomd. In mijn hoofd bonkt het nog elke avond minstens een uurtje na, en de rust die ik vind in m'n eigen achtertuin is tegenwoordig sereen te noemen.

Verder merkt iedereen natuurlijk dat het flink komkommertijd is. Oók in weblogland is dat aan de hand, en ik merk dat ik moeite heb de frequentie hoog te houden. Nog even en we hebben weer een vakantie om over te schrijven....

Saturday night at the movies...

2008-07-20T21:13:00.004+02:00

Het was een prachtig herfstweekend! De temperatuur, de hoeveelheid regen en de bijpassende hoeveelheid wind maakten het tot een typische 24 oktober... Maar dan half juli, en da's toch een beetje jammer. Veel mensen zijn dit weekend vertrokken richting hun vakantieadres, en ik mag hopen dat dat adres zich ergens ver buiten de landsgrenzen bevindt. Helaas is het voor ons nog niet zo ver, en gezien de situatie op Simone haar werk is het tevens redelijk onzeker of we uberhaupt wel vakantie kunnen gaan vieren. Natuurlijk hebben we al twee weken Curacao achter de rug dus mogen we niet echt klagen, maar desalniettemin zouden we eind augustus toch nog graag twee weken met de boot op stap gaan. En als het weer hier dan nog steeds herfstachtig mocht zijn, staat er altijd nog een glimmende Atoyot voor de deur, ready for where-ever!

Dit weekend was dus weertechnisch gezien niet echt aantrekkelijk, al helemaal niet om de tijd op het water te spenderen. Vandaag hadden we best de plas op gewild maar het weer was domweg te slecht. We hebben ons derhalve maar in d'n auto gehesen en zijn eens op het strand in Hoek van Holland gaan kijken. Het doet erg aan IJmuiden denken met de brede duinstrook, industrie aan zee, groot vaarwater en breed strand. Erg mooi gebied om met de hond te wandelen, maar ook erg verleidelijk om eens die 4wd in de duinen uit te proberen. Zwaar verboden ongetwijfeld, maar- zoals ik al zei: -verleidelijk!

Zaterdag was een dagje van korte bezoekjes. In de ochtend kwamen m'n broer en m'n oudste neefje even op de koffie. Tenminste, de een op de koffie en de ander op de limonade ("ohh.. die is vet lekker!") Na even wederzijds elkanders voitures nouvelle bekeken en becomplimenteerd te hebben wenste ik hen een goede vakantie (maandag richting Frankrijk; ver genoeg voor het mooie weer...) en steeg ik in om Jim uit te laten. Onderweg even Wal bellen om te checken of hij toevallig ook al op vakantie zou gaan. Dat bleek niet het geval, en we spraken af even gezamenlijk Jim uit te laten in het uitgestrekte land van de Haarlemmermeerpolder. Samen met Jip en Jim liepen we door een straffe regenbui en besloten dit vaker te doen. Niet zozeer door de regen te lopen, maar wel om vaker even zo'n wandeling te maken... Aan het eind van de middag bedacht ik me dat het leuk zou zijn om nog wat foto's op het strand te gaan maken. Maar eenmaal op de rotonde bij Rijnsburg/Noordwijk/Katwijk besloot ik eerst eens even te kijken waar neef Klaas zijn advocatenkantoor nu precies houdt. En na dat gevonden te hebben bleek hij ook nog aan het werk te zijn! Het was gezellig hem weer eens te zien, en ook daar spraken we af dat vaker te doen... Ik kom nog eens tijd te kort!

Omdat het vakantietijd is, is er naar goed gebruik geen reet op televisie. En omdat we zaterdagavond geen zin hadden de deur uit te gaan leek het goed idee een film te huren. Meestal doe ik dat met 3 films tegelijk omdat we verder toch maar zelden in de videotheek komen. Van de leuke films maak ik dan een kopie en.... ehhh... dat schijnt niet geheel legaal te zijn. Het moest een lekker filmavondje worden, en in mijn enthousiasme had ik liefst 4 films meegenomen. Om de avond mee te beginnen: "I am Legend" (Will Smith die in z'n eentje een virus probeert onschadelijk te maken terwijl de rest van New York in zombies is veranderd...) Wat een buttfilm! Nog niet eens halverwege besloten deze film uit te zetten, en een beter gevoel te krijgen met de film "Cashback". We wilden voornamelijk gewoon wat snelle actie, of in ieder geval een snel verhaal... Deze film bleek bijzonder traag en slepend. Ik vond hem op zich niet slecht, maar Simone begon er behoorlijk van te gapen. Na een half uurtje dan maar besloten ook deze film niet af te kijken! Dit was werkelijk ongelooflijk: Twee films die ofwel niet boeiend waren, danwel niet aangenaam om naar te kijken... Uiteindelijk heeft Simone bijna twee uur lang zitten snotteren bij "The Kite Runner" wat dan ook wel een erg mooi verhaal is! Uiteraard heb ik het boek nooit gelezen in tegenstelling tot de rest van Nederland, maar Simone vond het goed verfilmd. Dat neem ik zo maar aan... En zo is het toch nog goed gekomen met de filmavond!

Volgend weekend wil ik varen! Kom nu maar 's op met die ZOMER!!!

Hoogtevrees...

2008-07-09T10:50:00.007+02:00

In 1999 heb ik een jaartje als chauffeur gewerkt; Vrachtwagenchauffeur om wat exacter te zijn, bij de firma Wesseling. Best een mooi beroep, waarin je ook nog wel eens wat meemaakt. Mijn ritten waren meestal niet zo ver weg, en vaak reed ik er twee op een dag. 's Ochtends stond de wagen dan al geladen klaar en kon ik na het drinken van een bakkie koffie meteen op pad. Dan reed ik een ritje naar Hillegom, waar de wagen geheel leeg gehaald werd. Op hetzelfde adres werd hij ook weer volgeladen en die vracht ging dan weer naar Zoetermeer. Bij dat bedrijf werd het ritueel herhaald, en met wederom een volle bak reed ik dan weer naar Sassenheim om daar bij Wesseling weer te lossen. Daarna werd de wagen weer volgegooid met- meestal - een rit Den Haag. En daar was ik dan tot in de avond zoet mee...
Zo ook die ene keer dat ik eerst nog even twee pallets natuursteen moest ophalen bij een bedrijfje in Rijnsburg. De wagen zat flink vol, en er was nog nét genoeg ruimte over gelaten voor de twee op te halen pallets. Het bedrijf bleek gevestigd in drie garageboxen ergens in een woonwijk. Na veel gemanouvreer stond ik eindelijk klaar om de boel te kunnen inladen. Toen bleek er niemand aanwezig, en daarvan stelde ik de planning bij Wesseling op de hoogte. Nu moet ik er wel bijvertellen dat planners bij een transportbedrijf over het algemeen vrijwel niets met mensen te maken hebben, laat staan van enig tact gespeend zijn. Eerste reactie als je belt met een dergelijke mededeling: "GDVRDEGDVR!"... Elke minuut vertraging schijnt deze (veelal) mannen dusdanig van hun stuk te brengen dat vermoedelijk de levensverwachting van een planner zo rond de 45 jaar ligt. In ieder geval werd het nu snel opgelost, en na een kleine tien minuten stond er een klein Italiaantje voor me die zich hevig verontschuldigde. "No Problemo" zei ik op mn beste Italiaans. Met het oudste- nog werkende heftruckje ter wereld werden twee pallets achterin geladen. Nou... pallets is misschien een wat te groot woord. (Toelichting hierbij: een pallet natuursteen van nog geen meter hoog weegt zo'n 1500 kg.) Dit waren een soort zelf in elkaar getimmerde.. ehh... ja... pallets dan toch maar. Ze waren van italiaans waaibomenhout, en gespijkerd met chiodi qualitata originale (originele kwaliteitsspijkers...) Toen had ik eigenlijk al nattigheid moeten voelen...
Ik moest met de pallets naar Wassenaar, en het Italiaantje zou voor me uit rijden omdat hij de stenen meteen weer zou gaan gebruiken. Na weer heel wat gemanouvreer op een woonerfje in Wassenaar trok ik de achterdeuren open.... Waar ik tot mijn grote schrik zag dat de "pallets" door de toch wel wat ielige hoefjes waren gezakt! En plat op de grond past er echt geen pompwagen onder. "M'neer, kunnen we ze misschien met de hand uitladen?" was de pientere oplossing van Klein Italië. "Jij denkt toch niet dat ik hier 3000 kg met de hand ga staan uitstapelen!" beet ik hem toe. "Ik bel nog wel eens met m'n vienden van de planning..." "GDVRDEGDVRDEGDVRDEGDVR!!!!!!", en ik had hem voor de zekerheid op speaker gezet, mocht onze pizzabakker nog twijfelen aan de ernst van de situatie. "Blijf waar je bent; laadt nix uit; ik bel je over tien minuten...) Was de bondige mededeling aan mijn adres. Je kunt van planners zeggen wat je wil, maar ze kunnen wel dingen snel regelen. Na tien minuten lang een nerveuze Italiaan te hebben weggestuurd (Ik stuurde hem keer op keer naar achteren, omdat ik z'n hoofd niet meer wilde zien) kwam het verlossende telefoontje. "Ken jij toevallig de firma Barselaar?" Die kende ik nog wel van een baantje daarvoor. "Rij daar maar naartoe, dan scheppen zij de pallets eruit" "...eh oké, bedankt". Ik blij, planning ook tevreden, Italiaantje iets minder blij... Hij werd verantwoordlijk gehouden voor de extra tijd, en dus kosten. Bovendien kreeg hij nog een rekening van de Firma Barselaar die het spul alsnog gingen bezorgen...

Eén van de gekste dingen aan het rijden met een vrachtwagen is dat je soms twijfelt aan je hoogte. Kom je aan bij een viaduct, kijk je er voor je gevoel bijna recht tegenaan. In het begin heb je dan toch de neiging om eerst te gaan kijken. "Ze kunnen natuurlijk wel zo'n bord neerzetten dat de doorrijhoogte 4 meter is... ...Maarre ís dat ook echt zo?!"

Vandaag ben ik met de auto naar mijn werk gegaan. Omdat ik daar zin in had, én omdat ik nog even naar Scheveningen moet om wat foto's te maken in het Kurhaus. De parkeergarage bij Binnenlandse Zaken zégt een inrijhoogte te hebben van 1.95 meter; Onze Landcruiser is volgens opgave 1.91 meter... Jaja, tóch maar even een keer extra gekeken toen ik er vanmorgen naar binnen reed. Zou toch wat pijnlijk zijn. Als ik een cabrio had gewild, had ik wel een Landrover gekocht...

Cruisin' Together

2008-07-06T23:30:00.002+02:00

En weer is een weekend voorbij gevlogen! Mijn weekend was deze keer een dag langer want ik was vrijdag al vrij. En om een goede reden, al zeg ik het zelf, want ik kon vrijdag onze nieuwe glimmende trots gaan ophalen! Een zilvergrijze Toyota Landcruiser, die op me stond te wachten bij Toyota dealer van Boxtel te Oss (Zie de foto's in de vorige post). Weer eens niet naast de deur, maar daar lijken we een steeds consequenter in te worden. Wat je ver haalt is lekker, maar vaak ook stukken goedkoper. Buiten dat zijn de Landcruisers tweedehands niet vreselijk dik gezaaid dus je bent al snel 'verplicht' voor een exemplaar het halve land door te rijden. Het was niet de allerbeste dag om de tocht naar Brabant aan te vangen want het zuidelijk deel van Nederland had vakantie gekregen en iedereen wilde daar blijkbaar meteen maximaal van profiteren. Je kan het in zo'n vijf kwartier rijden; Nu duurde het ruim twee-en-een-half uur voor ik eindelijk het terrein aldaar opdraaide. Toch met enige weemoed na zo'n drie jaar afscheid genomen van de Mondeo die het perfect heeft gedaan, maar de glimmende 4x4 een paar meter verderop verzachtte de pijn aanzienlijk. Wat een bak zeg!

...Parkeren bij ons in de straat viel met de Mondeo vaak al niet mee, maar dit is nog wel een slagje erger. Maar dat onze halve wijk in bestelbussen rijdt, en die toch ook elke keer weer kwijt kunnen geeft de burger echter moed....

Zaterdagochtend vond ik een mooie ochtend om Jim achterin 'te gooien' en even lekker naar het strand te rijden. Dat hadden we overigens vrijdagavond ook al gedaan, maar ja, ik wilde toch nog wel even een stukkie rijden. Jim had derhalve ook het weekend van z'n leven, want ook vandaag begon de dag weer met een autoritje, deze keer richting Leidsche Hout.

Zaterdagmiddag moest ik helaas uitstappen om daarna weer op te stappen. Ik had gekozen voor de fietstocht naar Sassenheim in plaats van de verleidelijke autorit. Ik was onderweg om de vierde verjaardag van m'n neefje Thijmen te gaan vieren. De kleine man is nog steeds een krieltje, maar ondertussen toch al weer vier jaar bij ons! Het dreigde aan alle kanten met regen en volgens Buienradar zou dat in Sassenheim precies om vijf - over - half - vier gaan losbarsten. Volgens mij kun je het beter Buienrader noemen, want het was pas rond de klok van vier dat de sluis open ging! Zo kan ik natuurlijk ook het weer voorspellen...

De verjaardag was erg gezellig, en naar goed 'Prinsengebruik' moest ik blijven om aan het eind het licht uit te doen... Zo rond half twee des nachts zwaaide ik thuis de voordeur weer open. Gezellig hoor, zo'n kinderpartijtje!

Vandaag- zoals gezegd -begon de dag in de Leidsche Hout met een lekkere ochtendwandeling. Gelukkig geen kater, en volgens Simone zag ik er zelfs wakker uit! Zie je nou wel: Gerstesap doet wonderen! Na thuiskomst nog even het laatste stukje onafgemaakt straatwerk afgerond. Even vreesde ik dat door het bonken van de hamer die kater zich alsnog aan zou dienen, maar hij bleef gelukkig echt weg. En daarna vond ik het een mooi moment om Jim achterin te gooien, Simone op de passagiersstoel neer te vlijen (ja, op de passagierstoel ja! Zij mag er strax elke dag mee naar haar werk rijden! Mag ik even...) en nog maar eens een leuk stukje door het land te toeren. Stukje ringvaart, richting Vinkeveen om uiteindelijk bij Utrecht weer de snelweg op te draaien en weer terug te rijden. Maar liefst vijfentwintig meter rul zand bij bouwput Leidschen Rijn zijn de eerste "terreinmeters" van ons met deze auto geworden. Er zullen er waarschijnlijk nog wel wat meer gaan volgen...

Kaagwater, Bier & Krentenbollen

2008-06-29T23:41:00.007+02:00

Het was een pittig dagje op het water! Een goeie vier Beaufort met uitschieters van dik vijf is stevig om je eerste zeilmeters te maken. Met Simone heb ik alleen op Curacao en Bonaire met respectievelijk een Centaur en een Sunfish gezeild. Een zeegaand zeiljachtje van 8 meter op de 'miniscule' Kagerplassen is dan wel een iets ander verhaal. Na enkele vruchteloze pogingen een steigerplaats aan het Joppe te vinden (alles is te ondiep!) viel de keuze op de steiger voor de Kaagsocieteit (kaagsoos vor intimi). Hier konden we de boot voor de eerste keer tuigen en, na even snel om me heen gekeken te hebben meteen maar besloten een rif te zetten. Het juiste moment afgewacht voor afvaart (niet vlak voor de rondvaartboot van Groene Hart Cruises...) en los waren we! Eerste slag ruime wind... 6,5 knoop (voor de niet nautici: zo'n 12 km/u)! Kijk, zo kom je nog eens ergens. Dat de Kaag niet zo groot is wist ik al een tijdje, maar dat de rakken zo kort waren viel me toch een beetje tegen. Zit je net goed en wel, zie je de ondiepe oever alweer opdoemen. Je hebt geen tijd voor een krentenbol, let alone tijd om een tabak te wentelen. Toch was het mooi de Red Alert eindelijk zeilend in actie te hebben. Ze vaart fantastisch! Blijft goed bestuurbaar, ook bij flinke helling. Ze blijft lang op snelheid en is goed wendbaar. Na een goede twee uur vrijwel alle plassen van de Kaag gerond te hebben klonk er ineens een onaangename "krak!". Gelukkig niet onder water maar, zo bleek, toch een vrij cruciaal onderdeel: Het bevestigingspunt van de grootschoot aan de giek had het begeven! Zout water heeft toch wel enkele nare bijwerkingen voor metaal...

We hebben nog even geprobeerd om met alleen de fok door te varen, maar de overstagmanoeuvres werden er niet relaxter op. Toen maar besloten om dan eindelijk die krentenbollen maar eens te verorberen, en een koud biertje te drinken. 'Ouderwets' geankerd op de Kever en na een paar uurtjes, met reeds gestreken mast terug naar de veilige haven.

Ik vond het een mooi tochtje met de rode dame. Tevreden over hoe ze zeilt, maar meteen de conclusie dat onze ligplaats in Warmond alleen voor dit seizoen zal zijn...

Verder nieuws van het front: Zonder er verder echt over uit te wijden...

2 foto's

Sooo, da's een groote ootooh

Van Bastenweer

2008-06-26T09:39:00.004+02:00

Officieel is de zomer'"losgebarsten" al is daar met bescheiden voorjaarstemperaturen nog niet veel van te merken. Niet dat het slecht weer is; Integendeel zelfs, maar het is een beetje 'Van Bastenweer'. Als je de statistieken bekijkt heeft hij het heel goed gedaan als bondscoach. Slechts 6 verloren- van de 48 onder zijn leiding gespeelde -wedstrijden. Met 32 gewonnen partijen is hij de meest succesvolle bondscoach die Nederland ooit had. Maar er onbreekt iets in dit succes, namelijk een grote titel, cup of wat voor prijs met aanzien dan ook...

Met het weer is het een beetje hetzelfde verhaal. De gemiddelde temperatuur is prima, er is vrijwel geen neerslag geweest (vergeef me oosterlingen van ons land... Bij ons in het westen zijn de 'pingpongballen' uitgebleven), maar de echte zomer laat zich vooralsnog niet zien. Geen wekenlange hittegolf met daaropvolgend de onvermijdelijke onweersbuien. Maar in tegenstelling tot Van Basten kan het met de zomer nog wel wat worden. Ik zeg: "Kom maar op met die hittegolf!"

Extra gebrand op dat mooie weer ben ik voornamelijk omdat dit weekend de Red Alert uit de steigers komt. Het mocht even duren, maar na telefonisch contact met Ad Spek gisteren, werd duidelijk dat ze dit weekend zeker vaarklaar is! We gaan de plas op, en ik heb er zin an! Eindelijk kunnen we gaan kijken waar ze voor gemaakt is: Zeilen! Dat de motor het goed doet heb ik ondertussen uitvoerig kunnen testen, maar nu eens kijken hoe goed de zeilcapaciteiten zijn.

Hierover uiteraard meer na het weekend...

Afgelopen dinsdag was mijn laatste schooldag voor dit moment. Helaas kan ik niet zeggen dat ik nu 'grote vakantie' heb want het ministerie verheugt zich reeds weer met de wetenschap dat ik voorlopig op de dinsdagen weer in Den Haag te vinden zal zijn. Ik vond het juist wel lekker zo'n onderbreking van de week. Maar in augustus barst het tweede deel van de opleiding alweer los en wordt de dinsdag weer mijn fotografiedinsdag. Prettig!

Van de 14 gestarte cursisten zijn er uiteindelijk maar 9 die zich mogen aanmelden voor deel twee van de opleiding. Van die 9 hebben slechts 5 dat ook daadwerkelijk gedaan. Niet zo'n hoge score, maar ook niet iedereen wil door of wil nu nog niet door. Van die 5 gaan er dan weer 3 het vervolg in Apeldoorn doen, wat maakt dat ik slechts met 1 klasgenote strax in augustus weer op de stoep van het Nemogebouw zal staan.

Gelukkig was onze lerares tevreden met het resultaat van mijn opdrachten. Dat had ze natuurlijk in de afgelopen weken al laten doorschemeren, maar het is toch prettig als je aan het eind te horen krijgt dat het oke is. In het vervolg zal het allemaal niet zo makkelijk gaan, en zal er heel wat meer techniek en creativiteit aan te pas moeten komen om de leraren en leraressen tevreden te stellen. Ook daar heb ik zin an!

Maar eerst... varen!

Tjezus!!!

2008-06-22T17:58:00.010+02:00

Het is weer over met de pret. Gisterenavond werd oranje overlopen door de Russen van Guus en was het min of meer een wonder dat er nog een verlenging aan te pas moest komen om het oordeel te vellen. Uiteindelijk gebeurde er in de tweede helft van de verlenging wat al de gehele wedstrijd in de lucht hing: de Russen scoorden twee maal. Met nog minder dan tien minuten spelen was het een vrijwel onmogelijke opgaaf dit nog recht te breien. Een goed voorbeeld waren de Turken geweest, die al twee wedstrijden op rij lieten zien dat je een partij in de laatste vijf minuten nog kan beslissen. Maar dan moet je er wel in geloven, en dat was precies wat er gisteren volledig aan ontbrak. Na dit schlemielig verlies kwam de onvermijdelijke zoektocht naar excuses.

Was het het trieste verlies van de te vroeg geboren dochter van Khalid Boulahrouz? Was het het onderbroken spelritme van de basisspelers in de wedstrijd tegen Roemenie? Was het de ingetrokken tweede gele kaart voor de Rus Kolodin, en de daarmee gemiste vrije trap? Was het toch de lies van Robben? Was het het oranje shirt van Jose, dat ze tijdens de gewonnen wedstrijden niet had gedragen en nu wel? Was het.... Tja, volgens mij was het een totaal gebrek aan inzet wat gezien het spelbeeld van de eerste drie wedstrijden bijna niet voor te stellen is!

Hoe dan ook liggen 'we' eruit, en ik zal me de rest van het toernooi voor de tv nestelen en in gepaste stilte Rusland supporten. Want het is wel een leuk team waar 'we' van verloren hebben!

Hedenmorgen rond de klok van 10 uur liet onze kleine viervoeter mij uit. Daar was ik blij mee, want de genuttigde consumpties van de voetbalavond ervoor maakten dat m'n hoofd iets zwaarder aanvoelde dan normaal. Aan het parkje waar Jim naar hartelust 'z'n ding kan doen' grenst -verbonden door een bruggetje- een begraafplaats. De beheerder van die begraafplaats en bijbehorend kerkje is een uiterst vriendelijke 'Kattuker' die- volgens mij- een van de mooiste plekjes van Leiden bewoont. In mijn rondje met Jim loop ik dan ook graag even langs de begraafplaats, om dan bij de Zijlpoort weer uit te komen. Zo ook vanmorgen, en ik kwam aldaar ook de beheerder tegen. Na een kort gesprek over het te zwaar beladen van een te klein aanhangwagentje, vroeg hij me of ik misschien een bakfiets wilde hebben(!) Al heel vaak was ik langs die- onder een zeiltje opgeborgen- bakfiets gewandeld voornemens een keer te vragen of hij die misschien kwijt wilde. Vandaag werd hij zo in m'n schoot geworpen, weliswaar niet letterlijk want dat zou best pijnlijk zijn...

Nadat het oude hangslot was doorgeslepen ("die sleutel he'k ooit wel had' van diee gasten, maar kweenie wwaerie is" (*vet katwijks accent*)) kon de bakfiets uit z'n parkeervak worden gereden. "Oh ja, d'r staet veur jou nog wel een mooie tekst veurup geskreven..." "HAHAHAHA!!!"

Zelfs van mij?!

Sinds vandaag dus de gelukkige eigenaar van een bakfiets met boodschap! (de plakletters zijn overigens al direct verwijderd, al is de tekst nog steeds duidelijk aanwezig...)

Spiegelreflexie

2008-06-18T11:59:00.002+02:00

Over een weekje is het zover. Dan mag ik (voorlopig) voor het laatst naar Amsterdam om me te melden bij de Fotovakschool. Het is de laatste les van het eerste deel van de cursus, en alle opdrachten die we in de afgelopen maanden gehad hebben moeten dan worden ingeleverd. Alle foto's dienen te zijn afgedrukt op A4 formaat en bepalen- samen met het oordeel van lerares -of je goed genoeg bent om door te stromen naar het tweede deel (áls je dat al van plan was uiteraard).
Het was dus nog even aanpoten de afgelopen dagen. Er moest bijvoorbeeld een bestaande foto gereproduceerd worden. Je mocht deze wel zelf uitzoeken, maar moest uiteraard wel goedgekeurd worden. Ik had een foto van Piet Zwart uitgezocht die op het eerste gezicht vrij simpel na te maken leek. Dat dat best tegenviel werd me afgelopen zondag duidelijk! Een oud rond brilletje en een krant met veel kolommen tekst waren de enige ingrediënten die ik nodig had... En lícht! Goed licht! Een oude videolamp van m'n vader zou eventueel uitkomst kunnen bieden, om het geheel binnenshuis te kunnen uitvoeren. Maar al snel bleek dat Dhr. Zwart deze foto niet met kunstlicht had gemaakt. In ieder geval niet met een 1000 watt videolamp (waar je ontzéttend fijn je vingers aan kan verbranden!). De zon zou het dan moeten doen, maar de invalshoek van het licht was zo laag dat ook dat vrijwel onmogelijk leek. Tot mij ineens het lumineuze idee te beginnen schoot zélf de invalshoek van het zonlicht te bepalen. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand.... Als iemand nu nog even de wind kan uitzetten!!! Maar het is gelukt! Ik ben tevreden en mag (hopelijk), na inlevering volgende week, in augustus aan deel twee beginnen...

Forza!

2008-06-11T23:15:00.003+02:00

Ik ga het niet over voetbal hebben.

Domweg omdat er in Nederland alleen nog maar over voetbal gepraat wordt. De liesblessure van Robben houdt de gemoederen meer bezig dan bijvoorbeeld de teloorgang van de thuiszorg, waar ik vandaag door een kleine groepje SP-ers in Den Haag op werd gewezen. Ze hadden weinig bekijks, maar het is dan ook niet slim om in deze tijd in rode jassen en t-shirts door de stad te tuigen. Men zal waarschijnlijk denken dat je aanhanger bent van- pak 'm beet- Turkije, Spanje, Zwitserland of Belgie. En laatstgenoemde dingt niet eens mee naar de Europese titel, maar dat terzijde. (Ondertussen is duidelijk geworden dat ook een-na-laatst genoemde niet meer meedingt... red.)

Overigens is dat hele thuiszorgverhaal ook een stuk makkelijker op te lossen dan- in dit geval de liesblessure van Robben, want een van de weinige dingen waar ik het met Pim mee eens was/ben, is herinvoering van de dienstplicht. En dan niet alleen een militaire dienstplicht, maar keuze tussen of een militaire- of een sociale dienstplicht. Zijn alle hoogbejaarden en anderszins hulpbehoevenden ruim voorzien van de benodigde aandacht, en is ons land ook weer eens goed bewaakt...

Die lies van Robben daarentegen... Daar heb ik vooralsnog geen pasklare oplossing voor.

Omdat ik het nu toch niet over voetbal heb, wil ik ook niet kwijt dat ik met volle teugen van ons nationale voetbalteam heb genoten, derhalve zal ik me niet verlagen het er toch over te hebben. .... Iedereen heeft het er al over, per slot van rekening...

Ik wil eigenlijk nog even terug naar Curacao. En naar Bonaire, als het even kan. In elk geval in gedachten is dat mogelijk, dus ik laat jullie nog wat meegenieten. Onze laatste dagen na Bonaire waren we nog even te gast bij Jasper en Astrid. Jasper was de hele week vrij, en er was 's avonds een BBQ gepland samen met andere gasten Chantal en Jeroen. Het was gezellig die avond. Goed gezelschap, Vlees, Vis en Bright zijn goede ingredienten voor een geslaagde avond. De ochtend daarna werd in serene rust doorgebracht. Er waren geen grootse plannen, en niemand leek daar ook echt behoefte aan te hebben. Lekker relaxen in en om het huis. 's Middags toch nog maar even naar het buurstrand Daaibooi gereden om het relaxen nog enige uitlegbare vorm te geven. Per slot van rekening had As de hele dag gewerkt. Dan kan je niet zeggen dat je he-le-maal nix gedaan hebt die dag...

Vrijdag was de laatste. Die avond was het feest echt over, en ik wilde graag nog even het Spaanse water over denderen op een surfplank. Eenmaal daar bleek wederom de wind spelbreker te zijn, en viel het watersportavontuur in het water. Tot Jap vertelde over de waterscooterverhuur, een klein stukske verderop! Wat een geweld(ige!) die dingen! Lekker over de deining rossen, hele korte bochtjes draaien en een ongelooflijke acceleratie! Dat halve uurtje leken net 10 minuten... Maar het was een leuke watersport-afsluiting.

Omdat As die vrijdag aan het werk was hadden we een lunchafspraak met z'n vieren. Bij de Delifrance moesten we elkaar gedag zeggen. Best een rare gewaarwording op zo'n parkeerterrein...

Jasper was zo vriendelijk ons die middag naar de luchthaven te brengen. Het is nooit leuk afscheid te nemen, en deze keer week daar niet vanaf. Slechts de wetenschap dat we- zeker weten- weer terugkomen maakte het wat makkelijker. We hebben genoten!

Jap en As, ontzettend bedankt voor de leuke tijd!

Vrijdag gaan we naar de Hendo... Voor een half Haantje!!!

Buenos Aires

2008-06-06T15:02:00.002+02:00

Het voor gisteren beloofde, maar niet aan toegekomen vervolg:

Bonaire is -net als Curacao- een vrij ruig eiland. Ook hier groeien de cactici (cacté is overigens een Frans meervoud, géén Nederlands... En cactici is per definitie niet goed, maar klinkt leuk...) metershoog, is het land vrij dor en heeft het ook een hoog western-gehalte. Ook hier hadden we een dikke HiLux tot onze beschikking, wat erg praktisch was met al die duikspullen die elke keer meegesleept moesten worden. Zeker als de bende nat is na een onderwateravontuur wil je dat liever niet op de achterbank moeten leggen. De uitdrukking "natte hond" of erger nog: "dooie hond" of "natte dooie hond", is dan ook maar één keer ter sprake geweest, toen we de vochtige spullen tijdens de zeiltocht in de cabine hadden opgeborgen. De huurauto's op Bonaire zijn uit voorzorg dan ook allemaal uitgerust met een 'fraai' skaileren overtreksetje voor stoelen en achterbank. Kan weinig mis mee...

De zuidpunt van het eiland is waar de zoutwinning plaats heeft. Enorme 'piramides' van zout staan daar in het zonlicht te schitteren. Er liggen paars-roze achtige zoutwinplassen. De beste man die het fort bewaakte had overigens wel een prima verklaring voor die paarsige kleur: "Dat komt door het zout, m'neer!" Wat natuurlijk heel logisch is... tenminste... ehhh... nou ja, door het zout dus! Eenmaal de zoutpannen gepasseerd kom je bij een soort lagune met blauw-groen water waar vooral gewindsurft wordt. Voorál gewindsurft zeg ik er nog maar bij, aangezien je er ook naakt-garnalen-zoeken kunt beoefenen. Even uitleggen?
Naast de twee windsurf-verhuurplekken staat een houten scherm welke bedoeld is om het aangelegen naturistenstrand van wat privacy te voorzien. Of andersom natuurlijk, maar zo wordt het zelden uitgelegd. Tot zover niets aan de hand zou je zeggen. Echter de voornoemde lagune is tot over een lengte van zo'n 500 meter slechts enkeldiep. En dat scherm reikt slechts 10 meter zee-inwaarts. Vandaar...
Maar wij gingen surfen (al scheelde het weinig, he As?), en met wij bedoel ik ook wij; Met z'n vieren dus. Simone had zo'n 15 jaar geleden voor het laatst op een plank gestaan, en Astrid had een aantal weken ervoor voor de eerste keer een poging gewaagd. Het waren wel dé ideale omstandigheden voor de dames: Rond de 30 graden, zowel lucht als water. Net aan kniediep water en een lekker rustig, aanlandig windje. Daar waren dus niet veel woorden aan vuil te maken, en maakten Jap en ik dat we onze eigen spullen konden ophalen. Maar uiteindelijk zelfs met 8 (Jap zelfs met 8,5) vierkante meters in de handen en 140 liters onder de voeten ging het maar moeizaam vooruit. Ofwel: te weinig wind! Met zulke fraaie omstandigheden... Ach, ik kom er nog wel een keer, vermoed ik zo...

De noordkant van het eiland is een heel ander verhaal. Daar ligt het natuurpark Washington Slagbaai. Eigenlijk was het de bedoeling dat we ook daar nog een duik gingen maken, maar i.v.m. met de vlucht die we de volgende dag hadden leek dat niet zo'n goed idee. Dan maar lekker met de 4x4 met 2wd door het park boenderen. Helaas had men besloten de 'lastige' stukken terrein te voorzien van betonplaten waardoor de hilux nooit echt op de proef gesteld werd. Het pad slingert zich door een bergachtig rotsenlandschap. Beetje oranje-achtig zand, bijna woestijn. Het laat zich maar lastig beschrijven. Ik zal binnenkort zorgen dat er wat foto's beschikbaar zijn, maar de rolletjes zijn nog niet ontwikkeld... ;-)

Opdeet

2008-06-05T00:28:00.004+02:00

Woensdagnacht alweer. Wederom aan de late kant, maar vanavond kan het lijden omdat morgen in het teken staat van een zgn. "directieuitje". "Maar jij zit toch helemaal niet in de directie?!" merkte Simone gisteren al zeer terecht op. Dat klopt, maar het uitje is dan ook voor alle medewerkers die voor de directie werken... En daar hoor ik dan weer wel bij.

Om het verhaal weer op te pakken ga ik even terug naar Hato Airport, op die bewuste vrijdagavond. Keurig op tijd meldden we ons aan de incheckbalie van DAE. De bagage van Jap & As was reeds vertrokken op het lopende bandje, en onze koffer lag klaar om weggesluisd te worden. Tot de dame achter de balie iets teveel rimpels in haar voorhoofd trok, waar wij dan weer een heel ongemakkelijk gevoel bij kregen.

- "Dhr Prins en Mevr. Jansen staan niet voor deze vlucht... Die staan pas voor 23 juni!"

- "Ehhh, nou dat kan dus niet want ik heb de vier tickets in een keer gereserveerd"

- "Ja, maar het staat hier toch echt! U kunt niet mee op deze vlucht"

- "Het lijkt mij dat u ergens een fout heeft gemaakt in de reservering. We moeten allemaal mee op deze vlucht... Geen discussie!"

- "Dat kan niet m'neer, want ik heb geen stoelen meer vrij..."

- "Dan regelt u dat maar mevrouw, want het is jullie schuld!"

- "Ik ben alleen maar om mensen in te checken. U moet zich beklagen bij de DAE office"

Met het stoom uit m'n oren been ik naar de DAE office, in de volle overtuiging dat ik daar iemand achter de balie vandaan ga trekken. Liefst aan de oren o.i.d.

Dat is in het verleden waarschijnlijk wel vaker gebeurd, want de dames zitten veilig achter een dikke laag plexiglas. De wandeling was gelukkig ook ver genoeg om me te realiseren dat met verbaal geweld in dit land vrijwel nix bereikt wordt. Samen met Jasper sta ik lief lachend de dames te woord, en er wordt ons een vlucht om half elf 's avonds aangeboden. Twee uur langer wachten schijnt op Hato een meevaller te zijn, dus we grijpen de mogelijkheid met beide handen aan. "Toch bedankt, al was het jullie schuld..."

Bonaire is heerlijk. Klein, overzichtelijk, vriendelijk, mooi, warm en ... klein. Klein voornamelijk in inwoneraantal. Zo rond de 14000 mensen is nog minder dan tegenwoordig in Sassenheim wonen. Het is dus een soort uitgestrekt dorp. Maar wel mooi! Met de meest fantastische duikplekken- toegankelijk vanaf het strand! Het hele eiland is er dan ook op ingericht. Je kan nog net niet bij de supermarkt je flessen perslucht wisselen, maar het zou me niet verbazen als dat binnenkort ook tot de mogelijkheden gaat behoren. Na het kopen van van de verplichte Nature-Tag en een -eveneens verplichte- proefduik mogen we zelfstandig het water in. Ik heb ondertussen best wat mooie plekken gezien, ook onder water. Maar vaak moet je daar dan eerst een heel stuk voor varen voor je bij zo'n fantastisch rif bent. Op Bonaire ligt alles 'voor het grijpen'. Zo vanaf het strand zwem je een meter of 50, laat je afzakken naar een kleine 20 meter en je ligt in een soort 'koraaltuin'... Echt briljant!

Op zondagochtend had Jasper ons verzocht geen plannen te maken, want die waren er al... En de ervaring leert dat dat meestal iets leuks betekent. Zo bleek ook nu. Zijn collega-officier op Bonaire is tevens voorzitter van een zeilvereniging aldaar. Die gaan op zondagochtend met allemaal sunfishes het water op om lekker op de caribische zee te zeilen. Wij mochten bij afwezigheid van wat clubleden gebruik maken van deze wankele schuitjes. We zeilden met zo'n 5 a 6 bootjes met een lekkere bries ruime wind richting Klein Bonaire. Ze lopen trouwens als de brandweer die zonvissen; met z'n tweeen trek je 'm ruime wind bijna nog in plane!

Overigens hadden we voor we aan dit zeilavontuur begonnen, de dag al ingeluid met een vroege duik. Om half acht lagen we in het azuurblauwe water, met een zonnetje wat zich door de regenwolken baande. Veel mooier kan je dag niet beginnen!

Het was dus om rond half drie 's middags al een zeer produktieve dag geweest, en hebben we het plan om nog een duik te maken maar laten varen... En omdat we er toch al waren: op zee....

Morgen meer...

Vakantie update

2008-06-02T12:09:00.005+02:00

We zijn alweer een paar dagen thuis, en ik ben me reeds weer op het ministerie aan het vermaken. Simone heeft een dag langer vrij om haar jetlag rustig uit te zitten. Ik praat jullie nog wat bij over Curacao.

Op de dag voordat we met z'n vieren naar Bonaire zouden vertrekken hadden Simone en ik nog een dag om ons samen te vermaken. Het leek ons een goed idee om maar eens samen te gaan zeilen, aangezien we dat nog nooit getweëen hadden gedaan. Met een Centaur op het Spaanse water was onze gezamenlijke vuurdoop. Dat ging best lekker, en met vlagen van rond de 5 Bft was het af en toe behoorlijk aanpoten. Maar het bootje liep mooi, en liet zich gemakkelijk over het brakke water manouvreren. De aanstaande blaren- nog van het surfen -begonnen zich na een paar uurtjes weer aan te dienen dus leek het een mooi moment te stoppen. We hebben wat boodschappen gehaald om voor 's avonds alsnog een Indonese maaltijd neer te zetten. Helaas moest Astrid dit missen omdat ze nog verplichtingen op haar werk had...

De vrijdag hadden we vrijgehouden om Jasper eens in andere actie te kunnen zien dan op een zeilboot of surfplank... We konden een zitting bijwonen! Een rechtzaaltje zoals je ze kent uit slechte westerns: Houten hekje ter afscheiding van de publieke tribune, die ook weer uit hout was opgetrokken. Verdachte in deze zaak: Eeen moorddadige jamaicaan. Klinkt ook een beetje als een slechte western dit... Het was een indrukwekkend gezicht om Jasper zo aan het werk te zien. Een betoog waar je "U" tegen zegt, en het scheelde weinig of de advocate had dat ook daadwerkelijk gedaan... Best bijzonder te zien hoe verdachten in gevangenisoutfit met geboeide enkels worden voorgeleid. Zéér bijzonder was te zien hoe de familie van het slachtoffer zich op de publieke tribune uitermate rustig hield... Geen emotionele reacties, helemaal niets!

Na de zitting togen we gedrieën nog even Punda in voor een late lunch. 's Avonds vertrokken we richting Hato om met de 'truttenschudder' van DAE naar Bonaire te vertrekken...

Hierover later meer.

Eindelijk... een update!

2008-05-29T16:48:00.003+02:00

Simone ligt in de hangmat alles weg te lezen wat er maar te lezen valt. Jasper zit achter zijn laptop zijn blog bij te werken, en Astrid is keihard aan het werk in de verzengende hitte hier op Curacao.

Graag had ik al eerder wat van me laten horen, maar internet is hier niet zo vanzelfsprekend als bij ons in het verwende Holland. Vanmorgen stond er ineens een mannetje van UTS voor de deur die na een kleine tien minuten besloot dat het modem domweg stuk was, en wellicht nu alle internetperikelen verholpen heeft.

Hoogste tijd voor een update!

Een kleine twee weken geleden landden we na een rustige vlucht op Hato International Airport. Hoewel de vlucht rustig was, ben ik verder zeer teleurgesteld in de "Nationale Trots" KLM. Een behoorlijk oude MD 11 die behalve een toilet van geen enkele luxe gespeend was. Toen ik 16 jaar geleden voor het eerst in een vliegtuig stapte geloofde ik nog heilig in de gepretendeerde weelde van vliegen. Maar wat een armoe is het eigenlijk... Misschien later meer hierover.

Desalniettemin waren we veilig geland, en prettig was het direct na het uitlopen van de aankomsthal in de gebruinde gezichten van Jap & As te kijken. Met maar liefst twee auto's waren ze 'uitgerukt' om ons op te halen. Met de tocht vanaf Hato naar hun fantastische huis krijg je meteen al een aardige indruk van het eiland. Herinneringen aan diverse in het verleden bezochte eilanden drongen zich op, maar uiteindelijk is het nergens echt mee te vergelijken. Het is in deze tijd al behoorlijk droog op het eiland, wat het een beetje een western-achtige aanblik geeft. De cactussen- of: Cacte volgens insiders tieren weelderig en groeien metershoog over het hele eiland. Kleine huisjes, en dorpjes in de meest olijke kleuren en een strakblauwe lucht! Overigens bleek dat toch ook hier geen dagelijkse kost, zo zouden we later merken. Aangekomen op het Coral Estate resort werden we aangemeld bij de vriendelijke bewaking als gasten die de komende twee weken met een dikke Toyota Hilux de boel op stelten komen zetten. Daarna de entree van het huis: "Wow! Te gek!" Meteen bij binnenkomst heb je een doorkijk naar het terras met pool met op de achtergrond de caribische zee! Wat meteen opvalt is het handige gebruik maken van de wind. Die waait vrijwel altijd op het eiland, en het huis heeft met shutters eigenlijk een natuurlijke airco. Constant waait er een verkoelende breeze door het huis. Op het terras achter, in de zon proostten we met onze eerste van de vele nog te drinken Bright's. Maar goed dat er zoveel limoen voorradig is!

's Ochtends werden we reeds rond zonsopgang wakker, wat heel normaal schijnt te zijn. Er was ons gevraagd voor de eerste zaterdag geen plannen te maken omdat er reeds een plan bestond. Rond de middag reden we richting Het Spaanse Water alwaar zeilschool Prosail Curacao zich bevindt. We bleken- met Daniel als schipper -op een 32 voets kajuitzeiljacht de zee op te gaan! Een heerlijke tocht over de caribische golven, waarbij van de 'nuchtere' magen nogal wat gevraagd werd. Toen dat voor een aantal magen iets teveel werd, en de schipper een flinke 'Jaap' in z'n voet rijker was besloten we het ruige water in te ruilen voor de rustige baai en daar even een zwemstop te maken. Aan het eind van de middag keerden we licht verbrand weer terug naar de haven. Eten deden we in 'De kleine wereld' tegenover het nieuw te bouwen onderkomen van As & Jap. Met een gezellig clubje van vrienden van het eiland zaten we aan het water voor het eerste goede restaurant. Er zouden er nog veel volgen...

Wat opvalt aan een verblijf op Curacao is dat je ritme bepaald wordt door het licht en donker. De klok zegt eigenlijk niet zoveel. Als het licht wordt, word je wakker; als het donker wordt word je moe. Ondanks vele eerdere bezoeken aan de tropen, heb ik dat nog nooit zo ervaren. Best bijzonder voor een nachtbraker als ik!

De zondag die volgde was het niet anders, en ik stond rond 6 uur 's ochtends alweer op de porch over zee uit te kijken. Dit uitzicht verveelt volgens mij nooit!

Een paar uur later liepen we alweer in Willemstad waar de Vlootdagen in volle gang waren. De Nederlandse en Amerikaanse marine hadden wat fregatten afgemeerd die toegankelijk waren voor het publiek. Er waren demonstraties met helikopters, speedboten, vliegtuigen en zelfs een F-16 show! Best indrukwekkend als zo'n unit volgas over de haven dendert!

Na een paar uurtjes te hebben rondgelopen was het tijd om zelf weer wat actie te ondernemen, en begaven we ons wederom naar het Spaanse water om daar op een surfplank te stappen. Tijdje geleden, mag ik wel zeggen; Maar toch niet geheel verleert! Na een paar uur begonnen de blaren zich aan te dienen en zijn we terug gereden om in Zanzibar nog een borrel te drinken. Leuk om eens gezien te hebben waar voornamelijk de 'Nederlandse Clan' op het eiland zich vrijwel dagelijks verschanst. Na twee Bright's zijn we huiswaarts gegaan...

Maandag werden we de tijdelijke 'eigenaren' van de voornoemde HiLux. Jap & As gingen zich op hunner beiden werkplek nuttig maken, en wij gingen met de pick-up het eiland verkennen. Meteen maar eens helemaal doorgereden naar Westpunt waar het eiland ophoud, en de zee begint. Na een heerlijk strandje en wat gesnorkel besloten we de Hilux, die overigens niet voorzien was van 4wd, maar eens te testen op z'n 4wd kwaliteiten. Ehhh... Nou ja, de wegen hier veranderen hier nogal snel van asfalt naar zand en steen. Het bleek het begin- of einde- van de vlakte van Hato. Een kale woestenij met rots, zand, cacte en koraalresten. Omdat we niet genoeg water bij ons hadden zijn we maar niet al te ver doorgereden. Niet de ideale plek namelijk om lek te rijden o.i.d. Al met al toch best een goede 4x4 zonder 4wd zo'n atoyot... Ook de dinsdag werd op soortgelijke manier ingevuld: Strandje, snorkelen, brightje drinken, even shoppen in Willemstad...

Woensdag was de dag dat Astrid verjaarde en waarop ze ook nog eens vrij was. Met z'n drietjes gingen we de auto nog maar eens blootstellen aan de gevaren van het offroad rijden op het eiland. Langs de ruige noordkust met blowholes in de scherpe koraalkliffen. Een bizarre verzamelplek van uitgebrande vrachtwagens, en ineens een muurtje ter afscheiding van een schietterrein. Oeps! Maar even rechtsomkeer gemaakt! Maar dan linksom... Tot het terrein iets te ruig werd voor slechts twee aangedreven wielen. Een Creoolse lunch bij landhuis Dokterstuin bracht ons weer terug in de bewoonde wereld. Wederom een fijn restaurant!

De middag lagen we voor Pampus maar dan op het strand van de Grote Knip.

Nadat Jasper 's avonds thuis kwam zijn we gaan eten in The Boat House. Je gelooft het bijna niet, maar ook dit was weer een heel prettig restaurant. Heerlijk gegeten. En geen Indonees buffet, want we hebben een hekel aan in de rij staan...

De rest van onze vakantie kun je de komende dagen verwachten. Helaas is dit moment van schrijven alweer op de laatste vakantiedag. Vanavond zitten we weer in de luchtbus naar huis...

Tropenkoorts...

2008-05-15T20:12:00.003+02:00

L.S.

Over zo'n dertien-en-een-half uur zullen we het luchtruim gaan bestijgen, om dan tien uur later weer vaste grond onder de voeten te voelen. Omdat het weer hier van bijna tropische temperaturen weer gaat terugvallen naar rond de 16 graden, is het een prettige wetenschap dat we die tropenkoorts nog even kunnen voortzetten op Curacao. De koffers moeten nog worden ingepakt maar verder zijn we er helemaal klaar voor! We hebben onszelf voorzien van de benodigde snorkel- en duikspullen, er zijn nog wat nieuwe pendekkers aangeschaft, alle batterijen en accu's liggen aan de oplader, en we zijn zelfs al ingecheckt. Lang leve KLM met het E-ticket! Het is zelfs mogelijk om binnen 30 uur voor aanvang van je vlucht je eigen stoel te kiezen, maar toen ik dat vanmiddag wilde gaan doen bleek er niet veel meer vrij. Maar ach, we hebben beiden een stoel aan het gangpad wat de korte wandelingetjes en toiletbezoeken wat eenvoudiger maakt....

Het is maar 10 uur vliegen, waar heb het over?!

Vanmorgen begon de dag reeds vroeg, tenminste als je je bedenkt dat het de eerste vakantiedag betreft. Simone had de 'droeve' taak om Jim naar z'n vakantieadres te brengen. Enerzijds altijd prettig te weten dat hij het zo goed naar zijn zin heeft in Brummen, van de andere kant voel je je altijd schuldig als je hem zo moet achterlaten. Maar nogmaals: we weten dat hij in goede handen is!

Mijn dag begon met het bij elkaar zoeken van wat gereedschap om daarna naar de boot te gaan. Ik was reeds wat aan het rondbellen geweest voor een werf die zich wilde ontfermen over de maststtrijkinstallatie op de Red Alert. Het eerdere contact en de potentiele order bij de firma Tijssen bleek op een misverstand te berusten. Dochterlief had in al haar enthousiasme besloten dat haar vader op de rand van opheffing van de werf zich nog wel even over mijn maststrijk kon buigen. Haar moeder besloot echter anders... Wel kreeg ik van haar o.a. het adres van jachtwerf Ad Spek te Leidschendam. Na telefonetisch contact had ik een afspraak om vandaag de boot te brengen en door te spreken wat de bedoeling is. Dat de bestaande constructie geen hele goede is werd me al snel duidelijk, en ook dat het geen simpele oplossing zal betreffen. Maar goed, de importantie van een goede en handelbare constructie deed me besluiten de boot in de kundige handen achter te laten, en hem na onze vakantie weer op te pikken. Omdat de klus op het droge zal gaan gebeuren, leek het me een goed idee het schip meteen te voorzien van een nieuwe laag anti-fouling. We hebben zodoende meteen weer klus als we terug zijn... Koop een boot... je weet wel.

Rond half tien vanmorgen koos ik het ruime sop van de Haarlemmertrekvaart (nou ja, ruim... met 8 meter mast achter je boot ben je ineens bijna beroepsvaart. Qua lengte dan.) en bedacht me dat het nuttig zou zijn de dieseltank maar eens te vullen. Volgens de verkoper verbruikt het Vetusje dan wel "niets" , maar op een of andere manier moet dat ding toch "iets" verbranden. Toen er rond de 35 liter in het tankje verdween, realiseerde ik me dat Leidschendam nog best een eind peddelen was geweest... Het was nog een heerlijke dag weer vandaag en had ik spijt dat ik niet in m'n pendekker aan t roer stond. 'With all due respect' voor de bemanning van de laatste tocht, vond ik het echt fantastisch om even lekker alleen zo'n tochtje te maken. Me, myself and I... dat gevoel. Ad Spek bleek een druk bezet- maar uiterst vriendelijke man, en ik liet m'n rode gevaar met een goed gevoel achter. We zullen zien hoe ze er over twee weken bij ligt...

De komende weken zal het hier rustig zijn, maar zal ik toch proberen via het ongeevenaarde One-net jullie op de hoogte te houden van de Antilliaanse ontwikkelingen.

Zon! (en Feestdagen)

2008-05-07T08:24:00.004+02:00

Vanmorgen stapte ik ik een t-shirtje op de fiets richting station. Eenmaal op de fiets realiseerde ik me dat het eigenlijk nog niet echt warm was, maar de wetenschap dat het ook vandaag weer rond de 25 graden zal zijn, deed me besluiten maar even door te bijten. Het is was echt een fantastisch weekend in vele opzichten. Mijn bevrijding werd natuurlijk natuurlijk voor de 37(!)ste keer gevierd, al is dat dan weer geen officiële feestdag. Of toch wel? Of niet? Of...
Wie het weet mag het zeggen.
Ook bij Rijkswaterstaat bestond er enige onduidelijkheid over het wel-of-niet-feestdag-zijn van de vijfde mei. Het was nogal belangrijk aangezien we op de terugtocht met de Red Alert om 17:55 uur strandden voor de hefbrug te Boskoop. Die had volgens Bartjens (en alle officiële waterkaarten) tot 18:00 uur nog in beweging moeten zijn, maar de brugwachter had blijkbaar besloten dat de zomertijd één uur plús vijf minuten vooruit draaien is. Niet dat het veel verschil had gemaakt, want de volgende brug hadden we sowieso niet gehaald... Een wijs man zei ooit: "Elk nadeel hep se voordeel... snff ", want dit betekende wel dat we op drie minuten lopen van de snackbar te Boskoop lagen! En de bemanning bleek hongerig!
Dat was ook niet zo vreemd, aangezien we die ochtend om 8:00 uur (pas) de haven in Hellevoetsluis hadden verlaten. De verkopende partij was voor het gemak even vergeten te melden dat de brug- waar het schip achter bleek te liggen- maar tot 19:30 uur draaide. Best lullig als je daar een half uur te laat achter komt. Maar het bleek best vermakelijk in de haven van Hellevoetsluis. Op een zogenoemd 'pooierjacht' was een feestje aan de gang waar de gasten later op de avond op het dek stonden te dansen. Onze overburen aan de andere zijde hadden digitenne, en de ranzige gewoonte hunner genuttigde partijen bier vanaf de steiger aan onze zichtzijde weer te lozen. En dan was er nog 'testcees' (de naam van de schuit -red.), die aan boord van z'n kajuitbootje twee vrouwen meenam, even de kroeg inging en daarna weer met z'n drieën aan boord gingen. Het bleef nog lang onrustig in de Hellevoetse Haven!
Als gezegd vertrokken we dus iets later dan gepland, en draaiden we rond 8:10 uur het Haringvliet op. Prachtig weer, een fantastisch lopende diesel, en de geur van vers gezette koffie (plus nog wat nare bijgeuren die ik hier verder niet zal beschrijven...) maakte het een te gekke start van de dag! De route werd onderweg verder uitgeplozen, er werd nog meer koffie gedronken en verder zaten we in stilte te genieten. Stroomafwaarts via het Spui (niet in Den Haag!) naar stroomopwaarts in de Oude Maas. Even wennen die stroming; Zegt je log dat je bijna 6 knopen vaart, kom je bijna niet vooruit! Via Dordrecht, Zwijndrecht, Papendrecht, Hendrik-Ido Ambacht gingen we langzaam richting Rotterdam. Om vlak daarvoor weer af te buigen richting Krimpen a/d IJssel, Moordrecht en zo naar Gouda te tuffen. Vanaf Gouda kom je dan via Waddinxveen uiteindelijk in Boskoop, alwaar de tocht dus eindigde. Wat een fantastische route! Tussen de zeecontainers, slepers en immense binnenvaart met een zeilertje van net 8 meter!

Het werd een een gezellige gathering in Boskoop, want zowel Simone als José waren opgetrommeld om Azmal van boord te halen. In het avondzonnetje, op de kade in Boskoop hebben we 2 minuten stil gezeten...
Ik ben uiteindelijk met Wal achtergebleven om de tocht de volgende dag te kunnen voltooien.
Zoals eerder gezegd was Rijkswaterstaat niet echt op de hoogte van de wel-of-geen-feestdagstatus van de vijfde mei. Belangrijk want: Op zon- en feestdagen draait de brug vanaf 10:00 uur en op normale werkdagen vanaf 6:00 uur. Het bleek 'gelukkig' een normale werkdag, al voelde dat voor Wal en mezelf helemaal niet zo! Om kwart over 6 waren we door de brug en voeren we door de prachtige polders met een opkomend zonnetje en -wederom- de geur van verse koffie! Het water was nu wel op dus we moesten, of water vinden, of snel naar huis... Het werd het laatste, en de rest van de tocht verliep vrijwel vlekkeloos. Slechts de brug onder de A4 bij Leiderdorp bleek (nog) niet te draaien. Dan maar even Rijkswaterstaat vragen: "
- "Goedendag, met Rijkswaterstaat. Kan ik u helpen?"
- "Ja goedendag, met Kaptein Zeeaharend. Ik lig voor de brug bij de A4 in Leiderdorp. Draait die nog vandaag?"
- "Dát moet ik even opzoeken... momentje"
- "Prima!"
- "Monneer? Het is vandaag een feestdag, en dan draait de brug niet"
- "Ow? Hanteert men in Boskoop andere feestdagen dan in Leiderdorp?"
- "U bedoelt?"
- "Dat de brug in Boskoop vanmorgen netjes om 6:00 uur open ging..."
- "Ow, nou dan is het zeker toch geen feestdag?"
- "Jawel hoor, voor ons hier wel. Maar niet officieel"
- "De brug draait in dat geval om 10:00 uur."
- "Dank u vriendelijk... fijne dag nog"

Ondertussen heeft Wal in z'n eentje al bijna de mast gestreken, en is dat zeker een betere optie dan nog 3 kwartier te moeten wachten. We bedenken meteen een constructie waarmee de Red Alert ook onder de spoorbrug in Warmond kan. Ook dat lukt, en zijn we met gestreken mast nog maar net twee meter hoog! Uiteindelijk draaien we om even voor tienen via de Zijl het Joppe op... We proosten met de twee laatste biertjes (wel de eerste van de dag overigens...) op een zeer geslaagde tocht!
Simone pikt ons om half elf op.

Wal en Azmal bedankt voor de support, de koffie, het lachen, het zwijgen en vooral de geselligeit!

Red Alert is te bewonderen in Jachthaven Het Zwanegat te Warmond.

Red Alert!

2008-05-02T23:23:00.007+02:00

Iedereen gaat wel eens winkelen met z'n vriendin, vrouw of zus. En vrijwel iedereen kent daarmee het typisch vrouwelijk fenomeen van het passen van die ene broek, jurkje of paar schoenen in de eerste winkel... Moet ik nog verder gaan? Oke, voor de leken onder ons: Daarna besluit ze dat ze "toch nog even verder wil kijken", en na 3 uur 'stadten' en een paar vreselijke 'stalpoten', beland je dan alsnog in de eerste winkel om die ene broek, dat ene jurkje of dat paar schoenen alsnog te kopen... Zo is Simone overigens helemaal niet hoor... Dit weet ik nog van heeeel lang geleden.

Maar graag haal ik hier die eigenschap even aan, daar het mij zo ongeveer is overkomen! Maar dan niet in de stad, maar in botenland! Ofwel: De 'Red Alert' krijgt Leiden als thuishaven!!! Een der eersten van de lange rij bekeken boten.

Gisteren was daar ineens het verlossende telefoontje van Mevrouw de Graaf, moeder van de eigenaar. Haar zoon bevindt zich momenteel ergens in Finland (al was hij daar zelf nogal vaag over toen ik hem sprak...), maar had daar kennelijk geen telefonetisch bereik. Hij had zodoende zijn moeder gemaild of ze mij wilde bellen. En dat wilde ze... de schat!

De bemanning is gemobiliseerd, en er zal nog dit weekeinde worden teruggevaren vanuit Hellevoetssluis (alwaar de boot nu ligt) naar Leiden. Morgenavond vertrekt de driekoppige bemanning onder toeziend oog van Simone naar de SuidHollandschen Eilanden: Wal als meer ervaren skipper en 'partner in crime', Azmal als ervaren keuken- en badkamer(ver)bouwer en tevens enthousiasteling, en ik als onervaren eigenaar van een te gek zeiljachtje met een betrouwbare bemanning en zin in varen! Wat mij betreft nu al een memorabele tocht...

Zeer waarschijnlijk gaat de firma Tijssen in Zoeterwoude zich ontfermen over het maststrijksysteem, dat nog enige aanpassing behoeft om de spoorbrug bij Warmond te kunnen passeren. Er zal nog een nieuw grootzeil aan te pas moeten komen, maar dan is ze er klaar voor... Had ik het niet al eerder geschreven: "een beetje verliefd" ?!

Laat maar komen die warme zomer! (met wind... dat dan weer wel)

Vrijheid, Blijheid

2008-04-30T00:42:00.006+02:00

Leve de Koningin!

Laat ik nou maar met een koningshuisgezinde kreet beginnen, omdat je maar nooit weet wie er allemaal meelezen. Vandaag is het weer zover, en hoewel ik er nog een nachtje voor moet gaan slapen is het officieel al de 30e april. En da's in vele opzichten erg prettig. Ten eerste ben ik sinds vandaag een aantal dagen vrij, omdat men bij het ministerie vindt dat haar medewerkers deze feestdag van 'de baas' ten volle moet kunnen benutten. En omdat de gggristelijke feestdagen dit jaar ontzettend vroeg vallen vond men het niet de moeite de toko tussentijds open te houden. Mijn zegen hebben ze!

Maar wat te doen met die 'zee' aan vrije tijd? Het dunkt me een goed moment me volledig te storten op wat opdrachten voor school. Over mijn fotografisch dagboek (welke zich heeft gevormd in het thema 'perspectief') is men behoorlijk te spreken, dus ik permitteer mij de vrijheid deze even te laten voor wat het is. Overigens is dit wel een van de belangrijkste opdrachten, omdat voornamelijk hier wordt gekeken naar de progressie die je maakt. Maar er moet nog meer gebeuren. Zo vertelde ik reeds eerder over de opdracht in de sfeer van Cartier-Bresson, waar ik wel ideeen voor heb maar nog geen praktisch vervolg. Verder moet er een avondopname gemaakt worden, maar da's niet zo ingewikkeld. Dit is het resultaat na 5 minuten op de kruising om de hoek:

Nu is dit waarschijnlijk niet de opname die ik daadwerkelijk zal gaan inleveren, maar ik vind 'm wel grappig genoeg om hier even te laten zien. Verder moet ik nog een presentatie gaan houden over een bekende of iets minder bekende fotograaf. Vertellen waarom je z'n werk zo mooi vind, wat je er in aantrekt en wat het voor jou betekent. Dus ik meldde me vandaag aan de poorten van de openbare bibliotheek te Leiden om eens wat materiaal van Anton Corbijn te gaan inslaan. Ik werd niet eens vriendelijk begroet, terwijl ik toch vind dat "first-timers" juist een hart onder de riem gestoken dient te worden. Die drempel is al zo hoog!

Maar achteraf begreep ik het wel... Ze hebben gewoon niets van de heer Corbijn in het assortiment. En da's toch een grote schande! Bij mijn zoektocht echter, stuitte ik op een geheel andere fotograaf die helaas niet meer onder ons is. Rare uitdrukking overigens, want volgens mij betekent dat in veel gevallen juist dat ze dat wel zijn... N E way... De beste man heet gewoon Piet Zwart en leefde van 1885 tot 1977 (eigenlijk maar goed ook dat hij onder ons is, want bij leven was hij nu 123 jaar oud geweest). Hij maakte reeds in de jaren 30 de meest fantastische foto's. Toch leuk als je bij toeval over zo'n man 'struikelt', want eenmaal mezelf enigszins verdiept kwam ik erachter dat hij degene is geweest die de eerste produktiekeuken heeft getekend! Voor Bruynzeel keukens NOTA BENE!!! Maar goed, hij was dus begenadigd fotograaf, architect (werkte voor Berlage) en industrieel ontwerper! Niet gering, en dan weer een schande eigenlijk dat ik nog nooit van hem gehoord had. Lijkt mij in ieder geval een mooi persoon om een presentatie over te houden...

En verder heb ik me vandaag gebezigd met het maken van portretfoto's, wat ook al een opdracht voor school is. Omdat vrijwel iedereen in m'n klas al een of meerdere malen een portret hadden ingeleverd, leek het me wijs dat ook maar te gaan doen. Wat geschoten materiaal van vandaag:

Nu maar hopen dat ze tevreden zijn...

En ten tweede... is 1 reden in dit geval afdoende.

Scheepsjournaal

Ik heb de verkoper van de Defender in Stellendam een tweede bod gedaan. Hij is hierover aan het nadenken (al twee dagen!) en laat me nog weten of hij akkoord gaat. Als dat het geval is, zal dat betekenen dat er binnenkort een stevig stukje gevaren moet gaan worden...

Wal? Zin?

Gezont Verstant

2008-04-27T21:09:00.005+02:00

"Boenk!" is de reden dat hier nu een ander stuk tekst staat dan eigenlijk de intentie was. Ik was net zo'n vijf regels onderweg te berichten over de heerlijke dagen weer die dit weekend had geboden. Dat de mensen daar zo lekker vrolijk worden (behalve in Deventer, want daar worden ze dan juist weer agressief van een beetje zon...(en drank) Maar volgens Maurice de Hond was het allemaal de schuld van de klusjesman...). Net lekker op dreef met dat verhaal, zag ik een auto achteruit de straat uitrijden die met een droge "Boenk" tot stilstand kwam tegen een geparkeerde BMW. De dame in kwestie stapte uit en controleerde in ongeveer 10 seconden of aan een der beide voertuigen schade was ontstaan. Na deze 'oprechte vogelvluchtinspectie' bleek dit niet zo te zijn, en ze vervolgde snel haar weg. Toch heb ik maar even het kenteken genoteerd, mocht later blijken dat de schade iets groter is dan ze wellicht vermoed.

Het autoschadevak zit nu eenmaal in mijn familie, en ik ben toch ook zelf maar even naar de gekwetste "Dreier" gaan kijken. Een fraaie deuk op het achterscherm en bumper was mijn snelle constatering. Best lullig voor een auto van een paar maanden oud... In plaats van mijn geplande briefje onder de ruitenwisser leek het me in dit geval verstandiger even de Polizei an zum rufen. Jaja, er gebeurt nog eens wat, in de grote stad!

Maar zoals gezegd is het een heerlijk weekend geweest. De natuur explodeert onder dit zwoele lenteweer! De varens in onze tuin rollen zo'n 3 centimeter per dag hun blad uit, de woerden en ander mannelijk gevogelte knokken zich een slag in de rondte (kunnen zo in Deventer gaan resideren...) om in de gunst van de vrouwtjes te komen, bossen en parken veranderen van bladloze takkenbossen in een fantastische groene flora.

Hond Jim wordt ontzettend eigenwijs van de lente... Mijn eigen theorie hiervoor is dat hij door z'n castratie weliswaar niet meer in staat is tot voortplanting, maar dat de hormonen desondanks in het voorjaar toch opspelen. Hij wil z'n eigen routes uitstippelen, luistert slecht, en als ik besluit dat een uitlaatsessie lang genoeg heeft geduurd, plakt hij er nog een stief kwartier aan vast. Met als gevolg dat mensen denken dat ik een autoriteitsloze baas ben. Tja... Bewijs het tegendeel maar eens als je hond tot z'n buik in het water staat en je dromerig staat aan te staren terwijl je zelf- steeds kwader wordend- langs de kant staat te roepen dattie "Hier!!! En wel onmiddelijk moet komen!!!" Tja, je bent gecastreerd of niet he?!

Ook schijnt er onder de mierenfamilies nogal wat roering te zijn. Niet alleen in bloeiend Nederland, maar ook op het tropische Curacao. Als je probeert mieren uit te roeien dan lijken het er altijd meer te worden. En dat is ook zo. Tegenover elk geboren mens staan zeventien-en-een-half-miljoen(!) geboren mieren. Wat je dus ziet is het topje van de ijsberg, en schuilen er op, onder, en tussen de woning bizarre hoeveelheden van deze kleine kruipers. En ze zijn goeddeels familie van elkaar. Elke familie heeft minimaal een paar miljoen leden, en vergis je niet: Ze komen meer voor elkaar op dan de gemiddelde Roma. Als mieren gaan samenscholen op een publieke plek, dan is dit vaak een afleidingsmanoeuvre; Diegenen die je ziet zijn veelal verkenners; Lage rangen binnen het mierenleger worden op deze manier geofferd. Het echte denkwerk gebeurt ondergronds, alwaar de meest snode plannen worden gesmeed!

Advies: Sluit vrede met ze, en zorg dat ze op een gemakkelijke plek aan hun eten kunnen komen, misschien dat ze dan nog afzien van hun zoete wraak...

Niet voor niets zegt men: "Benadert mieren met gezont verstant, voor zij uwer huys verplant"

Van sommige verkopers word je blij. Van andere iets minder. Van beiden heb ik vandaag een fraai voorbeeld gekregen; Beiden in de Bijenkorf. Om dat Simone en ik vandaag eens tijd hadden om samen iets te ondernemen hadden we besloten lekker in onze residentie te gaan shoppen. Het was een lekkere middag in het Haagse, en we sloten onze koopzondag af bij de Bijenkorf. Simone wil al heel lang een fraai horloge hebben. Niet zomaar een, maar een Tag Heuer. Nu vonden we het eens tijd om daar naar op zoek te gaan. Dan is het een rare gewaarwording als je bij de horloge-afdeling van dit luxe warenhuis te horen krijgt: " Tag Heuer?? Nooit van gehoord..." Da's een sterk staaltje vakdesinteresse.

Echter de man die ons adviseerde over espresso-apparaten was dan weer een vak-o-fiel! Zonder ook maar enigszins te pushen liet hij alles zien, proberen en kon er geweldig over vertellen. Koffieliefhebbers onder elkaar, dat zie je maar weer... We zijn in ieder geval overtuigd geraakt van deze machine:

Staat ook leuk in de nieuwe keuken....

Hogere Sferen

2008-04-24T10:53:00.007+02:00

Afgelopen dinsdag had ik weer een schooldag, waarop getracht werd mij weer wat fotografische kennis bij te brengen. Dat is godzijdank gelukt. Uiteraard over de technische kanten van het fotograferen (waar ik hier niemand mee zal vermoeien, maar wel van essentieel belang is...), maar ook over de esthetische kanten ervan. Je kunt al veel kennis opdoen door te kijken naar anderen. Naar slechte, maar vooral naar goede fotografen. De foto's van mijzelf en mijn medestudenten worden beoordeeld, waardoor je al heel veel informatie kan opdoen. Feedback is natuurlijk heel belangrijk, en je merkt een aanzienlijk verschil in de feedback van de lerares en dat van m'n klasgenoten. Ook is het van belang dat je werk van professionele fotografen bekijkt. Zo was er tijdens de opleiding al eerder gerept over het genootschap 'Magnum'. Een fotopersbureau dat de scheidslijn tussen kunstfotografie en de journalistieke variant volledig heeft weggevaagd. De Franse fotograaf Henri Cartier Bresson is de grondlegger van dit elite-gezelschap. Je kan er niet voor solliciteren, maar je moet gevraagd worden. Dan word je aspirant lid, waarna door het hele genootschap unaniem beslist moet worden of je mag toetreden. Je moet dus wel iets kunnen. Wereldwijd zijn er zo'n 60 fotografen die voor deze club mogen fotograferen. Dit klinkt allemaal wat hoogdravend, en misschien is het dat ook wel enigszins, maar als je het nu over sfeer hebt en over enig recht van spreken, dan moet je toch eens wat werk van de beste man bekijken! Als je je dan ook nog bedenkt dat hij al zijn foto's maakte met een analoge Leica met een vaste 35 mm lens krijg je er nog meer bewondering voor. Geen autofocus, geen geheugenkaart voor 500 foto's, en vooral geen 5 foto's per seconde!
"Le moment décisif" was zijn motto, en dat zie je terug in z'n foto's. Afdrukken op het beslissende moment waarop licht, scherpte en onscherpte, en onderwerp exact kloppen!

Eén van de opdrachten voor de volgende lesdag is het maken van een foto geïnspireerd door zijn werk. Waarschijnlijk in de verste verten niet benaderbaar, maar het is wel een leuke opdracht! Als ik tevreden ben met het resultaat zal ik dat hier laten zien. Nog even geduld dus, lieve lezers!

Choicez...

2008-04-20T01:22:00.003+02:00

Hoewel ik er dagelijks mee bezig ben, en er redelijk in thuis, kan ik mij soms toch verbazen over de digitale wereld waarin wij ons bevinden. Gisteravond heb ik zo'n twee-en-een-half uur met Jasper zitten skypen. En hoewel de verbinding het laatste kwartier niet echt optimaal meer was, blijf ik het een bijzonder fenomeen vinden. Iemand die zich 'half the world away' bevindt gewoon live kunnen zien en horen... Je verzint het gewoon niet!

Maar je kan je in zo'n gesprek van ruim twee uur niet constant zitten verbazen, dus drink je gewoon een biertje 'met elkaar' en krijg je en passant ook nog even -via de mobiel- via skype- Astrid aan de lijn die ik luid en duidelijk vanuit haar auto kon spreken... Je hoeft eigenlijk je huis niet meer uit!

Dat dat uiteindelijk niet zo'n goed idee is bleek wel uit ons gesprek, want we gaan het druk krijgen op de Antillen! Alle -twee blogs geleden- vermelde dagdromen gaan we allemaal proberen te realiseren.

Voor het eerst zullen we ons op eigen gelegenheid onder water gaan begeven. Geen instructeur of lokale gids mee, maar gewoon vanaf het strand het water in en een fraaie route maken.

Ik zal (volgens Jap; die het kan weten...) op Bonaire gaan surfen zoals je dat vroeger alleen maar kon dromen: witte stranden, palmbomen, blauwgroen water en een altijd waaiende passaat.... Droomt u mee?! Ik ben nu al bang dat ik erg gehecht ga raken aan die omstandigheden. Alhoewel.... Bang?

Vandaag stond in het teken van de Defender 27 in Goes. Ik kan er kort over zijn, maar dat doe ik niet. Daar is het scheepje domweg te mooi voor. De boot bleek keurig onderhouden. Is voorzien van een goede zeilenset die, eenmaal getuigd, vanuit de kuip te bedienen zijn. Door de lage kajuitopbouw kwam de toch al fantastische 'defenderlijn' nog beter tot z'n recht en vond ik de boot van buiten echt een lust voor het oog. Het dek is op sommige plaatsen voorzien van teakhouten delen, en de banken in de kuip van hetzelfde fraaie materiaal.

Nu had de verkoper mij reeds verteld dat het schip van binnen niet luxe was. Ik was daar zodoende wel op voorbereid, maar het viel toch wat tegen. Het is gewoon niet mooi als je binnen in de kajuit tegen het kale polyester van de romp aan moet kijken. Dan was de 'redelijke' afwerking van de Defender in Stellendam toch wel een verschil! Verder vind ik de Vetus diesel toch wel een pre ten opzichte van de Volvo penta benzinemotor. Die liep overigens prima, maar mijn voorkeur ligt nu eenmaal bij diesel. En voor een boot hoef je vooralsnog geen wegen (of beter: water-) belasting te betalen... Voor beide schepen geldt dat er nog kosten aan gemaakt moeten gaan worden. Voor 'Stellendam' aan zeilen en maststrijk, voor 'Goes' aan maststrijk en interieur. Keuzes, keuzes, keuzes...

Zeer waarschijnlijk gaat een der deze twee schepen wel binnenkort de tocht naar Leiden aanvaarden. Danwel vanuit Stellendam ofwel vanuit Goes...

"Kgggghhh" "Crew... standby"

In Memoriam

2008-04-16T00:49:00.004+02:00

Het is nooit een goed moment om onder een auto te lopen, maar afgelopen dinsdag had ik extra zuur gevonden. Verrekte handig dat er op een goed moment claxons zijn uitgevonden, en ik betreur nu met terugwerkende kracht alsnog het slachtoffer dat daar waarschijnlijk eerst voor moest vallen. Het scheelde niet veel veel of men had mij in dat illustere rijtje onder-een-auto-gelopen-slachtoffers kunnen bijschrijven. Ik bevond mij op dat kwade moment te Amsterdam nabij de Enneus Heerma-brug; Beter bekend als de verbinding van het vaste land met de bouwput IJburg te Amsterdam. Ooit was ik met Wal aan het toeren en belandden we in het fraaie plaatsje Durgerdam; Weliswaar op een steenworp van Amsterdam, maar toch bijzonder landelijk gelegen. Toentertijd waren net de bouwplannen voor IJburg bekend, en was het maar moeilijk te bevatten dat het prachtige uitzicht over het buiten-ij verstoord zou gaan worden door een compleet nieuwe woonwijk aan de overkant. Ondertussen is het goeddeels gereed, en kunnen de mensen die daar wonen genieten van een prachtig uitzicht over het buiten-ij en het authentieke Durgerdam. Best cynisch...

Echter, soms kleven er ook wel weer voordelen aan zo'n nieuwbouwwijk. Als het plan maar prestigieus genoeg is, kan er een beetje geld worden uitgetrokken voor een goede architect die zich op zijn beurt dan weer uitleeft op een meesterwerk.

Als je dan- net als ik gisteren -toevallig deze brug ziet liggen, en het is ook nog eens prachtig fotografieweer, dan kan je niet anders dan zo snel mogelijk de auto parkeren. Vervolgens je camera in orde maken, en zo snel mogelijk de brug in al z'n schoonheid vast te leggen. Dat je daarvoor dan een rijbaan moet oversteken waarvan je werkelijk dacht dat het een dubbele was met tussenberm, maar in werkelijkheid gewoon tweerichtingverkeer bleek(!) dat is dan .... eehh.. risico van het vak? Maar met piepende banden en een sisser liep het allemaal goed af...

Dat het uiteindelijk best de moeite waard was zou ik hier graag laten zien, maar Apple en Blogger zijn niet de allerbeste maatjes. Vandaar deze knullige doorverwijzing...

Tsjakka!!!

2008-04-14T16:18:00.004+02:00

De tijd vliegt, en het duurt nog slechts vijf weken alvorens Simone en ik dat óók zullen gaan doen. Richting het warme klimaat van Curacao en Bonaire, en het minstens zo warme gezelschap van As en Jap! Ik zink al wekenlang in gedachten weg: in de hangmat luierend aan het zwembad met een ijskoud gerstesapje in de hand, met de geur van BBQ-tuna op de achtergrond... Of al ploeterend in het 'Spaanse Water' om die verrekte kite nou eindelijk eens normaal onder controle te krijgen.... Of relaxed onder water met een fles perslucht langs de onderwaterweelde van Bonaire te 'zweven'... Of met de gehuurde Toyota Hilux door 'Washington Slagbaai' te boenderen... Of al hangend in de trapeze te genieten van een ondergaand zonnetje, en met een fijne 5 Beaufort over het azuurblauwe water te scheren...

Of... ..enfin, genoeg te dromen.

Voor sommigen van ons is dit dagelijkse kost geworden. 'Live the life you've imagined' siert dan ook niet voor niets hunner Blog.

Voor weer anderen (zie link: Bridanda) gaat deze benijdenswaardige lifestyle zeer binnenkort tastbare vormen krijgen. Danny en Daniëlle gaan begin juni (een week ná onze terugkomst...(!)) hun avontuur beginnen op Bonaire. Op een flinke lap grond gaan ze daar hun nieuwe huis (laten) bouwen, en willen er een aantal huisjes voor de verhuur bij zetten.

Nu al twee goede redenen om volgend jaar weer die kant op te reizen! En dan moeten we nog voor het eerst...

Toch zal je me niet horen klagen over m'n leventje hier in ons kikkerland. Sterker nog: Als je Nederland niét zou hebben, zou je niet eens weten waarom je er eens in de zoveel tijd van weg wil! Zeg maar: Als er geen lelijke mensen zouden zijn, wie is er dan nog knap?

En zo is 'en passant' het nut van Gerrit H. ook weer bewezen...

Maar ik meen het wel: Ik heb het goed naar m'n zin! Het leven is momenteel een groot feest. De zon begint zich weer te laten zien, m'n werk doe ik fluitend, m'n opleiding vind ik leuk, das Boot komt er toch een keer aan, we hebben het samen goed, Simone is blij met d'r baan, iedereen is gezond.... en binnenkort Curacao dus. "Is er dan helemaal niets te klagen?" hoor ik iedereen alweer steunen. "Nee, eigenlijk niet" is daarop mijn antwoord. "TSJAKKA!"

Wie tegen zoveel positiviteit niet is opgewassen raad ik aan " The Pianist" oder "Schindlers' List" te kijken en mij verder met rust te laten... Dikke vieze vette knipoog!!!

Boardroom meeting...

2008-04-10T10:38:00.009+02:00

En zo kom je nog eens ergens...

Berichtte ik al eerder over de leuke lokaties die je onverwacht treft op de zoektocht naar 'das Boot', zo was gisteren ook best een bijzondere dag. Niet zozeer vanwege de lokatie, want dat was gewoon bij mij "op 't werk" (in het gebouw, dus) . Maar des te meer vanwege de omstandigheden, die je toch niet elke dag meemaakt.
Ik had een foto-opdracht aangenomen voor het maken van een aantal portretten van de aanwezigen bij een vergadering. Keurig op tijd bevond ik me bij de zaal alwaar deze vergadering plaats had, maar omdat de deur nog gesloten was bleef ik op de gang wachten. Tot ik achter me hoorde: "O, er is ook een fotograaf aanwezig...". Het bleek onze minister van Binnenlandse Zaken, die zich ook bij de vergadering zou voegen. De haar begeleidende bode maande mij ook mee naar binnen te gaan, en daar stond ik dus in één van de vele vergaderzalen die het pand rijk is...
Vreemde gewaarwording was dat in mijn aanwezigheid de vergadering gewoon doorging, en me nog nét niet naar mijn mening gevraagd werd... Omdat ik daar redelijk doelloos stond en me niet geheel duidelijk was wat van mij verwacht werd, ben ik maar voorzichtig begonnen met de vergadering vast te leggen... Als het niet de bedoeling is, dan hoor je dat vanzelf, denk ik dan maar. (les 1: maak duidelijke afspraken!)
Ik heb zodoende maar wat foto's gemaakt tijdens de vergadering, en na het vertrek van de minister kon ik met de portretserie beginnen. Ik zou hier graag wat beeldmateriaal laten zien, maar helaas is dat dan weer niet toegestaan...
Je moet het maar gewoon aannemen.

Scheepsjournaal:

Gisterenavond ben ik nog naar Aalsmeer geweest om daar een Defender 27 te bekijken...
"Alwéér één?!" hoor ik mijn uitgebreide lezerspubliek zuchten. "Ja, alweer één" En ik ben er redelijk over uit dat het ook dit type boot gaat worden. Ik vind ze gewoon mooi!!!
Zaterdag heb ik er nog twee (Ja óók Defenders...!) te bezichtigen, en dan hoop ik na het weekend nu echt knopen te kunnen hakken. De één bevindt zich in Goes (lekker stukje terugvaren!) en de ander in Geertruidenberg, aan de rand van de Biesbosch.
De boot in Aalsmeer zal het overigens niet gaan worden. Te weinig waar, voor teveel geld...

Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen!

Weg van de snelweg

2008-04-06T19:47:00.005+02:00

Na de serieuze overwegingen eerder vandaag, mag het nu wel weer wat luchtiger! Vanochtend heb ik geprobeerd enig gestalte te geven aan een foto-opdracht voor school. Thema: "De straat waarin je woont...". Nu is het bij mij in de Julianastraat geen walhalla van architectonische hoogstandjes, maar dat schijnt dan ook de uitdaging van de opdracht te zijn. Er waren op school al wat leuke ideeen van de hand gedaan, die reeds eerder door andere studenten al zijn uitgevoerd; Niet echt origineel dus om dit ook te gaan doen.

Vanmorgen maar eens de stoute schoenen aan gedaan (ze pasten nog...) en getooid met camera door de straat gaan wandelen. Het viel niet mee, maar er bleek zowaar nog wat leuks te fotograferen:

Omdat alle weermannen- en vrouwen er (gelukkig) eens faliekant naast zaten, en het vandaag een prachtige dag werd, zijn we vanmiddag in de mondeo nog maar eens naar de Lek gereden. De route naar de bekeken Wing 720 was vorige week zo indrukwekkend, dat ik Simone vandaag graag nog eens rondreed. Via het pont van Schoonhoven naar Gelkens zijn we een heel eind langs de Lek gereden. Vreemd hoe je zulke fraaie stukken Nederland nog nooit bezocht blijkt te hebben! En dat nog geen 50 kilometer van huis!

Het dient dus meerdere doelen die zoektocht naar het juiste zeiljacht... Je komt nog eens ergens.

Volgende week zaterdag heb ik een afspraak voor de Defender 27 in Goes. Ga ik weer een stuk Nederland zien waar ik niet of nauwelijks bekend ben. Ik hoop op 19 graden, zon, en een fijn briesje... Kom maar op Hiemstra!!!

"Oom Jan..."

2008-04-05T16:22:00.009+02:00

"....trek 's aan de noodrem!"

Al jaren een wederkerende uitspraak van Wal, waarvan de herkomst mij eigenlijk nooit helder is geweest... Gisterenavond op de terugweg van Den Haag naar Leiden is me het nut van zo'n noodrem in de trein voor het eerst echt duidelijk geworden. Ik heb iemand gemaand eraan te trekken! En da's best een raar besluit, ook al stond de trein in dit geval stil...

Ik bevond mij, bij gebrek aan reguliere zitplaatsen, op de tredes van de trap op het balkon. Op station Laan van NOI stapt een vader met kind en kinderwagen uit. Het meisje zat niet in de wagen en was al op het perron, toen de vader halverwege het uitstappen besloot dat het niet het juiste station was. Hij wilde net terug in de trein stappen toen de deuren zich alweer sloten!* Hij raakte met been en kinderwagen bekneld tussen de deuren, die ik samen met een mede-passagiere uit alle macht probeerde open te werken. Dat werkte niet, dus toen een derde passagiere zich meldde met de vraag of ze iets kon doen besloten we dat de noodrem hiervoor in het leven is geroepen! "Trek aan de noodrem!" blijkt dan ineens een heel nuttig en vooral dwingend besluit. Alle lucht wordt met kracht uit het remsysteem geperst wat met nogal veel kabaal gepaard gaat. De halve coupe liep derhalve uit om te zien wat er nu gaande was. De deur was ondertussen door de weggelopen lucht weer opengegaan, en de getroffen man bleek gevlogen... ("ronduit vreemd" was hier ook wel op z'n plaats)

De aangesnelde conducteurs bleken gelukkig niet te lastig te overtuigen van wat er was gebeurd, dus na een kwartier kon de weg weer vervolgd worden.

(* Je kunt je natuurlijk al helemaal afvragen wat er was gebeurd als hij het nog net wel gehaald had... Wat had er dan met de 5 a 6 jaar oude dochter moeten gebeuren???)

Nog geen half uur later, toen ik op de fiets de straat inreed zag ik een jongeman, zittend tegen de gevel van de op de hoek gevestigde pizzeria. Ik parkeerde m'n fiets en wilde poolshoogte gaan nemen toen ik een vuilnisbak hoorde omvallen. Hij bleek echt stom- en -stomdronken te zijn, en kon geen zinnige stap meer zetten. Let alone dat hij mijn vraag of ik wat voor hem kon doen kon beantwoorden. Hij wankelde van geparkeerde auto naar auto, en bij elke stap voorwaarts zette hij er twee zijwaarts en een achteruit. Ik kon hem moeilijk dwingen te blijven staan, dus uiteindelijk heb ik 'm zo maar laten 'lopen'...

Toen de daaropvolgende nacht iets over helft was, zeg rond kwart voor vier, werd ik bruusk gewekt door een mij niet geheel bekend geluid. Het bleek Simone haar telefoon te zijn die het signaal van een nachtelijke beller luid en duidelijk doorgaf. Ik begreep niet veel van het gesprek, maar dat ze meteen uit bed vertrok met de woorden: "Ik kom er nu aan!" duidde op iets ernstigs. "M'n filiaal staat in brand", zei ze toen ik haar vragend aankeek...

Na later op de dag even gebeld te hebben, bleek dat het voornamelijk aan de buitenzijde had gefikt, alwaar ze vergeten waren een stapel karton op te ruimen. En in Alphen a/d Rijn kan je dan dit soort dingen verwachten. Behoorlijke rookschade binnen, met het afschrijven van alle verse producten als gevolg. Wel is de winkel gewoon open gegaan, en was Simone zeer te spreken over de professionaliteit van de organisatie. Binnen no-time was er een schoonmaakploeg aanwezig die de winkel weer normaal begaanbaar maakte.

Een bewogen vrijdagavond en zaterdagochtend kun je wel stellen.

Veel leuker is het logo dat sinds vandaag de Photoze-website siert! Ik ben er erg blij mee, en alle dank gaat uit naar collega Grietje!

Ziet er goed uit, toch?!

Zonder hier verder over uit te wijden, wil ik alleen nog even kwijt dat ik zo ongelooflijk blij ben dat ik veertig jaar bij 1 werkgever niet meer zal halen! Waarvan Akte...

Rapid Eye Movement

2008-04-01T00:18:00.008+02:00

Net nog, 0:15 uur lokale (=Leidse) tijd, liep ik nog even naar buiten om de vuilcontainer aan de weg te zetten. Vreemde tijd 'to do so', dat geef ik toe, maar ik was het glad vergeten. Even daarvoor was ik nog een rondje met het hondje gaan lopen, en het valt meteen op: Het is prompt lente aan het worden! Jas open, en in z'n geheel niet fris. Wel weer spijtig dat het biertje dat ik net uit de schuur ging halen ook al die lentense temperatuur had aangenomen. Maar daar hebben we dan weer koele kasten voor...

Wat steekt het leven soms toch mooi in elkander!

Ander goed nieuws: R.E.M. heeft een nieuw album gemaakt! En wat voor een! "Ja, een ronde zilv'ren" zou ik in een melige bui kunnen roepen, maar ik ben vandaag niet melig. Verre van zelfs!

Maar serieux, het is echt een knaller van een album dat helaas maar 11 tracks telt. Er hadden er zo nog 10 extra op mogen staan! Van begin tot het eind rockt het je schedelpannetje binnen, en als-tie afgelopen is wil je 'm meteen weer draaien. Tenminste, dat is wat ik doe...

Verder heb ik via marktplaats de de halve tuin leeg verkocht. Overigens wel allemaal spullen die ook weg mochten, anders zou dat ook wat vreemd overkomen, I presume. Houten terrastegels (Man! Ik wou dat er nog 100 had staan... binnen een uur verkocht plus nog vijf reacties), betonnen terrastegels (Be jei morregu-avon thuis? Dan kommikse effe ophaluh), Afzuigkap (behoort sinds de nieuwe keuken ook tot de tuinaccesoires...). Alle spullen hebben of krijgen weer een 'trotse nieuwe eigenaar', die ook allemaal in Leiden woonachtig zijn!

Wat steekt het leven soms toch mooi in elkander!

Enige dat nog rest is een eenzame grasmaaier. Voor hem acht ik de kans in Leiden te blijven ook iets minder groot, aangezien er niet veel gras te vinden is in de stad. Maar een leuk plekje elders zal 'm ook best goed doen...

Iemand interesse?

Anyone? Anyone? Bueller? Bueller?

Spreekuur...

2008-03-30T14:06:00.012+02:00

Half zes. Het is alweer een tijd geleden dat ik om half zes in bed lag. Nu komt dat natuurlijk ook omdat men besloten had dat uitgerekend vannacht de klok een uur vooruit gedraaid moest worden. Ga je weer eens ouderwets naar de kroeg, heb je daar een uur minder de tijd voor! Het lijkt mij veel nuttiger eens in de week de klok gewoon een uur terug te draaien, zodat je voor leuke zaken wat meer tijd krijgt. Uiteraard dan niet op vrijdagmiddag 17:00 uur... maar weer wel op vrijdagavond of zaterdagavond ...dus.

Voordeel: je blijft jonger; Nadeel: je word minder oud..

Over- oud willen worden, maar niet willen zijn- gesproken...

Gelukkig hadden Jeroen en ik besloten na de film 'No country for old men' (Bizar!) in het kijkhuis het Vrouwenkerkhof (gezellig...) recht over te steken en neer te strijken in 'Het Praethuys'. Een echte Leidse kroeg die zijn naam altijd weer eer aan doet! Er wordt wat afgepraat daarbinnen, en de sfeer is altijd goed. Toen ik gisteren na binnenkomst mijn muts afzette, werd ik meteen door de al redelijk beschonken oudere dame aan de bar toegeroepen: "Ontbloten maar!" En het Praethuys gaat pas dicht als de barman geen zin meer heeft...

Ik had Jeroen al 'een eeuwigheid' niet meer gezien, maar het weerzien was als vanouds: Gesellig! Goed gelachen, gepraat, gedronken en gepraat, en gepraat en gedronken ...en gelachen! En zoals altijd: "Moeten we zeker vaker doen!"

Ik hoop het.

Voordat ik aan het nachtelijk avontuur begon was er eerst nog het dagprogramma. Twee boten bekijken en foto's maken voor de schoolopdrachten. Eerste boot was de Wing 720, gelegen in Schoonhoven.

Prachtig gelegen aan de Lek, waar de grote binnenvaart van- en naar Rotterdam voorbij stuift. De Wing lag er keurig bij. Vers in de antifouling, en een kanariegele romp. Een zeer beperkt zeilenpakket, maar wel weer met rolfok. Het interieur had echter een hoog doe-het-zelf gehalte. En dan geen kwaliteits doehetzelver helaas... Belangrijker nog was dat de maststrijkinstallatie erg complex was. Allemaal losse delen die in- en aan elkaar verbonden moeten worden. Bij het verlaten van de haven wist ik al dat dit 'm niet zou zijn.

Op naar Lage Zwaluwe dan maar, voor de Eygthene 24. Die maakte wel behoorlijk indruk. Een goede verkoper ook, die veel van de boot wist. "Afgelopen zomer nog mee naar Engeland gevaren""Nee hoor, dan mis je die buiskap geheel niet!". Mooie lijn, veel zeilen, BMWdiesel (what's in a name!), verbeterde maststrijkinstallatie. Wel aan stuurboordzijde lekkage gehad door diezelfde maststrijkinstallatie. En daardoor vreemde bollingen in het polyester aan de binnenzijde. Dat kon nog wel 's een lastig probleem worden, aangezien het hout tussen de polyesterlagen aan het rotten is. Twijfelpuntje dus.

Vandaag ben ik nog maar eens gaan bellen voor een andere Defender 27. Niet exact dezelfde uitvoering als de eerder bezochte defender, want deze heeft een lagere kajuit. Dat levert een nog fraaiere lijn op, maar daarentegen weer minder hoogte binnenin.

Ik had de eigenaar al eerder deze week gemaild, maar omdat hij niet reageerde vermoedde ik dat de boot reeds verkocht was. Na mijn telefoontje van vandaag bleek dat niet het geval, maar gooide zijn antivirus-software alle via marktplaats verstuurde mails automatisch weg... Niet echt praktisch als je je boot wilt verkopen. Het blijkt echter lastig een afspraak voor bezichtiging te maken, want de beste man heeft een nogal drukke agenda.

Het defender-virus waart weer rond, en ik word weer overvallen door zo'n prettig onderbuikgevoel...

To be continued...

Scheepsjournaal

2008-03-27T00:30:00.005+01:00

Wederom op een tijd dat je eigenlijk beter in bed kan liggen als je de volgende dag weer naar de werkplek mag, vind ik mezelf terug achter dit scherm. Ik zal dan ook niet te ver afdwalen van de mede-te-delen mededelingen.

Allereerst is de Defender 27 voorlopig uit zicht verdwenen, en dit heeft niet alleen te maken met het feit dat deze zich in 'het immer bruisende' Stellendam bevindt. De verkoper (die ondernemer is, dus commercieel en dus achter potentiele kopers aanbelt) wilde graag weten hoe de stand van zaken was. Buiten zijn commerciele karakter wijt ik zijn gedrevenheid ook aan de situatie dat hij in Polen woonachtig is, en maar sporadisch op Hollandsche bodem verkeert.

Ik heb hem verteld dat ik zijn boot absoluut een fraaie vind, maar dat er nogal wat aan vertimmert dient te worden wil ik 'm op comfortabele wijze onder de spoorbrug door kunnen manoeuvreren. Ik heb zodoende een bod gedaan wat vrij ver lag onder de vraagprijs, in de hoop dat hij zou toehappen. Maar dat deed hij niet, en verklaarde dat hij de boot dan in ieder geval een andere ligplaats zou geven. Dat snap ík: een ligplaats direct aan het Haringvliet gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Stiekem hoop ik dat hij nog belt om te zeggen dat het goed is, want het was wel liefde op het eerste gezicht!

In de vervolgde zoektocht ben ik nog gestuit op een Wing 720 en een Eygthene 24. Beide boten voldoen aan het profiel, en staan voor aanstaande zaterdag op het programma voor bezichtiging. Ik ga maar weer 's alleen op pad, aangezien Simone moet werken en ik Wal niet voor de derde keer op zaterdag mee wil lokken. Beide boten zijn nog op de wal te bezichtigen waar ik nog niet echt het voordeel van heb kunnen zien, behalve dan dat je direct ziet of er geen torpedoschade onder de waterlijn is. 's Anderenzijds zou dat bij een boot in het water toch ook wel enigszins opvallen, zo dunkt mij!

Ik groet u allen voor vanavond, en wens jullie veel arbeidsvreugd voor vandaag!

Commer(cie) en Kwel (Pt. 1)

2008-03-24T17:57:00.014+01:00

Pasen is een onnozel feest. Dat wil zeggen: een onnozel feest voor diegenen die geen christelijk geloof aanhangen. En helemaal geen feest voor degenen die dat wel doen... Tenminste, het klinkt me niet als een feest in de oren iemands lijdensweg en wisse dood te herdenken.

Voor beide kampen geldt het voornamelijk als een dag (tweede paasdag dan...) om grof geld uit te geven. Waarschijnlijk is dit in verborgen boodschappen ergens in de bijbel verwerkt, en heeft een geloofsvertolker met commerciele intenties dit ooit wereldkundig gemaakt... (Jesiah 23:2 achterstevoren gelezen: "Op de dag na Jezus' kruisiging zult gij kopen, spenderen en over de balk smijten uwer spaargeld!"... "Zwijg, o gij notoire betweters! God zal u straffen bij positieve banksaldi!"...)

Hij zal aandelen gehad hebben in Ikea, Casba, BeterBed en nog wat woongrootgrutters gezien de enorme toeloop vandaag op de meubelboulevards. Daarnaast heeft hij vermoedelijk nog wat belangen in Ford, Volkswagen en Opel want ook de autobedrijven schijnen nogal goed te boeren op tweede eierdag. Gemiddeld vijf a zes auto's per bedrijf wisselden vandaag van eigenaar volgens de zegsman van een branchevereniging! Het was in ieder geval een goede dag om meteen maar een set winterbanden bij je nieuwe auto te bedingen want de reeds begonnen lente heeft dat volgens mij op de verkeerde plek gedaan!

Pasen is voor mij altijd een "feest" van bezinning.... (Wauw!)

"Wat moet ik vandaag in godsnaam gaan doen?!" Is wat me dan voornamelijk bezigt...

Het resulteert meestal in een fikse wandeling op het strand alwaar je de rest van Nederland treft die blijkbaar alles al heeft.

Vandaag echter, ging het iets anders. Vanmorgen liep ik iets na dag en dauw, samen met Jim gezellig in 'De leidsche hout'. Ook dat bleek geen geweldig origineel idee want het was er behoorlijk druk. Een bakkie koffie bij het Theehuis (...?) was daarentegen weer wel goed te doen, want men vond het kennelijk te koud om op het terras te zitten. Ik vond het heerlijk in de ochtendzon!

Begin van de middag zijn we in de citroen gestapt en reden we door de prachtige polders langs Hoogmade, Rijpwetering en Roelofarendsveen. Vanaf daar gingen we de ringvaart op, ook een beetje in de hoop dat er wellicht nog een leuk scheepje te koop zou liggen...

Al keuvelend merkte Simone plots op dat we een Dehler Sprinta voorbij reden (wat een kennis!). Even terug dus voor een kleine impressie van deze boot. Hij was overigens niet te koop, maar ik was gewoon nieuwsgierig. Mijn nieuwsgierigheid werd ook opgemerkt door de dame die het huis tegenover de boot bewoont, en ze kwam naar buiten om poolshoogte te nemen. Een erg vriendelijke vrouw die me vertelde dat haar man (mede)oprichter is van de Dehler Sprinta Club. Hoe toevallig kan je het treffen?! Hij bleek niet thuis te zijn, maar ze raadde me aan een keer contact met hem op te nemen omdat hij nog wel wat Sprinta's te koop weet. Ga ik zeker doen!

Nog toevalliger had het kunnen worden als we ter hoogte van Amstelveen waren afgeslagen naar eetcafe Zilverzand. Ik stelde dat nog voor, maar we besloten dat we toch maar thuis aan tafel zouden gaan. Later thuis belde ik m'n broer voor een afspraak, en hij bleek 's middags in Zilverzand gegeten te hebben!

Toeval bestaat niet, en Pasen is een onnozel onfeest.

Maar wel gezellig!

First Peesday...

2008-03-24T01:52:00.005+01:00

Vanmorgen klokslag tien over half elf ging de bel. En omdat Simone met Jim was gaan lopen vermoedde ik dat ze geen sleutel bij zich had... Het bleek Azmal die zich op- NotaBene- eerste Paasdag beschikbaar had gesteld ons keukenblad te komen wisselen. Uiteraard wist ik dat hij zou komen, maar in de nog slaapdronken toestand waarin ik verkeerde was ik toch enigszins verrast. De 'verplichte' eieren lagen nog lekker te spetteren in de pan, dus ik was weer eens slecht voorbereid. Gelukkig wilde Azmal eerst nog een bakkie, wat mij wat speling gaf het ontbijt te finaliseren.

Na de broodjes paasei werd meteen de keuken leeggeruimd om het oude blad te kunnen demonteren, en het nieuwe (het bleek zowaar het goede!) te monteren. Geen kwaad woord over Bruynzeel Keukens Leiderdorp hoor, maar een behoorlijke afspraak maken met deze firma is geen sinecure! Ik had beloofd hier nog even op terug te komen, maar ik zal het kort houden...

Een korte terugblik:

-Bij aflevering van de keuken ontbraken koelkast en kookplaat. Na geinformeerd te hebben bleken deze als demo uit de winkel te komen (weliswaar afgesproken). Maar niets was geregeld voor aflevering.

- Het werkblad bleek niet de juiste dikte te hebben. Een voorstel mijnerzijds het blad alsnog te accepteren met bijlevering van een vaatwasser werd slechts 'gehonoreerd' met bijbetaling van € 250,-. Niet dus!

- Er ontbrak een greep van een deur, die overigens wel snel werd nageleverd.

- De koelkast bleek na inbouw niet te koelen. Na flink heen en weer bellen en uiteindelijke telefonische interventie door Siemens' technische dienst, bleek deze nog in een 'demostand' te verkeren.

-Het goede werkblad kwam na anderhalve week binnen bij het filiaal Bruynzeel Leiderdorp, omdat ik had aangegeven niet nog 's een dag vrij te nemen voor aflevering. Afspraak was dat zij deze zouden bezorgen op een voor ons geschikt moment.

Vrijdag werd ik gebeld door verkoper:

"Wanneer komt u het blad halen?"

"Pardon?"

"Het blad is binnen en u kunt het komen halen"

"Dat lijkt mij niet geheel volgens afspraak"

"Welke afspraak?"

"Dat u het komt bezorgen op een voor ons geschikt tijdstip..."

"Dat hoor ik voor het eerst..."

"Dat er bij jullie niet gecommuniceerd wordt, lijkt mij niet mijn probleem,

Ik zou het blad graag morgen voor 12 uur bezorgd krijgen"

"Ehhhh... Ik zou niet weten hoe, ik heb geen vervoer voor uw blad"

"Ook dat lijkt mij niet mijn probleem, u verzint maar wat... succes!"

"Ik ga wel even overleggen, ik bel u straks terug"

"Prima..."

*klik*

Een uur later; zelfde verkoper:

"Nou, het is opgelost hoor. Het blad wordt vanmiddag om 16:00 uur afgeleverd!"

"Oh? Bij wie?"

"Nou, bij u natuurlijk!"

"Ja maar, er is niemand thuis... Past-ie dan door de brievenbus?"

"U kunt niet iemand regelen die het blad in ontvangst kan nemen?"

"Jawel hoor! Ikzelf of mijn vriendin, maar dan morgenochtend voor 12 uur"

"Kunnen uw buren het niet aannemen?"

"Meneer, bent u heel hard op uw hoofd gevallen?" "Mijn buren hebben, voor zover ik ze sowieso al ken, ook gewoon een baan. Bovendien had ik een afspraak met uw collega gemaakt!"

"Welke afspraak?"

"(...) U kunt het blad morgenochtend bezorgen voor 12 uur!!! Geen discussie..."

"Ik ga wel even overleggen..."

*klik*

Twee uur later, zelfde verkoper:

"Morgenochtend, half tien..."

"Fijn zo..."

*klik*

Fascinerend wereldje, die keukenwereld!

Vanmiddag om 14:00 uur was de "bladswitch" voltooid. Wederom Azmal zeer erkentelijk voor zijn coulance en vakmanschap!

Rond 16:30 uur zijn we naar Lisserbroek gereden voor een gezellige eetdate bij Car & Wal. 'Onder het genot van..' hebben we een lekkere avond gehad! Lekker eten, goed drinken en heerlijk gezelschap! Moeten we zeker vaker doen, en dan weken we eerst de linzen... Je moet het maar weten...

Slaap lekker!

It's Amazing...

2008-03-22T19:41:00.007+01:00

Ik verbaas me. En dan voornamelijk over mezelf.

Natuurlijk zijn er in de wereld genoeg dingen aan de hand om je over te verbazen, en dat doe ik ook met regelmaat.

Grote kwesties als een Amerikaans raketschild in Oost Europa, terwijl je toch dacht dat die koude oorlog redelijk was overgewaaid... Verbazing over Turkije die tegen ieders wil een strijd begonnen zijn tegen de Koerden in noord Irak... (Welkom in de EU...!) Op iets lokaler niveau verbazing over de Provincie Zuid Holland die tegen de wil van de Leidse bevolking, in al haar wijsheid besloten heeft de RGL (RijnGouweLijn) toch gewoon dwars door de Leidse binnenstad te willen plempen; Hiermee het vorig jaar gehouden referendum (geweldig instrument der democratie...... als het uitkomt) volledig negerend!!!

Verbazing natuurlijk over slecht georganiseerde keukenbedrijven (hierover later meer) en achter de tafel brakende huiskatten (hierover verder geen woord...)

Maar zoals gezegd: Ik verbaas me vooral over mezelf. Als ik iets wil hebben, en ik kan het me veroorloven, dan duurt het nooit echt lang voor het gewenste item voor de deur staat te blinken, in de woonkamer staat te pralen, aan het plafond hangt te schitteren of als camera om mijn nek hangt te bungelen. Groot is dus mijn verbazing over het feit dat er nu- nadat reeds een maand bekend is dat er een ligplaats is- nog steeds geen boot is aangeschaft! Ook vandaag was ik niet te verleiden tot het uitbrengen van een bod. Ik ben me er meer en meer van bewust dat het een flinke smak geld betreft, en dat de te kopen boot aan veel eisen moet voldoen. En constant heb ik het gevoel dat de bekeken boten soms wel in de buurt komen, maar het ook niet helemaal zijn. En dus hou ik- als ware ik een zuunige zeeuw- de hand op de knip. Het toeval wil dat ik vandaag wel weer akelig dicht in de buurt van Zeeland was (...) Voor de tweede maal in Stellendam waar de Defender 27 zich nogmaals moest bewijzen, en verder nog voor een bezoekje aan Brielle waar een Drifter 25 te koop ligt. De Defender werd vandaag beoordeeld op het zeilenpakket (grootzeil aan vervanging toe) en de mogelijkheid van het maststrijken. Dat bleek redelijk goed mogelijk, doch blijkt de boot met gestreken mast nog steeds te hoog voor de spoorbrug bij Warmond. Natuurlijk kun je daaraan diverse mouwen passen, maar mouwen passen kost in botenland meestal veel geld. Dus is de boot naar mijn bescheiden mening te duur, maar daar kan je over praten. Maar omdat de Drifter ook nog op het programma stond, heb ik dat niet gedaan. De Drifter is zeker een fraai model boot. Dit exemplaar had een mooi hard onderwaterschip, maar bleek verder nogal wat werk te behoeven. Alles was nog origineel, wat wil zeggen dat er nog geen katrol of verstaging vervangen is. "Nog in originele staat" is eigenlijk alleen bij een oldtimer goed nieuws... De motor was met wat improvisatietechnieken nog steeds draaiend gehouden, maar is het wachten tot de volgende noodgreep nodig blijkt. Zonde van zo'n mooi schip!

Ik ga er nog een paar nachtjes over slapen, en zoek ondertussen maar weer verder naar andere potentiele kandidaten.

Verder vandaag geconcludeerd dat:

- Pernis (effe krabben...) buiten een hoop raffinaderijen ook een bijzonder keurig uitgevoerde McDonalds rijk is.

- Boten bekijken in gure weersomstandigheden blijkbaar 'part of the deal' is.

- Je van een natte glijbaan een natte kont krijgt... (proefondervindelijk door Jip...)

- Neef Stanley na verloop van tijd behoorlijk irritant is...

- Mijn neefjes een DS verslaving hebben

- Erwin vandaag z'n eenenveerstigste mocht vieren, zonder dat werkelijk te doen...

- Brielle is zoals het klinkt... onbekend

- Als je je poot maar stijf houd, alles daarop terecht komt...

Ladylike...

2008-03-18T23:02:00.004+01:00

Met een krampachtige poging mijn goede been als eerste gracieus uit bed te zwaaien begon rond zeven uur vanmorgen mijn dag. Het bleek het goede been geweest, al blijf ik in de ochtend weinig spraakzaam. Wakker worden is dan ook een van mijn mindere kwaliteiten, maar een lange hete douche vergezeld met "Axe Shock" deed me langzaam aan de ogen openen. Nog steeds ruim op tijd om de trein naar Amsterdam C.S. te halen en me rond negen uur te melden aan de poorten van de fotovakschool. Gesitueerd in het NEMO-gebouw aan de Oosterdokhaven op zo'n tien minuutjes lopen vanaf het station. Na aankomst op Leiden CS bleek dat de conducteur had besloten mij niet mee te nemen op deze rit, want hij had de deuren zo'n tien seconden voor vertrek al gesloten! Dit heeft ook wel enigszins te maken met mijn stellige principe niet te rennen op een station... Dat had in dit geval het verschil kunnen maken, maar, zo bleek al snel, diende het toch weer een doel deze trein te missen. Ik besloot dat een bakkie koffie mijn humeur wellicht nog beter kon stemmen, en in de rij bij de kiosk stond ik al kloppend op jas en broekzakken te zoeken naar mijn portemonnaie. "Ai!" ....

Snel proberen Simone te bereiken die vandaag vrij was, of zij zo lief wilde zijn mijn geldbuidel te komen brengen... T-Mobile deze ochtend:

"tutututututututuut" 'netwerk niet beschikbaar' GRRRRR..... Nog maar 's proberen...

"tutututututututuut" 'netwerk niet beschikbaar' GRRRRRRRRRRRR!!!!!

Op de fiets, mijn humeur gedaald tot -7 N.A.P., en ondertussen een aanstormende hoosbui... Eenmaal thuis was Simone gelukkig wel zo lief me dan met de auto weer naar het station te rijden. Bij de N.S. bleek nog steeds een anti-aharend sfeertje te hangen, want ook deze trein reed net voor m'n neus weg. Niet getreurd, een bakkie koffie doet wonderen! En na een verder soepele reis kwam ik uiteindelijk om kwart over negen aan op de Oosterdokhaven.

Binnen ging ik op zoek naar mijn 'te ontmoeten nieuwe vrienden'. In de hoek zag ik de koffieautomaat staan en wist dat ik er reeds een gevonden had, maar dat was niet degene die ik zocht. Ik slenterde wat door het gebouw en stak voorzichtig mijn hoofd om de hoek van een fotostudio annex klaslokaal. Daar zaten ze: de leerlingen van schoevers! Tenminste, daar leek het op: Allemaal vrouwen! Voorzichtig vroeg ik of dit de klas was waar ik zijn moest, en er werd bevestigend geknikt... Mijn nieuwe vrienden bleken allemaal, zonder uitzondering, vriendinnen te zijn.... Niet erg, maar wel opmerkelijk aangezien normaal gesproken de klassen redelijk half man-half vrouw schijnen te zijn. Ik heb me overigens prima vermaakt, al betrapte ik mezelf er wel op dat ik af en toe m'n nagels zat te vijlen of m'n lippen moest invetten.

De les zelf was best boeiend, al krijg je op dit soort introductiedagen altijd wel erg veel informatie tot je. Gelukkig was niet alle informatie nieuw, dus ik hoefde lang niet alles op te slaan. Ik was al wel 'gewaarschuwd' dat er veel gefotografeerd zou gaan worden tijdens deze opleiding, maar dat leek me voor de hand te liggen. Toch had ik niet verwacht dat we vandaag al buiten zouden staan om de eerste geleerde handelingen in de praktijk proberen toe te passen. En een heel scala aan opdrachten die in de komende weken zullen moeten worden gerealiseerd. Keun!

Hoe een en ander verloopt zul je hier met regelmaat kunnen terugvinden.

Een plaat van vandaag...

Nuttig of Niet...

2008-03-17T19:56:00.006+01:00

Het nut van het bijhouden van een blog wordt door mensen nog wel eens in twijfel getrokken. "En terecht" zou tot zo'n half jaar geleden ook mijn reactie zijn geweest. Wat heb je er aan om je 'hele hebben en houwen' voor iedereeen toegankelijk te maken?! Dat kun je je inderdaad afvragen, maar het feit dat het gelezen wordt verklaart dat er mensen zijn die het leuk vinden om te lezen. Tenminste, dat ze het leuk vinden hoop je dan maar. Bovendien heb je zelf in de hand wat je wilt delen via het net...

Ik raakte overtuigd toen Jap & As hun 'aventura' begonnen te bloggen. Vrienden die weg gaan ga je heel erg missen, en om op deze manier een inkijkje te krijgen in het leven dat ze aldaar leven bevalt uitermate goed. En natuurlijk valt er over zo'n nieuw bestaan veel te vertellen, maar daar zit 'm nou net de kneep! Je kunt je ook afvragen of over het leven dat je hier leidt iets leuks of nuttigs te vertellen valt. En langzaam maar zeker wordt dat ook de uitdaging van zo'n blog...

En als je het even niet meer weet, kun je altijd nog beginnen over het nut van het bijhouden van een blog...

Dat het soms ook erg nuttig kan zijn om iemands blog te lezen bleek vandaag!

Ons geplande bezoek aan Curacao ergens half mei is sowieso al een geweldig plan, maar- zo las ik net- zal ook nog een sportieve insteek hebben! Uiteraard willen we de onderwater flora- en fauna eens nader gaan inspecteren met behulp van wat geperste lucht op de rug. Zullen we ons misschien ook nog wel op een surf- danwel bodyboard wagen (vermits we natuurlijk de benodigde flippers voorhanden hebben...) Maar bovenal: Ik ga kiten!!! En inderdaad: een beetje in de vergetelheid geraakt, maar ik verzilver alsnog graag mijn 35ste verjaarscadeau...

Ik kan nu helemaal niet meer wachten! Leg maar vast vast dat "keituh"!

Over boten gesproken, (ja, een kitesurfer valt vreemd genoeg ook in de categorie zeilvaartuigen. Alleen dan wel 'vliegende zeilvaartuigen' die volgens mij nergens in het BPR terug te vinden zijn) voor aanstaande zaterdag staat er een afspraak voor een second opinion van de Defender 27. Wederom is Wal bereidwillig mee te gaan op botenjacht, waar ik erg blij mee ben. We zullen 'm nog eens goed in ogenschouw nemen, en bij volle tevredenheid zal ik dan de meedogenloze onderhandelingen starten...

De spanning stijgt!!!

Verder ga ik morgen voor mijn eerste les aan de fotovakschool in Amsterdam.

Ben Benieuwd!

Lastenverlichting...

2008-03-16T23:28:00.006+01:00

"De avond is al lang voorbij, op de bank zij aan zij. De woorden malen door m'n hoofd, de zin ervan door drank verdoofd".

Anyways... was het een boeiende zondag. Het door Hiemstra voorspelde kleutenweer bleek de gehele dag niet te wijken. Het regende onafgebroken en na de productieve dag gisteren, dunkte me het een goed idee om vandaag maar 's bijna geheel niets te ondernemen...

Buiten wat huiselijke klussen leek het me een excellent idee vandaag de belastingdienst te belasten met een aangifte waar je "U" tegen zegt! Vol goede moed zo rond 11 uur de klapple (= apple laptop) opengeklapt en op naar belastingdienst.nl "Aangifte 2007" downloaden, en na wat invulwerk zien hoeveel je nu weer kunt gaan uitgeven... Tenminste dat wilde ik graag; maar al snel bleek dat de rest van Nederland- ongetwijfeld dankzij Hiemstra- hetzelfde plan had opgevat. Er waren iets teveel mensen online, en dat is met kabelinternet duidelijk merkbaar. De 3,5 Mb die het IB 2007 beslaat nam ongeveer een half uur downloadtijd in beslag! Hoogste tijd, leek ons, om de plannen te wijzigen en lekker onder moeders' paraplu de stad in te tuigen. Zo gezegd, zo ge-diggy-daan, en zijn we via de Leidse binnenstad uiteindelijk in cafe van Engelen beland. Wegens fijne herinneringen goed te onthouden... "twee koninkjes alstublieft!"

De belastingdienst kan het niet leuker maken, maar ik wel!

Gruss Gott!

Bruto=Netto+Tarra...

2008-03-16T02:03:00.007+01:00

De milieustraat in Leiden is een fenomeen. Dit mag toch wel eens hardop geschreven worden, na zowel eigen ervaringen als verhalen van diverse vrienden over deze aanbiedplaats voor grof huisvuil. De entree van het depot is een weegbrug alwaar je je gehele voertuig, eventueel getooid met aanhanger, op dient te parkeren. Bedoeling hiervan is om zowel bij in- als uitrijden het voertuig te wegen, en het verschil als aangeboden afval te registreren. Zo mag je op jaarbasis kostenloos 1 ton afval deponeren.

Maar waarom is de milieustraat Leiden nu zo'n fenomeen? Omdat ik mij sterk maak dat er in geheel Leiden nog nooit iemand geweest is die dat maximum heeft overschreden. En dat is best bijzonder te noemen, aangezien volgens mij een gemiddelde badkamerverbouwing qua afval al flink in de buurt komt van die magische 1000 kg grens. Maar de ambtenaren van het depot Leiden nemen het gelukkig niet zo nauw met de regeltjes. In negen van de tien gevallen staat de slagboom gewoon open, en word je vriendelijk verzocht de inrit niet langer dan nodig te blokkeren. Doorrijden dus! En de enkele keer dat je je wel keurig moet aanmelden tref je aan de balie de grootste (ook letterlijk!) digibeet van Leiden en omstreken. En die gegevens moeten toch echt in "die kolerekompjoeter!" Na enig gehak (met vingers die ongeveer drie toetsen per aanslag raken) op het toetsenbord krijg je dan alsnog de melding maar snel door te rijden omdat er een "kompjoeterstoring" is .......... Hulde!!

Zo kon ik ook vandaag zonder enige controle de restanten keuken uit de tuin verwijderen en overhandigen, en waren de mannen extra blij met wat uitgesorteerde koperen leidingen, en een oude keukenkraan. Ze schijnen ook erg verguld te zijn met oude KLM-gadgets, en verder alles wat hun werktijd in 'de straat' kan veraangenamen.

Dit alles had pas plaats nadat ik vanochtend eerst met Wal richting Haarlem was gereden om daar bij de Haarlemse Jachtclub de Birdie 24 te gaan bekijken. Het was een drukte van belang in de haven, en iedereen was flink aan de klus om de boot in orde te krijgen voor het nieuwe vaarseizoen. De verkoper had ik vanuit de auto gebeld toen we er bijna waren, maar hij bleek nog zo'n drie kwartier nodig te hebben om naar de haven te komen. Dus toen we door de haven waren gelopen en navraag hadden gedaan bij de havenmeester waar de Birdie te vinden was, hebben we zelf maar vast wat vooronderzoek gedaan. En na een inspectie van zo'n vijf minuten konden we allebei al concluderen dat dit 'm niet zou worden. De verkoper kon zo een ritje jachthaven bespaard worden, en waren wij alweer snel uit Haarlem vertrokken. Daarna meteen even naar Hoofddorp doorgereden om een tuinbankje voor Wal te scoren. Via Lisse en een heerlijke gebakkeneierenlunch (dit kan best in Van Dale) zijn we via Oegstgeest (Even Jip naar een verjaarspartij brengen...) in Leiden beland. Aanhangwagentje regelen, afval erin, touwtje erover, naar voornoemd gemeentedepot, afval eruit, aanhangwagentje wegbrengen, hond ophalen en toen even lekker een ronde Klinkenbergerplas gelopen........ Daarna Wal weer naar Lisse gebracht, en zo was het een lekker productieve dag.

Wal bedankt voor hulp en lachen!

Hoe nu verder in botenland? Je leest het morgen!

Friday's Ballad

2008-03-14T21:03:00.007+01:00

En ja hoor... Het is weer gelukt! Weer is het vrijdagavond geworden! "Hei-Ho Hei-Ho Het werk is weer gedaan..." Met veel genoegen stapte ik aan het eind van de middag in een heerlijk rustige trein, en nam me voor op de terugweg, met de ipod op, de tekst van "de ballade van de boer" nog eens rustig tot me te laten komen. Er was een tijd dat ik deze tekst zonder enige fout kon meebrullen, maar als je dat een tijdje verzuimt te doen dan raak je het ook snel weer kwijt. Voor diegenen die nu kijken of ze eland in de achtertuin zien staan, een kleine opfriscursus:

"Hij houdt van het Twentse land waar 's winters kilte heerst

Met hete zomers druppels dauw bij ochtendmist

Zonsopgang maakt hem een kwartier voor het westen wakker

Maar sneeuw blijft er het langst liggen op de akker

Als de noordoosten wind de scherven grond bevriest

Hij houdt van de bedauwde velden in de vorst

Rijpwit geglazuurd kraakt gras onder de klomp

En breekt een bleke zon door de nevelbanken

Slaat bij de werkpaarden stoom af van de flanken

Het ploegijzer wordt een zwaard van zilver in de zon

Hij houdt van eerlijkheid de geur van grond en mest

De gier over het natgegeseld land verspreid

De geur van Twente land van de textielbaronnen

Dat ooit met bloed en zweet en tranen werd ontgonnen

Er waar arbeid adelt maar de adel arbeidt niet

Sinds eeuwen leven naast elkaar

De kromgegroeide boeren

De paarden de koeien de kater en de hond

Het gele koren de rode aarde

De boer hij bidt en steekt zijn spade in de grond

Hij houdt van regen die zwaar neerslaat op het land

De regen die geur geeft aan het afgemaaide gras

Maar vreest de roggewolf in velden goudgeel koren

Dampende paarden trekken moeizaam diepe voren

De ploeg werpt golven aarde om het land moet zwart

Hij houdt van zware storm het zwerk waar Donar jaagt

Kolkende wind die eeuwenoude eiken kraakt

De stammen krommen kreunen bladeren verwaaien

Dan scheren over akkers ruisen graan de kraaien

Die over weiden en verschroeide aarde gaan

Hij houdt van modder die de karresporen vult

Door wielen ratelend uit de geile grond gedrukt

Die langzaam naar het zwarte slik komt terug gegleden

Sappige aarde in de vuist als klei te kneden

Vol bloed en zweet draagt hier de grond voorgoed de schuld

Sinds eeuwen leven naast elkaar

De kromgegroeide boeren

De paarden de koeien de kater en de hond

Het gele koren de rode aarde

De boer hij bidt en steekt zijn spade in de grond"

een klein kunststukje mag dit toch wel genoemd worden... De tekst is van Jan Cremer, en is ooit muzikaal vertolkt door de Trockener Kecks.

Voor diegenen die meteen naar de winkel willen rennen: de cd heet 'het grote geheim'.

Eigenlijk is dat wat ik nog even kwijt wilde, zo vlak voor de zaterdag weer aanbreekt.

Zaterdag = birdie-dag en wellicht bijltjesdag.

Morgen meer....

Geen paniek...

2008-03-14T09:38:00.007+01:00

Vrijwel iedereen kijkt er chagrijnig, men is er nietsontziend, gunt elkaar geen enkele ruimte en enig contact is er uit den boze...
Nee, ik heb het niet over een stadionbezoek bij NEC-Vitesse of WillemII versus RBC, maar domweg over het reizen per trein in de spits... Zenuwachtig staat de colonne mensen aan de rand van het perron te drentelen, en turen in de verwachtte aankomstrichting van de trein... Blijkbaar zijn het allemaal ervaren treinreizigers, aangezien ze vrijwel altijd de goede richting in glazen. Is de trein eenmaal in zicht begeeft men zich nog dichter- op bijna gevaarlijke afstand van het spoor- naar de rand van het perron. Het is me werkelijk een wonder dat in dat gedrang nog nooit iemand over de rand is geduwd en onder de aanrijdende trein is beland! Ik heb het zelf in ieder geval nog nooit meegemaakt, dus dit is geen exacte wetenschap. Dit gedrang vóór de trein stilstaat is- aangezien het toch veelal ervaren reizigers zijn- bijzonder te noemen aangezien iedereen weet dat er eerst ook nog mensen uit de trein dienen te stappen. Die worden altijd onthaald als ware popsterren, zo lijkt het in ieder geval als ze zich door de haag van instappers moeten begeven. Ik heb altijd de neiging om een beetje te zwaaien en handtekeningen uit te delen als ik zo aankom...

Het kan natuurlijk altijd erger....

Wat gebeurt er met mensen als ze moeten reizen? Blijkbaar brengt het toch een bepaalde spanning met zich mee. Is het misschien dat men zich anders gaat gedragen eenmaal 'onder de mensen'? Zijn ze bang de boot te missen, (in dit geval eigenlijk de trein, maar ja, je bent en blijft kapitein hé?!) en dat ze voor altijd op het station achterblijven?
Het gaat mij werkelijk boven m'n pet...
In het jaar dat ik nu in Den Haag werk en mezelf tot treinreiziger mag rekenen, heb ik één keer een serieuze vertraging meegemaakt. Natuurlijk kan je je betere dingen voorstellen na een dag werken, maar wát een paniek zeg! Iedereen die eruit ziet alsof die ook maar iéts met het Openbaar Vervoer te maken heeft wordt belaagd alsof die persoon zélf de storing heeft veroorzaakt!

Deze "reisgekte" is overigens niet alleen kenmerkend voor Nederland; In Indonesië stapte ik ooit aan boord van een tweemotorig propellervliegtuigje voor een vlucht van hooguit 20 minuten. De naar binnen dringende Indonesiërs persten zich werkelijk langs een in het gangpad staande stewardess, wier rokje- nadat de 'stofwolk was opgetrokken'- 180 graden gedraaid bleek, en haar 's ochtends nog zo fraai zittende kapsel compleet geruïneerd... Ook een typisch voorbeeldje reisstress.

Ik zou het liefst elke ochtend in het rustige compartiment van m'n auto stappen, muziekje aan, sigaretje rollen en me dan- al file rijdend- naar Den Haag begeven... Het geeft nix dat de reistijd drie keer zo lang is... Het is namelijk aangename reistijd!

Blijft jammer dat het ministerie daar geen cent voor geeft...

Buienradar...

2008-03-11T11:19:00.009+01:00

Over de kleine frustraties van het leven...

Hoewel op dit moment de zon tijdelijk schijnt (dit is overigens onzin want de zon schijnt altijd, schijnt... maar wel elders) is het al een aantal dagen pokkeweer, takkeweer, teringweer of één der anderen- met ziektes of genitaliën onderbouwde- zegswijzen over het weer. En ik wéét hoe dat komt... En nu niet beginnen over storingen boven de atlantische oceaan, of een natweerfront wat zich vanuit Siberië langzaam hier naartoe begeeft... Nee, de kern van het probleem zit 'm in één der weermannen van de NOS; Gerrit Hiemstra!!! Dat ielige, rossige mannetje wiens handen met authentieke Velpon lijken te zijn ingesmeerd (elke avond voor het slapen gaan legt Herberdiene Hiemstra het tubetje vast klaar, als ware het verzachtende nachtcreme voor de handen...). Die man kán gewoon geen lekker weer voorspellen! Zelfs midzomer, wanneer de mussen dood van het dak rollen en al lang en breed bekend is dat dat weer nog maanden gaat aanhouden, zal Hiemstra in alle uithoeken van de geprojecteerde kaart zoeken naar een kleine depressie die hij dan, al in zijn plakkerige Velponhandjes wrijvend, aan ons kan presenteren. Even het hoofd scheef:"Tja, ik zou natúúrlijk het liefste zeggen dat het nog maanden mooi blijft... Maar dit depressietje hier kan ons nog wel eens flink dwars gaan zitten!" ...Ja ja....
Hij doét het er gewoon om!

Een wak're geest...

2008-03-10T00:18:00.013+01:00

Hoewel het eigenlijk redelijk bedtijd is voor de zondagavond, voel ik me toch nog enigszins te wakker om te gaan liggen. Natuurlijk heb ik in de afgelopen week behoorlijk wat uren gemaakt in slaaptechnische zin, maar ik denk eerder dat de onrust, onstaan door een specifieke boot, m'n geest wakker houdt. Gelukkig heb ik voor volgende week zaterdag een afspraak kunnen regelen om de Birdie 24 te gaan bekijken. Dat verplicht om nog even de rem te houden op verdere stappen...

De keuken, om het maar is over een andere boeg te gooien, begint aardig vorm te krijgen. Klusman Azmal is weer 's een kunststukje aan het fabriceren! Los van het feit dat er een verkeerd werkblad is geleverd en onze bestaande vaatwasser niet als gepland ingebouwd kan worden, gaat de opbouw van de keuken nu snel. Uit de verhalen mag ik geloven dat we lang niet de enige zijn die met verkeerde leveringen bij keukens te maken hebben. Maar blijkbaar leren de dames- en heren keukenboeren daar nix van. Het duurt domweg nog twee weken langer voor je je klus af kunt maken, en daar moet je dan maar genoegen mee nemen... Niet zeuren!

En als ik zelf bij aflevering van de spullen niet was gaan bellen met Bruynzeel, filiaal Leiderdorp, dan waren ze met hetzelfde gemak maar vergeten dat er ook nog een kookplaat en koelkast geleverd moesten worden. Die komen, na dat telefoontje, nu op maandag... Ik mag toch hopen dat ze nog iets doen als 'pleister op de wonde'...

Verder heb ik eigenlijk alle wind in de zeilen (blijft toch humor al die nautische spreekwoorden...) Via mijn werk kan ik binnenkort gaan starten met de 'vakopleiding fotografie' aan de fotovakschool in Amsterdam. Een uitgelezen mogelijkheid om aan die uit de hand gelopen hobby van me nu eens een professionele draai te geven.

Het moet op een of andere manier toch mogelijk zijn om die twee hobby's leuk te combineren...?! Uiteraard ga ik jullie ook hiervan op de hoogte houden....!

Het bed begint nu toch te lonken... Welterusten!

Een beetje verliefd...

2008-03-09T15:45:00.010+01:00

"Wat mij betreft is het prima weer!" Met deze kreet begon gisteren een mailtje wat ik stuurde aan de eigenaar van een Birdie 24. Een mij (tot eergisteren) volkomen onbekend type zeilboot. Maar na eenmaal de foto's en omschrijving gelezen te hebben, een type dat volgens mij past in het profiel van de boot die we zoeken... De advertentie bleek reeds geplaatst te zijn ergens augustus 2007, en was op geen enkele andere site terug te vinden. "Kansloos" heb ik toch maar een mailtje gestuurd met de vraag of de boot eventueel toch nog te koop was. Kort daarop kreeg ik al bericht dat dat het geval bleek, maar dat de verkoper wachtte 'op beter weer'... Zodoende mijn eerste quote.

Helaas was bezichtiging van dit schip niet meer in dit weekend te plannen, anders had ik het zeker gedaan!

Birdie 24

Ik snap dat het niet altijd 23 graden Celcius met een lekkere 4 Beaufort kan zijn, maar de afgelopen twee dagen in een graad of 4 met horizontale regen boten bekijken is wel het andere uiterste... Toch moet ik zeggen dat de voorselectie van te bekijken boten zeker geen slechte is geweest. Alle bekeken boten voldeden ook in de praktijk aan het gemaakte profiel. De Piewiet 700 sport was compleet, de verkoper enthousiast, en de rompvorm..... tja.... niet zo fraai. De Dehler delanta 75 was iets minder compleet, wel netjes, niet handig ingedeeld, de verkoper niet de eigenaar (Scheepsmakelaars... waarom doen mensen dat??!! ...Ze weten feitelijk niets, kunnen niet leuk over een boot vertellen. Verdienen veel aan een deal, maar zouden je desondanks toch het liefst met een dikke lening in een te dure boot proppen en weg zien dobberen... omdat dat nog meer oplevert. Dit terzijde), maar een beetje te suf. Beide boten waren dus wel oke, maar riepen niet de gehoopte emotie op.

In tegenstelling tot eerdere berichten zijn we pas vandaag naar Stellendam afgereisd. Hier was de Defender 27 te bewonderen. Kort door de bocht: Fantastische lijn, redelijk afgewerkt (interieur), redelijk compleet, goede motor (belangrijk i.v.m. doorvaart naar vaarwater... We wonen nou eenmaal niet allemaal aan de Haringvliet o.i.d.), aardige en betrokken verkoper (...want eigenaar) en... een fantastische lijn! Zoals wellicht blijkt: Een tikkie verliefd; Niet op de verkoper b.t.w.! Maar verliefd worden op een schip is wel de slechtste raadgever als ik het zeilersforum mag geloven. Ik ben nu dus uit alle macht aan het rationaliseren, en predik kreten als "geen hand vol, maar een land vol". Dit voornamelijk om mezelf te overtuigen.

Sowieso wil ik nog de redelijk onbekende Birdie gaan bekijken in de hoop dat die wat tegenwicht op de schaal kan leggen. Liever keuze uit twee!

Voorlopig ben ik dus tevreden met wat ik heb gezien en zegt mijn kleine linkerteentje dat het niet al te lang meer duurt voor ik 'op eigen kracht' over de plassen glijd...

Onder Zeil...

2008-03-07T10:55:00.004+01:00

Dehler delanta 75 LK

Defender 27

Piewiet 700 sport

Slapen, meuren, onder zeil gaan, een uiltje knappen, effe plat gaan, een tukkie doen; Er zijn tal van manieren om te omschrijven wat ik de afgelopen 24 uur heb gedaan. Maar het werpt zowaar zijn vruchten af en hier zit ik- nog steeds in de puinzooi- maar zonder koorts op de bank. Dat had ik ook wel erg gehoopt omdat er niets vervelender is dan het hele weekend aan bed gebonden te zijn. Bovendien staan er voor morgen drie afspraken gepland om boten te gaan bekijken...

Allereerst gaan we naar Stellendam voor een Defender 27. Volgens zeilersforum.nl een goede zeiler, met wat aandachtspunten als delaminering bovendek, en de kwaliteit van de inrichting. Dit laatste komt omdat veel defenders casco zijn geleverd , en je dus afhankelijk bent van de timmermanskwaliteit van de toenmalige koper. We zullen zien hoe ze erbij ligt...

Na Stellendam tuigen we richting Koudum (Fr) om daar een Piewiet 700 sport te bekijken. Een lastige boot om iets wijzer over te worden! Zowel zeer tevreden gebruikers, als mensen die het helemaal niets vinden. Verkoper zal een goed verhaal moeten hebben! En last, but not least begeven we ons naar Grou om daar een Dehler 75 LK te bewonderen. Het zal een druk dagje worden, en we zullen flink meters moeten maken.

Toch ben ik tevreden dat ik me in ieder geval fysiek weer in staat voel voor zulks een onderneming...